Indiana Jones ve Great Circle incelemesi: film olarak daha iyi olurdu

Ben Indiana Jones’um. Büyük Giza Piramidi’ni araştırmaya çalışıyorum ama şu anda orası benimle aynı eserleri arayan Naziler tarafından kuşatılmış durumda. Yerel işçilerden biri gibi giyindiğim için bazı alt rütbeli askerler bana aldırış etmiyorlar. Ancak üst kademedekiler kılık değiştirmemin sorun yarattığını anlıyor: Ya onlar alarmı çalmadan kaçmak zorunda kalıyorum ya da onlarla savaşıp bir Nazi sürüsünün başıma gelmesi riskini göze alıyorum.

Ancak! Cesur keşifler ve gizlilik sayesinde beni bir Wehrmacht askeri olarak gizleyen daha yeni, daha iyi bir kıyafet bulmayı başardım. Elbette o sinir bozucu komutanlar beni kendilerinden biri olarak tanıyacaklar ve ben de Giza’da dolaşıp firavunların mezarlarını rahatsız edilmeden yağmalayabileceğim. Ama yeni kıyafetimi giydikten beş dakika sonra o sinir bozucu komutanlardan biri tarafından vuruldum.

ile geçirdiğim zaman Indiana Jones ve Büyük Çevre benzer hayal kırıklıklarıyla doluydu. Bir araya getirildiğinde, bu anlar tek bir hakim düşüncede birleşti: Bu oyun bir film olarak daha iyi olurdu.

Indiana Jones ve Büyük Çevre Indiana Jones kanonunda geçiyor Kayıp Ark’ın Baskıncıları Ve Son Haçlı Seferi. İçinde Dr. Jones (her zaman unuttuğum kişinin adı Henry’dir) Olumsuz Indiana) bir Mısır mezarından “kurtardığı” eserlerden birinin çalınmasını araştırıyor. Araştırması onu, Nazilerin hırslarını ve eski bir “devler” kültünün tasarımlarını boşa çıkaran neşeli, dünyayı dolaşan bir kovalamacaya sürüklüyor.

Büyük Çember “Bu bir Indiana Jones filmi!” diye bağıran her türlü referans ve gösterişle dolu. Indy bir sırrı keşfettiğinde çalan eğlenceli, John Williams benzeri orkestra sesi var. Diyalog, Harrison Ford’un rol arkadaşlarına söyleyeceği bir şeye benzeyen esprili hazır cevaplarla ve tek satırlık sözlerle dolu. Eşit yumruklama ses efekti öyle doğrudan filmlerden koptu. Bu unsurlar eğlenceli, hatta rahatlatıcıdır, çünkü Kristal Kafatası Ve Kaderin Kadranı orijinal üçlemenin yaptığı gibi izleyicileri yakalamayı başaramadı. Ancak en çok bilinen stüdyo Machinegames’teki geliştiriciler Wolfensteingörevlerini çok ciddiye aldılar ve esasen manevi bir halefi haline getirdiler. Baskıncılar Ve Kıyamet Tapınağıoynaması eğlenceli bir video oyunu yerine.

Oyun birinci şahıs bakış açısıyla oynanır. Lara Croft veya Nathan Drake gibi takla atıp dalmayı beklemeyin, çünkü platform oluşturma, ara sıra kırbaç sallama nöbetleriyle bölünen bir dizi merdiven tırmanma ve duvar yalpalamasıdır. Geliştiricilerin bunu dikkate almalarını takdir ediyorum sarı boyamak söylem Gerçekten tırmanılabilir bir yüzeyi belirtmek için renk olarak beyazı seçmek. Takılmanız durumunda görsel bir işaret olarak hala oradadır, ancak soluk beyaz boya biraz daha doğal bir şekilde karıştığı için bunu fark ettiğinizde kendinizi küçümsemiş hissetmezsiniz.

Platform oluşturma gibi bulmacalar da arzulanan çok şey bırakıyor. Oyunda yaklaşık 25 saat çalıştıktan sonra karşılaştığım bulmacalar son derece tutarsız. Bazıları önceden çözülmüş olarak gelir ve çözümü girmek için yalnızca düğmelere basmanız gerekir veya hemen hemen her macera oyununda gördüğünüz türden bulmacalardır (örneğin, kapıların kilidini açmak için ışık huzmelerini kullanın). Tersine, diğerleri o kadar ezoterik olarak inşa edilmişlerdir ki çözülemezler.

Daire içine alınmış belirli harflerden oluşan bir şiir ve ızgara üzerinde harfler ve rakamlardan oluşan bir anahtarın bulunduğu bir kriptogramın hemen yanında kilitli bir kasaya rastladığımda çok heyecanlandım. Daire içine alınmış harfleri ızgaradaki doğru sayıyı işaret edecek koordinatlar olarak ele almanın işe yaradığını düşündüm. Doğru kombinasyonu elde etmek için her harf ve rakam permütasyonunu denedim. Hiçbir şey işe yaramadı. Hatta bulmacanın türünü Google’da arattım, bunları çözen bir web sitesi buldum, harfleri ve anahtarı girdim ama yine de doğru cevabı alamadım. Hiçbir oyun içi ipucu ya da çözüm bulmanın bir yolu olmadığı için hissettiğim tek bulmacayı terk etmek zorunda kaldım iyi çözmeye çalışmakla ilgili.

Sıradan platform oluşturma ve bulmaca çözmenin biraz fazla basit olması nedeniyle, geriye kalan son oyun öğesi savaştır ve bu da o kadar da eğlenceli değildi. Büyük Çember Bana seçenekler sunmaya çok önem ver. Bir düşmanla karşılaştığımda, onlarla doğrudan, gizlice çatışmaya girmeyi ya da hiç çatışmamayı seçebilirdim. Çoğu zaman hiç yapmamayı tercih ettim, düşmanlarım yanımızdan geçip gidene kadar mekanların etrafında gizlice dolaştı ve nesnelerin arkasına saklandım. Bir düşmanla yüzleşmek zorunda kaldığımda silahlar, kullanıcı olarak bana doğrudan düşmanlık etmese bile işe yaramazdı.

Bunu gizli oyunlar için alıyorum Büyük ÇemberSilahlar son çare olarak tedbirli bir şekilde kullanılmalıdır. Bunu ben yaptım. Her karşılaşmamı oyun boyunca etrafa dağılmış çeşitli küt nesnelerle düşmanları öldürerek geçirdim. Ateşli silahları, silah kullanmanın neredeyse zorunlu olduğu oyunun sonraki seviyelerinden birinde kullanmaya başladım çünkü kendi başıma bulabileceğim çok fazla yakın dövüş silahı yoktu. Düşmeden önce ya da genellikle olduğu gibi beni bir kez vurup beni neredeyse anında öldürmeden önce bir Nazi’nin suratına en az üç kez boş ateş ederdim. Oyunu benden istediği gibi oynadığımı hissettim ama yine de bunun için cezalandırıldım.

Bu dedi ki, Büyük Çember tamamen neşesiz değil. Seviyeler, bir hedefe ulaşmanın birden fazla yolunu içerir ve alışılmışın dışında bir çözüm bulmak için etrafta dolaşmak meşru bir şekilde eğlencelidir. Wehrmacht üniformasını ilk olarak anahtar gerektiren kilitli bir kapının arkasında buldum ve dehşet içinde oradan uzaklaştım çünkü ona sahip olan Nazi’yi aramaya sabrım yoktu. Ama tesadüfen kafamı kaldırdım ve bu kilitli odanın açık kapıyla bir kuleye bağlı olduğunu gördüm; Tek yapmam gereken oraya saklanmak, tek gardiyanı dövmekti ve üniforma benimdi. Çok eğlenceliydi. Dövdüğüm iki düşmanın bir su havuzunda durup bozuk bir elektrikli cihazı araştırdıklarını fark ettiğimde, onlara elektrik verip veremeyeceğimi görmek için kontrol noktasını yeniden yükledim. Yapabilirdim. Tebrikler.

Ancak bu küçük heyecanlar çok az ve çok uzaktı çünkü Machinegames’in oyun tasarımıyla alt üst olmuş gibi hissettim. Ana kötü adamla oyunun ortasında gerçekleşen yere serme, uzun süreli kavga gibi en ilginç anları ara sahneler olarak gösterildi. Bu arada, daha az ilgi çekici olan kısımlar ise gerçekleştirmeniz gereken eylemlerdir. Bu kesinlikle Indy’nin filmlerde yaptığı her vuruşla eşleşiyor. Ama bunlar zaten mevcut ve onları istediğim zaman izleyebilirim. Büyük Çember Daha önemli bir şey eksik: Bu maceranın bir oyun olmasının bir nedeni.

Indiana Jones ve Büyük Çevre 9 Aralık’ta Xbox ve PC’de çıkıyor, PS5 sürümü 2025’te çıkacak.