Çarşamba günü yayınlanan araştırmaya göre, çocukluk çağı travmasının kalıcı etkilerinden biri yetişkinlikte ağrılı baş ağrıları olabilir. Mevcut kanıtların bir meta-analizi olan çalışma, çocukluklarında travmatik olaylar bildiren kişilerin, böyle bir geçmişi olmayanlara göre baş ağrısı bozukluklarını bildirme olasılıklarının belirgin şekilde daha yüksek olduğunu buldu.
Çocukluk travması trajik bir şekilde yaygındır. ABD’deki yedi çocuktan en az birinde Tecrübeli Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerine göre geçen yıl istismar veya ihmal. Ve bugün Amerikalı yetişkinlerin yaklaşık %64’ü rapor Çocukluklarında şiddete tanık olmak veya aileden birini intihar nedeniyle kaybetmek gibi potansiyel olarak en az bir travmatik olay yaşamış olmak.
Travmanın çocuklar üzerinde pek çok acil sağlık etkisi olabilir. Ancak aynı zamanda insanlarda madde kullanım bozuklukları, gecikmiş öğrenme ve cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlar da dahil olmak üzere daha sonraki birçok soruna yakalanma riskini artırabileceği de biliniyor. Bunun yazarları çalışmakÇarşamba günü Nöroloji dergisinde yayınlanan araştırma, bu artan riskin baş ağrıları için de geçerli olup olmadığını bilmek istedi.
Harvard Üniversitesi TH Chan Okulu’nda sağlık politikası araştırmacısı olan çalışma yazarı Catherine Kreatsoulas, “Birincil baş ağrılarının dünya çapında engelliliğin önde gelen nedenleri arasında olduğu ve çocukluk çağı travmalarının küresel yaygınlığının yüksek olduğu göz önüne alındığında, bir bağlantı olup olmadığını araştırmak istedik” dedi. Halk Sağlığı, Gizmodo’ya bir e-postayla söyledi.
Diğer araştırmalar da bunu ileri sürüyor ve çalışmanın yazarları da hastaların sıklıkla çocukluk çağı travması öyküsü bildirdiği baş ağrısı kliniklerini ziyaret etmişler. Ancak Kreatsoulas’a göre baş ağrılarını çocukluk çağı travmalarına bağlayan veriler farklı ülkelerde sistematik olarak toplanıp incelenmedi.
Kreatsoulas ve ekibi, 19 ülkeden 154.739 katılımcının toplu olarak dahil edildiği 28 ilgili çalışmanın verilerini analiz etti. İnsanların yüzde 31’i hayatları boyunca en az bir travmatik çocukluk olayı yaşadığını belirtirken, yüzde 16’sına birincil baş ağrısı ya da altta yatan başka bir hastalığa atfedilmeyen baş ağrısı tanısı konuldu. Genel olarak, çocuklukta travma öyküsü olan kişilerin daha sonra primer baş ağrısı tanısı alma olasılığı, travma öyküsü olmayanlara göre %48 daha fazlaydı; bu, çocuklukta birden fazla travmatik olay yaşayan kişiler için daha da yüksek bir riskti.
Araştırmacılar ayrıca farklı travma türlerinin baş ağrısı riskini nasıl etkileyebileceğini de incelediler. Örneğin tehdit travmaları (istismar veya şiddet gibi) baş ağrılarında %46’lık bir artışla ilişkilendirilirken, yoksunluk travmaları (ihmal veya bir ebeveynin ölümü gibi) baş ağrılarında %35’lik bir artışla ilişkilendirildi.
Bulgular, doğrudan bir neden-sonuç ilişkisini değil, yalnızca baş ağrıları ile çocukluk çağı travmaları arasında bir korelasyon olduğunu gösterebilir. Ancak ekip, bunun türünün en büyük meta-analizi olduğunu söylüyor. Travma geçmişi daha fazla olan kişilerin baş ağrısını diğerlerinden daha sık yaşama eğiliminde olmaları, burada gerçek bir nedensel bağlantı olduğu iddiasını desteklemektedir (tıpta bu model, doz-cevap etkisi olarak bilinir).
Kreatsoulas, “Bulgularımızın ihtiyatlı bir tahmini yansıttığını belirtmek önemlidir, çünkü çocukluktaki travmatik olayların raporlanmasının hassas doğası nedeniyle ilişkinin gerçek tahmini muhtemelen daha yüksektir” dedi.
Ekip, çocukluk çağı travmasının kronik ve otoimmün hastalıklar da dahil olmak üzere diğer sağlık sorunları riskini nasıl etkileyebileceğini araştırmaya devam etmeyi planlıyor. Gelecekteki çalışmaların, baş ağrıları ile travma arasındaki bağlantının, travmanın zamanlamasının bu riski nasıl etkileyebileceği gibi diğer yönlerini de incelemesi gerektiğini söylüyorlar. Ayrıca araştırmalarının baş ağrısı hastalarının bakımını iyileştirebileceğini umuyorlar çünkü insanların travmalarıyla daha iyi başa çıkmalarına ve belki de ilgili semptomları azaltmalarına yardımcı olabilecek tedaviler var.
Kreatsoulas, yetişkinlerde birincil baş ağrılarını tedavi eden nörologların ve birinci basamak hekimlerinin, hastaları çocukluk çağı travması açısından rutin olarak taramak ve onları çocukluk travmaları ile baş ağrıları arasındaki bağlantı konusunda eğitmek isteyebileceğini söyledi.
“Ayrıca çocukluk çağı travmalarını birden fazla bakım noktasından ele almak için nöroloji uygulamaları ile psikiyatri ve psikoloji uygulamaları arasındaki işbirliğinin geliştirilmesini öneriyoruz” diye ekledi.
