M6, yaklaşık on gencin atalarının okuluna sürüklendiği dört bölümlük bir realite şovu yayınladı.
Çok gülüyoruz, geri adım atıyoruz ve her şeyden önce mevcut sistemimizdeki kusurları anlıyoruz.
Kahrolsun okul!
Çevremdekiler bilir: Anaokulundan üniversiteye kadar okuldan nefret ettim. Eğer burayı ve Milli Eğitimi -yasal bir risk olmadan- ateşe verebilecek olsaydım muhtemelen bunu yapardım. Daha doğrusu Milli Eğitim’den nefret ediyordum, bu da Kültür İşleri ve Eğitim Komisyonu’nun çalışmalarını takip etmekte neden isteksiz olduğumu açıklıyor. Komşumla karşılıklı anlaşarak onun çocuklarıyla okul konusunu hiç tartışmıyorum, onları anarşist yapacağımı biliyor.
Ben okulun sadece gasp edilmiş bir diktatörlük sistemi üzerine kurulmuş bir aptallar fabrikası olduğunu değil, aynı zamanda kötü muamele ettiğini, yerle bir ettiğini ve tek amacının zihinleri biçimlendirmek olduğunu düşünüyorum. Paradoksal olarak, öğrenmeyi hala seviyorum. Çocuğum olmadığı için benim için şanslıyım: En azından kendimi bu kurumla yıllarca sürecek savaşlardan kurtarıyorum.
Reality TV’ye gelince, eğer beni düzenli olarak okursanız, bunun beni ilgilendirmediğini bilirsiniz. M6, “zamanda geriye gitmek için okul” programını bana izlettirme ve takdir etme başarısını gösterdi.
Bir düzine çocuğu alın ve onları zamanda geriye götürüp 1880, 1930, 1950 ve 1980’e götürün. Komik, sevimli ve sonuçta aydınlatıcıdır.
BT’yi Keşfetmek
Son bölüm 1980 yılına ithaf edildi. Çocuklar ilk bilgisayarlarla birlikte gerçek bilişimi keşfetmeyi başardılar. Akıllı telefonlara ve basitleştirilmiş tasarımlı cihazlara alışkın olan bu nesil için kültür şoku oldukça eğlenceliydi. Ama bu sadece öğrenciler için değildi.
Öğretmenin sadece bilgisayarı çalıştırmak için değil, aynı zamanda öğrencilere onu nasıl kullanacaklarını açıklamak için de belgeleri yeniden incelemesi gerekiyordu. Her şeyi işlemesinin biraz zaman aldığını itiraf etti.
Dört bölümden belki de en ilginç olanı 1980’le ilgili olanıydı. Coğrafya dersinde öğrenciler, Yugoslavya dahil artık var olmayan ülkeleri, aynı zamanda Doğu Almanya’yı, Almanya’yı ve bu ülkelerin para birimlerini avronun önüne koymak zorunda kaldılar. Bilgisayar bilimi ve coğrafya dersleri arasında sadece 40 yılda hem politik hem de teknik açıdan ne kadar ilerleme kaydettiklerinin farkına vardılar.
Ancak diğer bölümlerle karşılaştırıldığında çok büyük bir fark algılamıyoruz. Öğrenciler 1880 ile 1930 yılları arasında ne giyim açısından, ne sosyal açıdan, ne de öğretim açısından büyük bir fark görmediler. Hatta çocuklar bu deneyimle Fransa ve dünya tarihi konusunda oldukça ilginç bir ders almış oldular.
Sistemimizdeki kusurlar
Elbette bir realite TV şovundan bahsediyoruz, yani bir senaryo var, oyuncu seçimi var, yönetmenlik var. Bu programı eğitimle ilgili politik bir program olarak görmemeliyiz.
Ancak bir nokta aydınlatıcıdır: Çocuklar ancak on tane olmak üzere küçük gruplar halindeydi. Yani onlara göz korkutucu görünen bazı öğretilerde bile kendilerini ifade edebilecekleri, var olabilecekleri maddi alana sahiplerdi. Öğretmenlere gelince, onun her öğrenciyle ilgilenecek zamanı vardı.
Ancak bugün tüm sınıflar aşırı kalabalık. Öğretmenlere gelince, öğretmenliğin kendisi ve ders hazırlama, ödev düzeltme gibi öğretmeyle ilgili görevlerin yanı sıra, idari saçmalıklarla da aşırı yükleniyorlar. Ayrıca mesleğin kötü genel koşullarından da bahsetmeyeceğiz: bir fast-food restoranında çalışarak kazanabileceklerinden biraz daha yüksek maaşlar, harap binalar, coğrafi uzaklık, saldırgan ebeveynler vb. Yarım öğretmenin olmadığı sınıfların olması boşuna değil. Fransa’da okulların durumu kötü.
Diğer ders ise (sözcük uygun) çocukların öğretimin pratik yönlerinden hoşlanmasıdır. Onları somut durumlara koyarsak daha iyi ve daha hızlı öğrenirler. Ancak dersleri uygulamaya koymak zaman ve sınıf sayısının az olmasını gerektirir. 35 kişilik bir sınıfta çocuklara ders vermiyorsunuz. Açıkçası bazıları bunu okulda yaşadıklarını ve durumlarının daha kötü olmadığını söyleyecektir. Ancak amaç gelişmeye doğru ilerlemektir. Sokakları mumlarla aydınlattığımız günlere dönmemiz gerekse bunun hiç önemi yok.
Çocukların incileri, öğretmenlerin kıkırdamaları
1950’ye ayrılan bölümde çocukların, çok kısa olan derslerinin sonuna yönlendirilmesi gerekiyor. Önceki bölümlerde az çok ciddiyetini korumayı başaran müdürün kontrol edilemeyen bir kahkahası vardı ve dürüst olmak gerekirse izleyicinin de öyle yaptığı kesin.
Çocuklardan birine PTT’de çalışmaya yönlendirileceğini söylüyor. Açıkçası ne olduğunu soruyor ve müdür de ona açıklıyor. Ve çocuğun üzgün ve biraz tiksinmiş bakışı ortaya çıkıyor: “Postacı mı olacağım? “. Çocuğun yüzü o kadar komik ki müdür daha fazla dayanamıyor.
Başka bir çocuk gelir ve kendisine avukat olacağı söylenir. Savunma haklarına dair bu anıt “çok iyi!” Haydutları savunmak istiyorum! “. Öğrencinin küçük, sıska olması ve tuhaf bir şekilde Şanslı Luciano’yu anımsatması nedeniyle bu an daha da eğlencelidir.
“Okul Zamanda Geriye Dönüyor” gerçekten sevimli, izlemesi eğlenceli ve biraz kahkaha vaat eden bir dizi. Aynı zamanda Fransa’daki okullarla ilgili küçük bir tarih dersi. Belki de en önemlisi çocuklara bakış açımızdır. Sizi şaşırtacaklar ve kadroya alınsalar bile seslerinin önemli olduğunu bize gösterecekler. Düşünüldüğü gibi gerçeklikten kopuk olmaktan çok uzaklar. “Okul zamanda geriye gidiyor” M6’da tekrar oynatılabilir.
