Hafta sonu başka bir sosyal medya platformu da kavgaya karıştı: AirChat. Uygulama Twitter ve Clubhouse’un birleşimi gibidir. Bir yazı yazmak yerine konuşursunuz. Uygulama söylediklerinizi hızlı bir şekilde yazıya aktarır ve takipçileriniz akışlarında gezinirken yazının yanında sesinizi de duyarlar.
AngelList’in kurucusu Naval Ravikant ve eski Tinder yöneticisi Brian Norgard tarafından oluşturulan Airchat, sosyal medyaya canlandırıcı ve samimi bir yaklaşım getiriyor. Yıllardır internette tanıdığım insanlar var ve ancak AirChat’te birbirlerini takip ettikten sonra onların gerçek seslerini hiç duymadığımı fark ettim. Platform sanki birbirimizle konuşuyormuşuz gibi hissettiriyor ancak AirChat eş zamanlı olmadığı için Clubhouse’da bir odaya katılmak ve yabancılarla canlı sohbet etmek kadar korkutucu gelmiyor.
Sesinizle paylaşımda bulunmak korkutucu gelebilir ancak göründüğü kadar korkutucu değildir; yanlış konuşursanız gönderinizi yeniden kaydedebilirsiniz. Ancak arkadaşlarınıza yazmak yerine 3 dakikalık sesli notlar göndermeyi seven biriyseniz (veya bir podcast’iniz varsa), AirChat sezgiseldir.
Transkripsiyonlar ortalamanın altında olsaydı AirChat kullanmaya değmezdi, ancak şimdiye kadar kullandığım en iyi konuşmayı metne dönüştürme ürünü. Neredeyse her zaman İngilizce’de hedefi tutturuyor… Pokémon adlarını bile doğru bir şekilde yazıyor (evet, bunu kapsamlı bir şekilde test ettim). Diğer dillerde de iyi gidiyor gibi görünüyor; İspanyolca’da işlevsel buldum ve TechCrunch muhabiri Ivan Mehta, uygulamanın Hintçe yazıya dökme konusunda iyi bir iş çıkardığını söyledi. Bazen uygulama konuşmayı doğrudan İngilizceye çevirebilir ve testlerimizde çeviriler genel olarak doğru olsa da uygulamanın yazıya dönüştürmek yerine neden veya ne zaman çeviri yaptığı açık değildir.
Peki AirChat burada kalacak mı? Bu, platformda ne tür insanların topluluk bulabileceğine bağlıdır. Şimdilik, akış bir San Francisco kahve dükkanı gibi görünüyor – uygulamadaki kişilerin çoğunun teknoloji endüstrisiyle bir bağlantısı var, bunun nedeni genellikle yeni uygulamalara ilk atlayanların teknoloji meraklıları olması olabilir. Bu, başlatıldığında Threads (sadece Instagram’ın bir uzantısı) ve hatta saçma memler ve saygısızlıktan oluşan erken bir kültür geliştiren Bluesky için bile geçerli değildi. Şu anda uygulama davetleri duraklattı, bu nedenle yakın gelecekte bu durum düzelmeyecek.
Uygulamanın mevcut kültürü, Silikon Vadisi’nde etkili olan ve girişimci kapitalist çevrelerde etkili olan kurucularının da bir yansıması olabilir. Ancak AirChat bir kanal özelliği sunduğunda ilk ortaya çıkanlardan ikisinin “Kripto” ve “e/acc” olduğu anlaşılıyor.
Bunun otomatik olarak bir tehlike işareti olması gerekmiyor; ben (biraz isteksizce) Twitter/X’i her gün kullanıyorum ve orada teknoloji endüstrisi de özellikle gürültü yapıyor. Ancak en azından X’te, akışım aynı zamanda favori beyzbol takımım, sevdiğim müzik veya mahalleme daha fazla bisiklet yolu ekleme konusunda devam eden tartışmalar hakkında da gönderiler içeriyor. Şu ana kadar AirChat’te bir şekilde teknolojiyle ilgili olmayan pek fazla konuşma görmedim.
AirChat’in içerik denetimi konusundaki saf yaklaşımı kırmızı bayrak olarak görüyorum.
“Mümkün olduğunca çok sayıda moderasyon aracını kullanıcıların kullanımına sunmaya çalışacağız. Mümkün olduğunca müdahalesiz olmak istiyoruz. Bununla birlikte, bazen başka seçeneğiniz kalmaz” dedi Ravikant, AirChat’te.
“Elden çekilme” ifadesi, Nazi yanlısı içeriği proaktif olarak kaldırmayı reddetmesinin ardından Platformer ve Garbage Day gibi popüler yayınları kaybeden bir platform olan Substack’ı anımsatıyor.
Ravikant, AirChat’in bir akşam yemeği partisi gibi çalışması gerektiğini savunuyor; sivil bir tartışmaya katıldığı için birini evinizden kovmayacaksınız. Ancak size şiddetle bağırmaya başlarlarsa müdahale etmek akıllıca olacaktır.
Ravikant, “İçerik için moderatörlük yapmak istemiyoruz, ancak ton için moderatörlük yapacağız” dedi.
Gerçek hayattaki sosyal durumlarda, birisiyle aynı fikirde olmamak ve neden farklı düşündüğünüzü açıklamak çok normal bir davranıştır. Bu, kendi yemek masanızda halledebileceğiniz oldukça idare edilebilir bir durum. Ancak AirChat normal bir sosyal durum değildir, çünkü binlerce insanla sohbet halindesiniz; daha sağlam içerik denetimi olmadan bu yaklaşım, büyük bir müzik festivaline ev sahipliği yapmaya benzer, ancak güvenlik yalnızca tek bir kişiyle sağlanır. Herkesin müzikten keyif alacağını ve denetim olmadan kendince davranacağını umardık ama bu gerçekçi değil. Sadece bak Woodstock’99.
Bu, AirChat’in Clubhouse ile paralellik gösterdiği başka bir yoldur. Clubhouse’un içerik denetimi konusundaki yaklaşımı daha da aşırıydı çünkü insanları lansmandan sonra aylar boyunca engellemenin bir yolu yoktu – neyse ki AirChat zaten engelleme ve sessize alma özelliklerine sahip. Ancak Clubhouse defalarca ev sahipliği yaptı Yahudi düşmanı Ve kadın düşmanı sonuçsuz konuşmalar.
İçerik denetlemeye yönelik bu minimalist yaklaşımla AirChat’in nasıl sıcak suya girebileceğini görmek zor değil. Birisi telif hakkıyla korunan sesi platformda paylaşırsa ne olur? Birisi başka bir kullanıcıyı kişisel bilgilerine ulaştığında veya birisi CSAM yüklediğinde ne olacak? Bu durumların üstesinden gelmek için gerçek bir plan olmazsa AirChat’e ne olacak?
AirChat’in arkasındaki konseptin harika olduğunu düşündüğüm için insanların kendilerine göre davranabilmelerini umuyorum, ancak bu kadar saf olamayız. Neo-Naziler bana Hitler’in neden haklı olduğunu kibarca açıklamaya çalışırlarsa platformun beni koruyabileceğini bilmek isterim.
