Aslında hiç kimse bir yeniden yapımı neyin ‘iyi’ yaptığını mutlak ve kesin bir kesinlikle bilmiyor. Yapmıyorsun. Kesinlikle istemiyorum. Ve bunları yapan insanlar da bunu yapmıyor. Bir noktaya kadar bu en iyisi olabilir çünkü sabit bir değerlendirme tablosunun olmayışı sürprizlere yer bırakıyor. Hepimiz ne olduğunu anladığımızda nerede olduğumuzu hatırlıyoruz. Final Fantasy 7 Yeniden Yapım aslında yapıyordu ve onun temel duruşu – bizim anladığımız şekliyle kanonun kutsal ya da değişmez olmadığı – muhtemelen hala bu ölçeğin ve soyağacının yeniden yapılanmasından ortaya çıkan en radikal duruştur. Yine de modern yeniden yapımların, oyun tasarımı tarihinin doğrusal bir gelişme olduğu varsayımına dayandığı hissini sarsmak zor.
Video oyunlarının artık daha iyi olduğunu üstü kapalı olarak öne sürüyorlar. Final Fantasy 7’nin, Rebirth’teki uçtan uca önemsiz şeyler ve kontrol listeleriyle dolu üst dünyasının, bir zamanlar Midgar’ın endüstriyel döküntülerine karşı sarsıcı derecede sessiz bir karşı nokta olarak hareket ettiğini bir kenara bırakın; Silent Hill 2’nin fikirlerinin, ara sahneleri kadar hantal kontrolleri ve klostrofobik kamera açıları aracılığıyla da aktarıldığını bir kenara bırakın. İkinci durumda, sorun aynı zamanda erişim meselesi haline geliyor – tüm zamanların en iyi oyunlarından birini mevcut donanımda yasal olarak oynamanın tek yolunun, kalitesi ne olursa olsun, görsel ve mekanik olanın yerine geçen bir yeniden yapım olması ne anlama geliyor? kaynak materyalin kendisine ait yönü? Önemli değil. Bu modern tasarımdır ve modern tasarım daha iyidir. (Belki on veya yirmi yıl içinde modern tasarım tanımımız yeterince değiştiğinde Silent Hill 2’yi yeniden yapabiliriz.)
Bu gösterişli 2024 sürümlerinin çatlakları arasında, Shadow of the Ninja – Reborn adlı küçük bir oyun saklanıyor; bu, zarif bir şekilde ve gösterişten uzak bir şekilde aksini iddia eden, üstün bir roguelike. Bu, Natsume Atari’nin şirketin arka kataloğundaki oyunları yeniden canlandırmaya adanmış küçük bir bölümü olan Tengo Project tarafından yapılan bir dizi yeniden yapımın sonuncusu.
Stüdyonun ilk iki yeniden yapım projesi olan Wild Guns Reloaded ve The Ninja Saviors: Return of the Warriors (sırasıyla 1994’teki Wild Guns ve yine 1994’teki The Ninja Warriors’a dayanan) temelleri attı ve orijinalleri daha ayrıntılı görseller ve yeni ayrıntılarla güncelledi. İskeletleri genel olarak aynı tutarken malzeme. Bunları, 1992’deki Pocky and Rocky’nin sahne düzenlerindeki dikkat çekici ve şaşırtıcı değişiklikleriyle felsefede bir değişimin sinyalini veren Pocky & Rocky Reshrined izledi.
Shadow of the Ninja – Reborn da benzer bir yaklaşımı benimsiyor; kaynak materyali olan 1990 NES aksiyon-platform oyunu Shadow of the Ninja’nın şu ana kadar Tengo’nun yeniden yaptığı tek 8 bitlik oyun olması, yani stüdyonun imzası olan 16 bitlik oyun olması gibi ek kırışıklıklarla birlikte üslup bir çeviri eylemi değil, tam bir yeniden yorumlamadır.
Bana (ve kendinize) bir iyilik yapın: Shadow of the Ninja – Reborn Steam’de $19.99 / £17.99 fiyatla mevcut. Steam’in iki saatlik bir geri ödeme süresi vardır. Oyunu satın alın, ilk seviyeye yükleyin ve bir kez atlayın. Doğru hissettirmeyecek. Sert ve kurşun gibi hissedecek. Nedenini öğrenmek isteyip istemediğinize karar vermek için artık bir saat elli dokuz dakikanız var. (Ayrıca seçenekler menüsündeki dijital kılavuzu da okuyun. Bu tür bir oyun.)
Çoğu modern video oyununun ne kadar bağışlayıcı olduğunu fark etmek sarsıcı. Ve ben en gerçek, dokunsal anlamda affetmeyi kastediyorum: kişinin aslında basması gerekmeyen düğmelere özgürce basabildiği ölü hava. Reborn’un cezalandırmaya çalıştığı da tam olarak bu tür bir pervasızlıktır (ancak asla çok sert bir şekilde değil).
Basılan her düğme bir vaattir. Her ekran, engellerin titizlikle ve son derece yoğun bir şekilde düzenlenmesinden oluşur. Bunlarda gezinmek hem kasıtlı planlama hem de çevik refleksler gerektirir. Bu, en iyi haliyle ilkel bir arcade aksiyon tasarımıdır; kalın, yapışkan, kararlı ve dolaylı olarak sabır ve pratik gerektiren bir oyundur.
Bunların hepsi orijinal oyun için de söylenebilir, ancak Reborn’daki her değişiklik, oyunun mevcut mekanik çekirdeğini, ömrünün sonuna kadar yumuşatmak için değil, iyileştirmek, ayarlamak amacıyla uygulandı. Her iki oynanabilir karakter de artık bir kamçıya ve bir katanaya eşzamanlı erişime sahip; katana, aşamalar boyunca dağılmış geçici, donatılabilir bonus silahlarla değiştirilebilir. Hâlâ yüksek puanlar var, ancak puan değeriniz aynı zamanda para birimi olarak da iki katına çıkıyor; bu sayede yeni bir koşuya başlamadan önce teçhizatınız için silahlar satın alabilirsiniz; bu, kesinlikle modern, rogue benzeri bir eğilime sahip puanlı saldırı oyunudur.
Hareket seçenekleri oldukça genişledi. Orijinal oyunun belki de en benzersiz oynanış yeniliği olan çıkıntıya asılı kalma, yan adım atma, duvarda koşma, havada gezinme ve aşağı doğru bıçaklama gibi yeni eklemelerle birlikte geri dönüyor. Bunların hepsi karakterleri ağır, iptal edilemeyen animasyonlara kilitler ve bu animasyonlara uyulmaması, hızlı bir yenilgiye neden olur.
Yakında, atlayışınızın yayını, katananızın hasar değerlerini, kırbaçtaki çoklu vuruşlar için gerekli aralığı içselleştirmeye başlayacaksınız. Reborn’un sert değil, gergin olduğunu anlayacaksınız. Cerrahi açıdan kesindir. Bu bir tıraş bıçağı. Ona dikkatsizce yaklaşırsanız, kanlı bir karmaşayla karşılaşırsınız; Dikkatli olursanız hayatınızın en temiz tıraşını alırsınız.
Oyun aynı zamanda orijinal besteci Iku Mizutani’nin zenginleştirilmiş müziği ve efsanevi Shunichi Taniguchi’nin gösterişli, akıcı sprite çalışmasını içeren şaşırtıcı bir görsel ve işitsel başarıdır. İkisi de iğneye inanılmaz bir güvenle iplik geçiriyor. Reborn, 4K monitörde CRT ekranda olduğu kadar muhteşemdir ve çıtır elektronik müzikleri hem masaüstü hoparlörlerinizden hem de diğer atari salonu kullanıcılarının gürültüsünden tam olarak duyulmak için yalvarır. Sunumu, medyanın ömrünün büyük bir bölümünde filizlenen yaratıcı bir ahlaktan ziyade, bağımsız bir nostaljiyi akla getiriyor.
Video oyunlarının sanat olduğunu kabul edersek (ve lütfen, kısaca kabul edelim), bu onların sanatçılar tarafından yapıldığını ve bu sanatçıların bir niyetle yarattığını akla getirir. Sanat, hatta kötü sanat bile nadiren tesadüfen ortaya çıkar. Bu, yeniden yapım merhemindeki en sorunlu sineklerden biri olmaya devam ediyor: yeniden yapımların çoğu, orijinal oyunlardan sorumlu ekipler tarafından yönetilmiyor; bu, söz konusu yeniden yapım öncelikle grafiksel bir revizyon olsa bile, herhangi bir yeniden yapımın, tanım gereği, editoryal amaçlı olduğu anlamına geliyor ( Demon’s Souls 2020 ve yakında çıkacak olan Metal Gear Solid Delta: Snake Eater’da olduğu gibi). Geliştirme hatlarının doğası göz önüne alındığında, bu tür bir dış kaynak kullanımı çoğu zaman kaçınılmazdır, ancak geliştiricilerin kendi çalışmalarını yeniden gözden geçirdiği nadir örnekleri daha da dikkate değer hale getirir.
Tengo Projesi böyle bir örnektir ve katılan herkesin özgeçmişleri göz önüne alındığında özellikle dikkat çekicidir. Stüdyonun üç ana figürü (yönetmen Toshiyasu Miyabe, müzisyen Hiroyuki Iwatsuki ve yukarıda adı geçen Shunichi Taniguchi), çeşitli kapasitelerde Natsume Atari ile otuz yılı aşkın süredir, genellikle aynı projeler üzerinde çalışıyor.
Bu, hem personelin elde tutulması hem de sanatsal özgürlük açısından şimdiye kadarki kadar ikna edici bir argüman. Bu üçünün sahip olduğu bilgi, beceri ve dürtüye çok az sayıda aktif geliştirici sahiptir ve bunların başka yerlerde tükenmiş olan tasarım felsefelerini yineleme ve yenilik yapma konusundaki kararlı bağlılıkları, eski ustaların hala ortalıkta olduğuna ve uygun gerekli koşullar sağlandığında, eski ustaların hala var olduğuna dair canlandırıcı bir hatırlatmadır. kaynaklar, video oyunlarının her zaman iyi olduğunu bize fazlasıyla hatırlatabilir.
Sanatsal bir manifesto, yeniden yapım ve video oyunu olarak Shadow of the Ninja – Reborn, Tengo’nun şimdiye kadarki en ikna edici çalışmasıdır. Ancak onu bir kez geliştirip otuz yıl daha düşünen bir ekip tarafından geliştirilebilirdi. Artık eskisi gibi yapmıyorlar ama yeni yaptılar. Sıcakken alın.
