Uyduları olan tek gök cismi gezegenler değildir – asteroitler de onlara sahip olabilir. Genellikle daha büyük bir merkezi olanın yörüngesinde dönen daha küçük asteroitlerdir. Şimdi, Taylandlı ve Fransız gökbilimcilerden oluşan bir ekip, üç uydulu bir asteroit sistemi buldu. Yeni dört cisim sistemi, üç cisim problemi gibi karmaşık yerçekimi problemlerini kıyaslandığında basit gösteriyor.
bu asteroit çok fazla askı ile olarak bilinir (130) Elektra. İlk olarak 1873’te Christian Peters tarafından bulundu, yaklaşık 200 km çapında ve yaklaşık 7 x 10^18 kg ağırlığındaydı. Bu, S/2003 (130) 1, S/2014 (130) 1 ve S/2014 (130) 2 olarak bilinen, yörüngesinde dönen daha küçük üç asteroitini yakalamak için fazlasıyla yeterli – en son keşif yalnızca bir makalede detaylandırılmıştır. 10 Şubat’ta arXiv’de yayınlandı.
(130) Elektra’nın asteroitin “halo”su kaldırılmış görüntüsü. Kredi: Berdeu ve ark.
Tanımlamaları, ilk gözlemlendikleri yılı yansıtır; bu, S/2014(130) 2’nin yedi yıldan fazla bir süre boyunca bir veri setinde gözlemlenmeden oturduğunu gösterir. Bu veri seti, bir gözlem platformu olan Spectro-Polarimetric High-contrast Exoplanet REsearch tesisi (SPHERE) tarafından toplandı.[{” attribute=””>Very Large Telescope (VLT). The telescope turned its attention to (130) Elektra back in 2014. Over that time, the dataset captured S/2014 (130) 2 one hundred and twenty different times over 22 days. So why was it so hard to find?
Projected orbits of Elektra’s three moons. Credit: Berdeu et al.
There are two answers to that question. First, the total amount of data has to be reduced. Second, even when the data was reduced, the signal for the moon itself was hidden in the larger asteroid’s “halo.” Dr. Anthony Berdeu and his team developed novel algorithms for both that allowed them to tease out the previously indiscernible moon.
Another potential detection of the moon around Elektra in a different data set – this one was collected in 2019. Credit: Berdeu et al.
Reducing the amount of data while analyzing it might seem counter-intuitive, but data reduction pipelines are commonplace in spectrography. This is mainly because data sets have optical artifacts derived from other spectra that aren’t necessarily of interest to certain studies. To eliminate these artifacts, Dr. Berdeu and his team utilized a novel data reduction technique for the SPHERE instrument called Projection, Interpolation, Convolution (PIC) and published in a separate paper back in 2020. With this tool, they could eliminate enough spectral artifacts to get a clearer picture of their intended target.
That target was still surrounded by a “halo,” which is another type of spectral artifact that made the asteroid’s surface appear to glow. It also reached far enough out from the asteroid’s surface to engulf S/2014(130) 2, which has a semi-major axis of only 344 kilometers from Elektra’s surface.
Bu UT videosunda tartışıldığı gibi aylar herhangi bir yerde olabilir.
Böylece araştırmacılar, halenin fiziğini modellemeye çalışan ve daha sonra bu modellenen ışık seviyelerini hedefin yakalanan herhangi bir görüntüsünden çıkaran başka bir sinyal işleme algoritması geliştirdiler. Nokta yayılma fonksiyonu (PSF) olarak bilinen bir algoritma kullanarak, bilim adamları asteroitten halo etkisini başarıyla kaldırabildiler ve Elektra’nın en küçük ve en yakın yörüngedeki uydusunu ortaya çıkardılar.
Cesaret verici bir şekilde, bu veri azaltma ve hale ortadan kaldırma tekniği, diğer asteroit gözlemlerinde de kullanılabilir ve veri analizindeki yedi yıllık gecikmenin kanıtladığı gibi, veriler toplandıktan çok sonra kullanılabilir. Dolayısıyla asteroit kuşağında, dört cisim probleminin bile yörünge mekaniğini çocuk oyuncağı gibi gösteren çok daha fazla çok cisimli asteroit sistemi olabilir.
Orijinal olarak yayınlandı Bugün Evren.
