Vahşi, Tuhaf ve Kanlı: Berlinale, 70’lerin unutulmuş Alman tür filmlerine ışık tutuyor

1970’lerin Alman filmleri sonsuza dek yeni Alman sinema hareketi, Rainer Werner Fassbinder, Werner Herzog, Wim Wenders, Margarethe von Trotta ve Volker Schlöndorff – ülkeyi postwar’dan sallayan Auteur Direktörleri ile bağlantılı olacak stupor. “Papa’nın Kino ist tot” (‘Papa’nın sineması öldü’) sloganıydı ve filmlerin neler yapabileceğine dair radikal yeni vizyonlar düzenlediler.

Ancak bu sanat evi dalgasının yanı sıra, 70’lerin Almanya aynı zamanda bir cruder, daha ticari sinema suşu, seks planı ve spagetti batılarından ilham alan ve onu zeitgeist-y temalarına aşındıran bir üreme alanıydı. Siyasi kargaşa ve cinsel kurtuluş. Berlinale, Alman filminin “vahşi, tuhaf ve kanlı olabileceğini kanıtlayan 2025 retrospektifinde, 2025 retrospektifinde bu nadir görülen Alman türü sinemasına övgüde bulunuyor. ”

Berlinale retrospektif programının küratörü ve Alman Film ve Televizyon Müzesi Berlin’in Deutsche Kinemathek’in başkanı Rainer Rother, “Auteur sineması ve o zamanlar saf tür filmleri arasında çok fazla geçiş vardı” diyor. “Auteur film yapımcılarının kendileri bile-Hans W. Geißenderfer gibi Alexander Kluge gibi, Fassbinder gibi-bazen tür filmler, korku, bilimkurgu veya sömürü olarak alınması amaçlanan filmler yapmak.”

Fassbinder, Kurt Raab’ın senaryosunu okuduğunda Kurtların hassasiyeti -Fritz Harrmann’ın gerçek hayattaki durumundan esinlenen bir seri katil gerilim filmi, (vampirizmde bir kenar çizgisi olan bir çocuk tacizcisi olan Hanover’ın kasapı), Protégé ulli lommelinin bunu “Fritz Lang’s’ın bir kombinasyonu olarak yönlendirdiğini önerdi. M ve Hitchcock’s Psiko … Çok kanla. ” Lommel zorunludur. Sonuç, Raab’ın önünde, hem Peter Lorre hem de Max Schreck’i kanalize ederken, Weimar dönemi sineması ve Robert Eggers arasında bir köprüdür. Nosferatu Ve herhangi bir tuhaf korku hayranı için bir zorunluluk.

Daha övülen çabalarından önce-Oscar adayı .Cam hücre (1977) veya Thomas Mann Adaptasyonu Sihirli Dağ (1981) – Geißendörfer 1970’lerle düzgün bir şekilde kanlı oldu Jonathankült benzeri bir katil genç takipçiyle bir sayı hakkında kamp ama şaşırtıcı derecede politik bir vampir filmi. Film, hala izlemek çok güzel – Lens Wim Wenders’ın 1984 özelliğine devam edecek olan geç Hollandalı usta Robby Müller tarafından çekilen uzun sanatsal alımlarla Paris, Teksas ve Lars von Trier’in 1996 filmi Dalgaların kırılması – Bloodradess sayımına karşı bir devrim planlayan ve tam anlamıyla bebek yiyen ve orgiasik parti şölenleri için mahzeninde köylülerin önbelleğini tutan bir canavar planlayan cesur bir grup öğrenci takip ediyor. Qanon not al.

“Bu bir korku filmi, ama bu popülist, neredeyse Nazi benzeri hareketi tasvir etmesiyle yükseldi” diyor Röther. Savaş sonrası Alman kapitalizminde savaş ilan eden sol kanatlı terörist grup ve eski Naziler kadrosunun elleri hala iktidar kollarında olan sol kanatlı terörist grup olan zamanın siyasi hareketleriyle bir bağlantı görüyor.

Rolf Olsen’s 1972 Film Bloody CumaAlmanya’da kalıcı kült statüsünün tadını çıkarmak için retrospektif filmlerden bir diğeri, aynı siyasi temalardan bazılarından yararlanıyor, ancak sömürü türü şeklinde filtreliyor. Soygun bir film, gerçek hayattaki bir soygun ve Münih’te rehin alma’dan ilham aldı. Kaçan bir mahkum, İtalyan arkadaşı ve bir ABD askeri üssünü gerekli ateş gücü için yağmalayan muhteşem bir banka soygunu planlamak için İtalyan arkadaşı ve bir ordu firarıyla ekip oluşturuyor. İşler kötü bitecek. Olsen tam Giallo’ya gider-patlayan bağırsaklar, mermi ile dolu bedenler ve ciddi şekilde rahatsız edici bir cinsel saldırı sahnesi bekleyin-aynı zamanda ölüm cezası hakkındaki neredeyse belgesel tartışmalarda ve RAF’ın “herhangi bir şekilde gerekli” yaklaşımını geniş ölçüde sempatik bir şekilde ele almayı başarır. devrim.

Roland Klick’in Euro-Western Çıkmaz (1970), bu yılki retrospektif programın bir başka özelliği de, yeni Alman sinemasının “karşıtı” filmlerine bir cevap olarak tasarlandı. Çölde üç adamı, parayla dolu bir bavul ve bol miktarda silahı içeren uygun bir şekilde net bir arsa var, ancak psychedelic görüntüleri ve avant-garde elektronik öncülerinden kraut-rock müziği ile film LSD ateşi gibi oynuyor rüya. El Topo Yönetmen Alexandro Jodorowsky hayranıydı, Çıkmaz “Fantastik, tuhaf, parlayan bir film.”

Şiddet ve cinsiyetin çoğunu ekrandan uzak tutan Doğu Alman sansürleri sayesinde Berlin duvarının diğer tarafında işler biraz daha iyimserdi. Ancak Günter Reisch’in devlet onaylı 1976 Farce Aspic’deki Karanfiller hala konuşmayacak kadar utanç verici bir Lisp (Spry Armin Mueller-Stahl) ile ticari bir sanatçı hikayesinde bazı yıkıcı hicivde kaymayı başardı. Üstleri, dahi olması gerektiğini varsayarak, onu hiyerarşiyi tanıtıyor. Ve GDR müzikallerinde Hile yapma sevgilim! (1973) ve Öpüştüğünde şapka kapalı (1971), bu yılki retrospektifte de tarama, kadın güçlendirmenin kalıcı bir alt metni var (yanı sıra bazı şık dans numaraları).

Almanya’nın tür filmleriyle kaçması kısa bir şeydi. 1980’ler yeni bir daha büyük bütçe dönemi, bilimkurgu ve fantezi filmleri dalgası getirdi- Das Boot– Gülün adı– Neverending Hikayesi – ve suç hikayeleri, popüler seri formatların gibi televizyona taşındı Tatmort Ve Polizeiruf 110 Seyircinin cinayet ve kargaşaya olan iştahını oturttu. “Küçük ekran suç için ev oldu,” diyor Rother. “Her gün televizyonda bir Alman polis, gerilim veya soygun film var. Finansman durumu da değişti, tür materyalleri finanse edilmekte zorlandı. ”

Yeni Alman sineması ve Fassbinder, Herzog ve Wenders filmleri ile karşılaştırıldığında, Almanya’nın aşağı ve kirli tür hareketlerinin etkisi daha sınırlı oldu. Ancak Rother, bu 70’lerin hamuru klasikleri ile Christian Petzold gibi çağdaş film yapımcılarının çalışmaları arasında bir bağlantı görüyor (Yella– Foenix), Thomas Aslan (Satıcı– Kavurulmuş toprak) veya Christoph Hochhäusler (Gecenin sonuna kadar– Aşağıdaki şehir), Alman yönetmenler B-film türlerini yeni, daha serebral formlara dönüştürüyorlar. Klaus Lemke’nin yabancı sinemasının yankılarını görüyor-Lemke’s Hamburg 1972 Biker-Gang Classic Rocker Berlinale Retrospektifinde Tarama – Üretken Alman Auteur Dominik Graf filmlerinde (Fabian: Köpeklere gitmek).

Rother, “Bunlar yabancı film yapımcılarının yabancı, maverick filmleri, genellikle hızlı ve kirli çekim yaptılar, ancak inanılmaz derecede yaratıcı bir özgürlükle vurdu” diyor. “Bu yaklaşım – filmlerin kendileri kadar yabancı perspektif – Graf gibi yönetmenlerin çok heyecan verici bulduğu.”