Yıldız patlamaları, devasa süpernovalardan düz eski novalara kadar çok farklı ölçeklerde gerçekleşebilir. Şimdi bilim adamları, bir yıldızın yüzeyinin patlaması için daha da küçük bir yol bulduklarını düşünüyorlar – buna “mikronova” adı verildi. Bazı yıldızların yüzeyinde sadece bir bölgede meydana gelen, saatlerce süren ama yine de oldukça etkili olan bir patlama türüdür.
Spesifik olarak, mikronovalar, beyaz cüce olarak bilinen bir tür zombi yıldızı üzerinde meydana gelir. Bu tuhaf nesneler aslında ölü yıldızların artık çekirdekleridir, Güneşimiz gibi tüm yakıtlarını tüketmiş ve malzemelerinin çoğunu uzaya fırlatmış gök cisimlerinin kalıntılarıdır. Beyaz cüceler oldukça küçük ama inanılmaz derecede yoğundur, bazen Dünya büyüklüğündedir ancak Güneş ile aynı kütleye sahiptir. onlar Genellikle bazı garip davranışlar sergileyen oldukça esrarengiz nesneler ve doğru koşullar altında yüzeylerinde mikronovalar oluşabilir.
Bu, bilim adamlarının şimdiye kadar varlığından haberdar olmadıkları bir tür fenomendir (mikronova terimi kullanılmış olsa da). diğerini tarif etmek şeys.) Keşif, bugün ayrıntılı Doğa, yıldızların patlamasının çeşitli yolları hakkındaki anlayışımızı değiştirebilir. Durham Üniversitesi’nden astronom ve kitabın baş yazarı Simone Scaringi, “Gece gökyüzünün ne kadar dinamik olduğunu göstermeye gidiyor” Doğa ders çalışmak, anlatmak Sınır. “Doğru zamanda doğru yere bakmazsanız işler nasıl da çok çabuk değişir.”
Scaringi ve ekibi bu garip fenomene tesadüfen rastladı. NASA’nın 2018’de piyasaya sürülen ve Güneş Sistemimizin dışında, Dünya’ya nispeten yakın yıldızların etrafında dönen gezegenleri aramak için tasarlanmış uzay tabanlı bir teleskop olan TESS uzay aracıyla çalışıyorlardı. Ancak ekip ötegezegenler aramıyordu; yüzlerce yıldızın parlaklık değişimlerini incelemek için teleskopu kullanıyorlardı.
Scaringi, çoğunlukla beyaz cüceleri, özellikle de yakınlarda komşu yıldızları olanlarla ilgileniyor. Evrendeki çoğu yıldız aslında çiftler halinde gelir – birbirlerinin etrafında dönen yıldızlar. Scaringi’nin incelediği ikili yıldızlar, Güneşimiz gibi bir yıldızın etrafında dönen beyaz bir cüceden oluşuyor. Bu konfigürasyon gerçekleştiğinde, süper yoğun beyaz cüce aslında neredeyse bir boşluk gibi davranacaktır; devasa yerçekimi, yakındaki yıldızdan hidrojeni emmeye başlayacak.
Sonunda, beyaz cücenin tüm yüzeyi bir hidrojen tabakasıyla kaplanacaktır. Ve bir noktada, bu katmanın basıncı o kadar yükselir ki, termonükleer bir patlamaya yol açar. Scaringi, “Bütün katman parlak bir flaşla tutuşur ve biriktirdiği tüm kütleyi yakar” diyor. Olay bittiğinde beyaz cüce hala kalır, ancak çaldığı hidrojen tabakası yanar. Bu tür bir olay bir nova olarak bilinir ve bilim adamları bunu yüzyıllardır biliyorlar.
Ancak Scaringi ve ekibi bu belirli beyaz cüce sistemlerini izlediklerinde farklı bir şey gördüler. Ekip, bir beyaz cücenin kısa bir süre – sadece 10 saat kadar – parlayacağını fark etti. Scaringi, “Çok parlaktı ve bu nesnede ara sıra meydana geldi” diyor. “Yaklaşık bir yıldır ne aradığımıza dair hiçbir fikrimiz yoktu.” Parlak patlamalar, genellikle haftalarca süren tipik bir nova olamayacak kadar loş ve kısaydı.
Daha sonra ekip, aynı kısa parlaklık olaylarının, yine ikili sistemlerde olmak üzere, diğer iki beyaz cücede meydana geldiğini fark etti. İşte o zaman parçaları birleştirmeye başladılar. Bu beyaz cücelerin üçünün de çok yoğun manyetik alanlara sahip olduğunu fark ettiler. Ekip, beyaz cücelerin komşu yıldızlardan çektiği hidrojenin, yıldızların manyetik kutuplarına akıp akmadığını merak etti.
Bu sürecin nasıl çalıştığına dair bir benzetme burada, aurora ile Dünya’da bulunabilir. Gezegenimiz ayrıca, Dünya’nın sıvı demir çekirdeğinin hareketinden güç alan bir manyetik alana sahiptir. Güneşimizden dışarı akan yüklü parçacıklar genellikle manyetik alanımızda sıkışıp kalacak ve daha sonra gezegenimizin kuzey ve güney manyetik kutuplarına taşınacaklardır. Aurora’yı yaratan şey budur – aynı zamanda aurora olarak da bilinir. Kuzey veya Güney Işıkları: Güneş’ten gelen yüklü parçacıklar, bu iki yerde atmosferimizle çarpışıyor.
Scaringi’nin ekibi, bu beyaz cücelerde çok daha fazla patlayıcı etkiye sahip benzer bir şeyin olduğunu düşünüyor. Beyaz cücelerin manyetik alanları, yoldaşından akan malzemeyi kutupların yakınındaki çok küçük bölgelere yönlendirir. Malzeme bu yerel noktalarda biriktiğinde, sonunda termonükleer bir patlamayı tetikler – ancak normal bir novadan çok daha küçük ve çok daha merkezidirler. Araştırmacılar bu olayların normal bir novadan yaklaşık 1 milyon kat daha az parlak olduğunu düşünüyorlar, ancak yine de çok fazla malzemeyi yakıyorlar (Güneş Sistemimizdeki dev bir asteroit boyutunda).
Araştırmacılar, güneş patlamaları da dahil olmak üzere parlaklık için diğer olası açıklamaları düşündüler, ancak hiçbiri gözlemlerine tam olarak uymuyor. Elbette bilimde hiçbir şey yüzde yüz kesin değildir, özellikle de konu yeni bir keşif olduğunda. Ve bu fenomenler hakkında, bir mikronova patlamasını tetikleyecek kesin mekanizma gibi hala epeyce bilinmeyenler var. Araştırmacılar, beklediğimizden daha sık olabileceğini düşünmelerine rağmen, ne sıklıkta ortaya çıktıkları da belirsiz. Scaringi, “Pek çok sistem bunları yapabilir ve tekrar tekrar yapabilirler” diyor. “Ama sadece 10 saat, belki de 12 saat sürdükleri için, o anda o nesneye bakmıyorsanız, asla kendini göstermeyecektir.”
