Bir şeyi aradan çıkaralım – Silent Hill serisi beni es geçen bir seri. Bana nedenini sormayın, gençliğimde oynama isteğim veya fırsatım hiç olmadı. Gözümden kaçmayan şey ise hayranların ve korku türündeki puristlerin yaklaşan oyuna yönelttiği eleştiriler. Sessiz Tepe 2 yeniden yapım. Anahtarları Bloober Team’e teslim etmenin, temel tasarım unsurlarını değiştirmenin ve görünüşte daha çok dövüşe odaklanmanın endişeye yol açtığının çok farkındayım.
İtiraf etmeliyim ki, oyunda hiçbir deneyimim olmasa da Silent Hill’e yeni başlayan biri olarak, Silent Hill 2’nin ilk fragmanları bana ilham vermeyi veya beni etkilemeyi başaramadı. Gerçekten de ‘psikolojik korku oyunu’ diye bağırmadılar ve Ocak ayında yayınlanan dövüş fragmanından özellikle sıkıldığımı hatırlıyorum. Ancak, oyunla yaklaşık üç saatlik uygulamalı zaman geçirdikten sonra, muhtemelen tüm bunları unutmalısınız – Silent Hill 2 yeniden yapımı, bırakmak istemediğim gergin, görsel olarak çarpıcı ve sürükleyici bir korku bulmacası.
Silent Hill’in konumu hem oldukça atmosferik, ki bu da normal, hem de görsel olarak etkileyici. Bol miktarda gri sis, beton ve paslı kahverengi metal olmasına rağmen, Silent Hill 2’de dışarıda olmak asla sıkıcı hissettirmiyor. Aynısı iç mekanlar için de geçerli – elbette bol miktarda gölgeli siyah koridor ve iğrenç kırmızı kan lekeleri var, ancak çeşitlilik ve kontrast da var.
James Sunderland – hayranlarının ilk ‘Ben hoşnutsuz bir coğrafya öğretmeniyim’ görünümüyle alay etmesinden sonra Bloober’dan acil bir yüz gerdirme ameliyatı geçirmek zorunda kalmıştı – artık büyük bir korku deneyiminin inandırıcı bir başrol oyuncusu gibi görünüyor ve ilk görünümüne tam bir karbon kopyası olmadan daha çok benziyor. 2001 orijinalindeki tasarımları tekrar kontrol ettiğimde, kişisel olarak Bloober’ın tüm kadroya dair yorumlarının sadık ve güçlü göründüğünü düşünüyorum. Gizlice dolaşan canavarlar da orijinal, grotesk formlarına sadık kalırken görsel bir yükseltme alıyor. Pyramid Head özellikle ürkütücü ve iğrenç görünüyor ve James’in ikonik düşmanla ilk karşılaşmasının yeniden canlandırılması önemli hissettiriyor.
Ses tasarımı omurganızdan aşağı karıncalanmalar göndermekte hızlıdır. Radyonuzdan gelen statik uyarı sesleri yoğundur. Rüzgar çanlarının şıngırtısı veya bir canavarın kustuğu safra cızırtısı gibi daha küçük ayrıntılar da keskin gelir ve düzenli, uğursuz arka plan tonlarını keser.
Peki ya oynanış? Önce dövüşten bahsedelim, çünkü lansman öncesi tartışmaların en büyüğünü tetikledi. Bazı durumlar kesinlikle güvenilir tahta sopamı sallamamı veya tabancamın tetiğini çekmemi gerektirse de, oyun dövüşe aşırı bağımlı olmaktan muzdarip değil. Orijinalinde gördüklerimle karşılaştırıldığında, belki biraz daha fazla eğilme, dalma, parçalama ve ateş etme var, ancak bunun yeniden yapımın sunmayı amaçladığı her şeyden uzaklaştığını hiç hissetmedim. Yakın dövüş vuruşları tıknaz ve tatmin edici ve tabancayı nişan almak, her atışın sayılmasını sağlamaya çalışırken baskıyı artıran sürükleyici bir yalpalama ve sallanma içeriyor.
Gerçekten düşündüğüm şey yavaş tempolu ama muhteşem bir şekilde gergin keşif ve bulmaca çözmeydi. Silent Hill 2 beni neredeyse tüm oturumum boyunca kilitli ve meraklı tuttu. Elbette, orijinal oyunu oynayanlar bazı önemli bulmacalarını çözmeyi benim kadar kolay ve daha az şaşırtıcı bulabilirler, ancak içine girebileceğiniz yepyeni beyin jimnastiği oyunları da var. İlki, bozuk bir müzik kutusu için parçalar bulmanızı içeriyor ve aynı zamanda kasabanın mükemmel bir tanıtım turu olarak da işlev görüyor.
Jukebox’ınız tamir edildikten ve çok sayıda anahtardan biri alındıktan sonra, orijinal oyundaki ilk büyük bulmaca mekanı olan Woodside Apartmanları’na doğru yola koyuluyorsunuz. Bloober, anahtar mekanların nasıl yeniden tasarlanıp genişletildiği hakkında çok şey söyledi ve bu da bunlardan biri, geniş düzeni beni uzun süre meşgul etti. Diğer ilk kez gelenler için spoiler vermemek adına bunun hakkında çok fazla bir şey söylemeyeceğim, ancak bu devasa mekanın araştırmak istemediğim tek bir köşesi bile yok.
Uzun zamandır kaynak materyali kalplerine yakın tutan hayranlar için, elbette size yeniden yapım hakkında gerçekten ne hissedeceğinize dair kesin bir tahminde bulunamam. Ancak, seriye bir giriş noktası olarak, Silent Hill 2’nin tamamen teslim ettiğini düşünüyorum. Akıcı üçüncü şahıs kamerası ve genişletilmiş dövüş gibi modernizasyonları, gerilim, hikaye anlatımı ve bulmaca pahasına gelmiyor. En azından açılış saatlerinde, Bloober bazı anları sadakatle yeniden yaratma ve Konami’nin kendisine verdiği yaratıcı lisansı kullanarak diğerlerini uyarlama veya elden geçirme konusunda eşit derecede harika bir iş çıkarmış gibi görünüyor.
Orijinal oyunları hiç oynamadıysanız, Silent Hill 2’nin bu Ekim ayındaki çıkış tarihi geldiğinde yeniden yapımını takip etmekte fayda var. Açılış saatleri gerçekten de hata bulmak zordu, bu yüzden sisin daha da derinlerine doğru ilerlerken standartların düşmemesini umalım.
