Kasım ayının ortalarında, Star Trek: Discovery’nin dördüncü sezonunun ABD’de lansmanından sadece iki gün önce Paramount, foton torpido şeklinde bir bomba attı.
İlk kez, ABD ve Kanada dışındaki izleyiciler, Amerika’daki ilk çıkışlarından sonraki saatler içinde Netflix’teki yeni bölümleri izleyemeyeceklerdi. Bunun yerine stüdyo tweetlendi, “Uluslararası olarak, gelecek Star Trek: Discovery sezon 4, şimdi yalnızca Paramount Plus’ın 2022’de kullanıma sunulduğu yerde prömiyer yapacak.”
Hayranların plandaki kusurları fark etmesi birkaç saniye sürdü: sadece birkaç gün içinde izleyeceklerine inandıkları bir şovu yayınlamak için aylarca beklemek zorunda kalmayacaklar, aynı zamanda yeni bir programa abone olmaları gerekecekti. platform – yaşadıkları yerde henüz mevcut değildi – bunu yapmak için.
Discovery’nin önceki üç sezonunun birkaç saat sonra Netflix’ten ayrılacağı daha sonra ortaya çıktığında, fandom ünlü Picard yüzünün toplu olarak yeniden canlandırılmasında birleşti. 4. sezonun bazı ülkelerde (Birleşik Krallık dahil) ücretsiz akış hizmeti Pluto TV aracılığıyla sunulmasını sağlayan gecikmiş kurs düzeltmesi bile boşluğu dolduramayacaktı.
Duyuru ve zamanlaması Paramount tarafından daha iyi işlenebilirdi, ancak Discovery olayı TV ile ilişkimiz hakkında bazı önemli soruları gündeme getirdi. Netflix, Amazon Prime ve diğer akış platformlarının her yerde bulunmasından bu yana geçen birkaç yıl içinde, kaliteli televizyona kolay ve nispeten ucuz erişimi kabul etme şansımız var mı? Ve bir yıldız gemisi mürettebatının beklenmedik bir şekilde ortadan kaybolmasıyla ilgili yakınmaya başlamadan önce, hiç bu kadar iyi olmamıştık, bunu kabul etmemiz gerekiyor mu?
güç dengesi
Televizyonun altın çağında yaşadığımızı söylemek bir klişe haline geldi ve bu sadece ürünün kalitesi ve miktarı için geçerli değil. Succession, The Mandalorian ve Stranger Things’in beğenileri haklı olarak kutlanırken, son on yılın en büyük küçük ekran devrimi, onu tüketme biçimimizde kendini gösterdi.
On yıl önce, yayıncılar iktidara gelmeden önce, premium TV pazarına ABD’de HBO ve AMC, İngiltere’de Sky ve BBC gibi kablo ve uydu hizmetleri hakimdi. En büyük ve en iyi şovların çoğu, büyük bir ödeme duvarının arkasına gizlenmişti ve ABD dışında yaşıyorsanız, çoğu zaman yerel bir yayıncıda gerçekleşmesini beklemek zorunda kaldınız – hatta geldilerse. Korsan BitTorrents, herhangi bir nedenle abonelik ücreti ödemek istemeyen veya en sevdikleri programın Atlantik’i geçmesini beklemek istemeyen hayranlar için hayatın bir gerçeği haline geldi.
Akış her şeyi değiştirdi. Yavaş yavaş, Netflix, Amazon Prime ve Hulu’nun beğenileri, istediğiniz zaman izleyebileceğiniz etkileyici içerik katalogları oluşturdu. Ancak sunulan televizyon zenginliklerinden bile daha önemli olan, karşılaştırmalı satın alınabilirlikleriydi – ayda 10 dolardan daha az bir fiyata (en azından ilk günlerde) herhangi bir insanın izleyebileceğinden daha fazla TV erişiminiz vardı. Ayrıca, minimum uyarı ile platformdan uzaklaşabilirsiniz.
Flamaların ‘yayın’ modeli – dünya çapında aynı anda çok sayıda bölüm başlatıyor – Game of Thrones ve Doctor Who gibi dizilerin uluslararası eşzamanlı yayınları ile kablo ve uydu ağlarının gösterilerini dağıtma şeklini de etkiledi. Stüdyolar nihayet internet çağında sınırların artık var olmadığı fikrini yakalamıştı.
Çok fazla iyi bir şey mi?
Akış platformlarının başarısı, gözbebeklerimiz için bir silahlanma yarışı yarattı. Sadece her zamankinden daha fazla TV olması değildi – şaşırtıcı derecede yüksek bir oranı gerçekten, gerçekten iyi, komedi, drama veya belgesel olsun. Yavaş yavaş, arkadaşlarımız, ailelerimiz ve haber kuruluşları bizi bir sonraki dizi için önerilerle bombalarken, sürekli bir kaçırma korkusu (FOMO) durumuna hapsolduk. vardı izlemek.
Hakkında övülen şovların çoğu az sayıda platformda mevcut olduğunda, bu özellikle sorunlu değildi – bir aboneliğiniz olduğu sürece, sizi sürekli büyüyen ‘izlemek için’ bu önemli şovları işaretlemekten alıkoyan tek şey ‘ liste zamanıydı.
Ancak çok fazla iyi şeye sahip olabilirsiniz ve büyük stüdyolar, içerik oluşturucuların yanı sıra kapı bekçileri olabileceklerini anladıklarında sürpriz olmadı. Disney Plus, HBO Max (WarnerMedia), Paramount Plus ve Peacock (NBC Universal) ortaya çıkar çıkmaz, sürekli genişleyen kaçırılmayacak TV dizisi kaçınılmaz olarak daha fazla hizmete yayıldı. Aniden ayak uydurmak, korku flama Shudder gibi özel platformlar devreye girmeden önce bile önemli ölçüde daha büyük bir yatırım gerektirdi.
Akış modelinin ilk dehası – uygun fiyatlı, taahhütlü aylık ödemeler – aniden onun Aşil topuğu haline geldi. İzleyiciler kendilerini o kadar çok platforma abone olarak bulabilirler ki, sonunda tam bir kablolu abonelik paketinden daha fazlasını ödeyebilirler. Hawkeye, Peacemaker, The Boys ve The Umbrella Academy’ye ayak uydurmak isteyen varsayımsal, tamamlayıcı bir süper kahraman fanı hayal edin – ya her ay Disney Plus, HBO Max, Amazon Prime Video ve Netflix’e küçük bir servet harcamaları gerekirdi ya da Her ay ilgili hizmetler arasında karmaşık bir geçiş dansı koreografisi yapın.
Sisteme bir şok
TV şovlarımızı elimizden aldıklarında yayıncılara hakaret etmek cazip gelse de, onlar sadece hissedarları için yapmaları gereken şeyi yapıyorlar – içeriklerinden maksimum finansal getiriyi alıyorlar. Tüm büyük oyuncular programlamaya milyarlarca dolar harcıyor ve kesinlikle bunu Dünya gezegeninin kültürel manzarasını geliştirmek için yapmıyorlar. İzleyiciler için kabul etmesi zor olsa da, bu kamu hizmeti yayıncılığı değil.
Ancak, 1970’lerde renkli TV’yi benimsemiş olan izleyicilerin siyah-beyaza geri dönmeye razı olmayacağı gibi, tüketiciler de dün sahip olduklarımıza yarın da sahip olacağımıza dair yerleşik bir varsayıma sahipler.
Paramount’un Star Trek duyurusunun sinir bozucu son dakika doğasının ötesine geçsek bile, Discovery 4. sezonunun ortadan kaybolması canımı yaktı çünkü – son on yılı saatlerce süren parlak içeriği parmaklarımızın ucunda kucaklayarak geçirdikten sonra – yüksek profilli bir TV şovunu bir gecede kaybetmek bir şok. sisteme. Büyük hit bir dizinin kıyılarınıza inmesi için 24 saatten fazla beklemek zorunda kalmanız, artık başka bir zamanın istenmeyen bir kalıntısı gibi geliyor: ilerlemenin böyle gitmemesi gerekiyor.
Ancak izleyicilerin gücü var çünkü yayıncıların ve yayıncıların bize ihtiyacı var kadar onlara ihtiyacımız var. Ev eğlencesi kadar geniş bir pazarda bile, izleyiciler sınırlıdır – sonuçta, birkaç milyar olsa bile, insanların hem izleyebilecekleri hem de karşılayabilecekleri miktarın bir sınırı vardır.
Yakın tarih bize bir şey söylediyse, o da hayranların sevdikleri dizileri resmi kanallardan ya da değil izlemenin bir yolunu bulacağıdır. Bu nedenle, her iki tarafı da mutlu edecek şartlara uyum sağlama şansı vermek içerik sağlayıcıların çıkarınadır.
Kaliteli televizyonumuzu kabul etmeye gelmiş olabiliriz, ancak yayıncıların bizimle aynı şeyi yapabileceği anlamına gelmez. Çünkü hiç kimse en sıkı hayranların bile – evet, Trekkers bile – en sevdikleri şovlarını yeni sınırlara kadar takip edeceklerini garanti edemez.
