- Haftalık sürümlerin su soğutucu etkisini kopyalayamazsınız
- Ben asla değişmeyecek sarhoş bir vahşiyim
- TV şovları aceleye getirilmeli değil, tadına varılmalıdır
- Haftada bir bölüm yeterli değil
- Aşırı yemeyi sevmiyorum ama hepsinin şimdi mevcut olmasını istiyorum
- Düzeltmeyi bir kerede almayı tercih ederim
- Bana hemen tüm bölümleri ver
- Hepsi bir kerede, ancak haftalık yayınlamanın faydaları var
- Tom’s Guide’dan daha fazlası
Televizyonun zirvesi bitmiş olabilir ama konu televizyon olduğunda hâlâ bolluk çağında yaşıyoruz. Her hafta yayın hizmetlerine ve eski tarz yayın ve kablolu kanallara yeni programlar getiriyor. Her ne kadar çeşitli türlerde, hislerde ve kalitede olabilseler de genellikle iki formatta gelirler: haftalık veya aşırı yayın.
Eski tarz TV modeli aylarca haftada bir bölüm yayınladı. 2010’ların başında Netflix, tüm sezonun tüm bölümlerini sıralarımıza bırakarak aşırı yayına öncülük etti. İzleyicilere istedikleri hızda izleme gücü veren devrim niteliğinde bir hamleydi. Bir oturuşta (birkaç tuvalet molasıyla) sekiz saati silip süpürmeyi ya da birkaç gün, hatta hafta içinde tüketmeyi seçebilirler.
Zamanla bazı yayıncılar Netflix’in yolunu izledi, ancak diğerleri haftalık bir yayın programını veya bir tür karma yayın programını (örneğin, iki bölümlük bir ilk gösterim ve ardından bir bölümlük haftalık yayınlar) tercih etti. Artık Netflix bile kendi aşırı yeme formülünü değiştirdi. “Love Is Blind” gibi bazı realite şovları bölümler halinde bölümler yayınlıyor ve “Bridgerton” ve “Stranger Things” gibi en büyük senaryolu orijinallerinden bazıları sezonlarını iki veya üç parçaya ayırıyor.
İzleyiciler duygular Yelpazenin bir ucunda aşırı içki içmenin ateşli hayranları, diğer ucunda ise haftalık yayınların inatçı savunucuları olan tüm bu farklı yayın stratejileri hakkında.
Bunun üzerine Tom’s Guide personelinin üyelerine şunu sordum: Bir şovun art arda yayınlanması mı yoksa haftalık yayınlanması mı daha iyidir? İşte nasıl cevap verdikleri.
Haftalık sürümlerin su soğutucu etkisini kopyalayamazsınız
Kelly Woo
Eğer benim gibi analog olarak büyümediyseniz, “su soğutucu etkisi”nin tamamını tam olarak elde edemeyebilirsiniz. Esasen, harika bir bölümün yayınlanmasının ertesi sabahı ofisteki herkes su soğutucusunun etrafında toplanır ve olup biten her şeyi inceler, teorileri değiştirir ve bundan sonra ne olacağına dair spekülasyonlar yapar.
Su soğutucusu etkisi topluluk yaratır ve gösteriye olan ilgiyi ve heyecanı artırır. Ofis mutfağımızda iş arkadaşlarınızla birlikte “Lost”la ilgili yeni bir gizem üzerine kafa yorduğunuz eski zamanları hatırlıyorum. “Game of Thrones”un son bölümüne hayret ediyor ya da şikayet ediyorsunuz. Son zamanlarda, su soğutucusu büyük ölçüde çevrimiçi olarak sosyal medyaya veya grup sohbetlerine taşınmış olsa da, her Pazartesi arkadaşlarımla, “Veraset” konusundaki içler acısı aile üyelerinin tuhaflıkları hakkında gevezelik ediyordum.
Bütün bir sezon bir anda sona erdiğinde, bu tür anlık sohbetler imkansızdır. Öncelikle herkes onu farklı bir hızda tüketiyor. Herkesi şımartmak istemiyorsanız, belli bir noktaya kadar izlediklerini veya tamamını gördüklerini anlayana kadar beklemeniz gerekir. Su soğutucusunun etkisinin bir kısmı, hemen ertesi sabah veya 24 saat içinde gerçekleşmesidir. Ya öndesinizdir ya da geridesinizdir ve herkes toplanıncaya kadar ilgi ve heyecan kaybolmuştur.
Ben asla değişmeyecek sarhoş bir vahşiyim
Dave Meikleham
Güzellik ve Aşırılık hakkında konuşun. Bir gösteriye girdiğimde duramıyorum. Sadece yok etmekten bahsetmiyorum en iyi Netflix şovları utanç verici derecede kısa bir sürede ilk kez. “Jaws”da zavallı Quint’i kıyma yapan köpekbalığı Bruce’un iştahıyla şimdiye kadarki en sevdiğim programların beş ila sekiz sezonunu mutlu bir şekilde art arda izleyeceğim/yeniden izleyeceğim.
Yeni(imsi) bir örnek? Geçtiğimiz Temmuz ayında bunaltıcı ayın ilk gününden başlayıp 31’inde biten “The Wire”ın 60 bölümünün tamamını izledim. Ek olarak, dengesiz bir bağlam için, David Chase’in ustaca hazırlanmış Baltimore suç dramını geçtiğimiz on yılda en az beş kez bitirdim. Bu son çılgınlığın hesabını yapıyorum ve 31 günlük bir ayın 744 saat sürdüğünü hesaba katarak kendimi en iyi OLED TV’ler Yılın en güneşli günü boyunca tam olarak 60 saat 45 dakika boyunca, konu “aşırıya kaçma ve haftalık yayınlar” olduğunda tartışmanın hangi tarafında yer aldığım konusunda güçlü bir ipucu sağlamalı.
TV şovları aceleye getirilmeli değil, tadına varılmalıdır
Rory Mellon
ben oldum davul çalmak Yıllardır haftalık yayınlardan yanayım ve artık durmaya niyetim yok. Art arda izlemek, bir TV şovunu tüketmenin en kötü yoludur ve medyanın en büyük gücüne aykırıdır: bir sonraki bölümden önce tamamen sindirilebilecek, yönetilebilir parçalar halinde daha uzun bir hikaye sunmak. Bir şovu art arda izlemek her şeyin birbirine bulanıklaşmasına neden olur ve her bölümün gücü büyük ölçüde azalır. Bölümler artık tek tek değerlendirilmiyor, aşırı uzun bir film gibi oynatılan homojen bir karışım halinde değerlendiriliyor.
Haftalık bir sürümün diğer önemli yararı, beklenti oluşturması ve izleyicilere giderek nadir hale gelen çevrimiçi çılgınca spekülasyon yapma eğlencesinin tadını çıkarma şansı vermesidir. “Lost” şimdiye kadarki en sevdiğim TV şovlarından biri, sadece son derece iyi bir dizi olduğu için değil, aynı zamanda IRL arkadaşlarımla ve hayran forumlarında yabancılarla (bunları hatırladın mı?) diziyi gerçekten izlediğim kadar teorileri tartıştığım için. kendisi. Ancak, eğer “Lost” günümüzün televizyon ortamında yayınlansaydı, bir hafta boyunca Netflix’te 1 numara olurdu ve birkaç gün sonra unutulurdu.
Artık herkes bir sonraki şeyi arzuladığı için eğlence giderek tek kullanımlık hale geliyor ve aşırı yayınlar bu sorunu besliyor. 21. yüzyılın en iyi TV şovunun HBO’nun haftalık olarak yayınlanan ve ona göre daha iyi olan “Succession” dizisi olduğunu belirtmeden geçemeyeceğiz. Dava kapandı.
Haftada bir bölüm yeterli değil
Alix Blackburn
Haftalık bir yayının amacını anladığımı söyleyerek başlayayım. İnsanlar bir bölümü izleyecek ve internette heyecan yaratacak, bu da pazarlama açısından harika bir şey. Ama ben bu insanlardan biri değilim ve olmayacağım çünkü sabırsız Ben. Ardı ardına yayın yapmak oldukça kullanışlıdır; tüm bölümleri tek seferde izleyin veya hafta içinde istediğiniz kadar izleyin. En azından seçim var. Haftalık bir yayınla beklemekten başka seçeneğiniz kalmıyor ve dürüst olmak gerekirse, beklemekten sıkıldım ve sonunda diziyi tamamen unutuyorum (tabii ki “Bridgerton” 3. sezon hariç).
O yüzden bana hemen tüm bölümleri verin, şikayet etmeyeceğim. Dizi çıkar çıkmaz art arda izleyecek zamanım ve enerjim olmasa bile en azından her bölümünün platformda olduğunu biliyorum. Üstelik hafta sonları en sevdiğim atıştırmalıklarla rahatlayabilir ve gösteriyi bir anda izleyebilirim. Aslında çok basit: haftada bir bölüm sadece yeterli değil.
Aşırı yemeyi sevmiyorum ama hepsinin şimdi mevcut olmasını istiyorum
Çok fazla boş zamanım yok ve haftada çalışmadığım birkaç saati, ailemle vakit geçirmeyi veya ders çalışmayı en iyi şekilde değerlendirmek için aynı anda birden fazla şey yapmayı seviyorum. Buna, “Doctor Who”nun son bölümünü izlerken kod yazmak veya Try Guy’ın yeni 2nd Try yayın platformundan “Phoneing it In”in yeni bölümünü izlemek de dahildir.
Sorun şu ki ben de kolayca sıkılıyorum ve sıkıcı kısımları atlama gibi kötü bir alışkanlığım var. Buna her türlü gerilim veya aksiyon sekansı dahildir. Üç saatlik bir filmi 45 dakikada izleyebilirim ve yine de filmin ana fikrini anlayabilirim. Ben de sonu olmayan bir hayran değilim, bu yüzden ilk bölümü izlemeye başlamadan önce sezonun tamamlanıp tamamlanmadığını bilmek istiyorum.
Bu yüzden pastamı istiyorum ve onu yemek istiyorum – bana her şeyi şimdi ver ama muhtemelen haftada bir veya iki bölümü veya en azından bölümün en iyi kısımlarını izleyeceğimi umuyorum.
Düzeltmeyi bir kerede almayı tercih ederim
Şahsen ben tamamen aşırılıktan yanayım. İlgilendiğim bir programın bir sonraki bölümü için bir hafta bekleyecek sabrım yok. Yayın çağında bölümleri beklemek artık modası geçmiş gibi geliyor. “Supernatural”ın bir bölümünü bir okul gecesinde tamamlamanın ve bir sonraki bölüm için yedi günlük ızdıraplı bekleyişle yüzleşmenin yarattığı hayal kırıklığını çok iyi hatırlıyorum. Bölümler arasındaki o günler sonsuzluk gibi geldi.
Yayın siteleri medyayı kullanma şeklimizde devrim yarattı ve art arda izleme bunun doğal evrimidir. Bizi meşgul ediyor, yatırım yapıyor ve anlatıya daha bağlı tutuyor. İzleyiciler, bölümler arasındaki önemli ayrıntıları unutmadan karmaşık olayları ve karakter akışlarını takip edebilir. Bu sürekli etkileşim, dizinin evrenine tamamen kapıldığımız için daha sürükleyici bir deneyime olanak tanıyor.
Ayrıca, kendinizi yeni bir dünyada kaybetmek istediğiniz hafta sonları için de mükemmeldir. Gerilimi uzatmaktan çekinmiyorum, her şeyi bir an önce halletmeyi tercih ederim.
Bana hemen tüm bölümleri ver
Nikita Achanta
Muhtemelen Instagram ve TikTok’taki kısa medyanın aşırı tüketimi nedeniyle yıllar geçtikçe dikkatimin azaldığını itiraf etmekten utanmıyorum. Haftalık yayınları bekleyecek sabrım olduğunu sanmıyorum, çünkü bir sonraki şeye geçeceğimi biliyorum. Aynı zamanda hiperfiksasyon eğilimim de var – ister bir oyun ister bir TV şovu olsun – bu yüzden oturup başparmaklarımı oynatıp “Good Omens”in bir sonraki bölümünü bekleyemiyorum. Bilmek Bir sonraki bölüm hayatımı değiştirecek.
Çocukken televizyonun karşısında oturup “Pokemon” veya “Beyblade”in bir sonraki bölümünü beklemek daha kolaydı. Ancak bir yetişkin olarak, Spotify’daki müzikten Netflix’teki 90’ların filmine kadar her şey bu kadar hazırken, bir sonraki şeyi istiyorum Şimdi ilgimi kaybetmeyeyim diye. Yedi bölümün tamamını bir arada izlememeyi seçsem de fark etmez; Bunun rahatlığını, zorlu bir iş gününün ardından sabırsızlıkla bekleyeceğim bir şeyi istiyorum. Haftalık olarak yayınlanan şovlarda bile, X hakkında spoiler vermekten kaçınırken tüm bölümlerin çıkmasını bekliyorum. Bu daha kolay ve içimde boş hissetmiyorum.
Hepsi bir kerede, ancak haftalık yayınlamanın faydaları var
Her hafta bir programın çıkmasını bekleyecek sabrım olduğunu söylemek isterdim ama gerçekte yok. Genellikle şovları rahatlamak için izlemeyi severim ve bir şovun yeni bitmesinin doğası gereği stresli bir yanı vardır. Bizi Tech’in ölümüyle baş başa bıraktığı için “Bad Batch”i asla affetmeyeceğim. Ancak büyük şirketlerin bunu elde tutmak için yaptığını ve bu da uygulamayı kullanmaya devam etmemi sağlıyor.
Öte yandan beklentinin oluşması için de söylenecek bir şey var. Çocukluğumu ve kahramanların başarılı olup olmayacağını görmek için “DragonBall Z” veya “Digimon”un bir sonraki bölümünü beklediğimi hatırlıyorum. Bölümleri beklemenin, sunulan diğer dizileri ve filmleri keşfetmemi sağladığını düşünüyorum. İzlemek istediğim dizi henüz yayınlanmadığı için birkaç değerli şey buldum.
