Fort Solis PC incelemesi – Yıldızlara ateş eder, dünyaya düşer

Gece gökyüzünün siyah genişliğine bakın ve uzayın korku medyası için mutlak bir hazine olduğunu inkar etmeye çalışın. Bir asteroit tarafından vurulmak veya boşlukta boğulmak gibi fiziksel endişelerin ötesinde, engin ve bilinmeyen evren sizi tam bir varoluşsal çıkmaza sokabilir. Size küçük olduğunuzu ve tamamen yalnız olduğunuzu hatırlatabilir. Bu, öncül Solis Kalesitam da bu boşlukta geçen 3. şahıs gerilim filmi.

Oyun Adı: Solis Kalesi
Platform(lar): PC, PS5, MacOS
Geliştirici(ler): Düşen Yaprak/Siyah Dakkar Oyunları
Yayıncı(lar): Sevgili Köylüler
Yayın tarihi: 22 Ağustos 2023
Fiyat: 24,99$

Fort Solis’in açılış sahnesinin neredeyse hissettirmesi ne kadar da sürpriz samimi. Fallen Leaf’in bu ilk oyunu, Mars yüzeyindeki bir maden karakolunda çalışan iki mühendis olan Jack ve Jessica arasındaki tatlı sıradan bir alışverişle açılıyor. Birlikte izledikleri bir programdan bahsediyorlar, işten, havadan şikayet ediyorlar. Çok hoş. Yani bunun uzun süremeyeceğini biliyorsun.

Komşu üs Fort Solis’ten gelen bir alarm nedeniyle huzur bozulunca Jack, araştırma yapmak için yola çıkar. Tüm yapı tecrit altındayken ve görünüşte terk edilmişken, korkunç bir şeyin olduğu ortaya çıkıyor; soru şu: ne?

Sadece etrafta dolaşıyorum

Fort Solis’in fragmanının yüksek oktanlı aksiyonu, sizi kolayca yanıltarak bunun bir gizlilik/hayatta kalma oyunu olduğuna inandırabilir. Aslına bakılırsa, oyun süresi çoğunlukla sinematik ara sahneler ve hızlı zamanlı olayların serpiştirildiği keşif bölümlerinden oluşan, sinematik kısma büyük bir vurgu yapan David Cage oyun tasarımı okulundan geliyor.

E-postaları ve video kayıtlarını kontrol etmenin yanı sıra, çevresel hikaye anlatımı aracılığıyla Fort Solis’in gizeminin çoğunu çözersiniz. Her alan, yaşanılan mekanın özünü titizlikle yakalayan bir oyuncak bebek evi gibidir. Rubik Küpü veya bir şişe bira gibi etkileşimli nesnelerin şaşırtıcı bir seçkisi var; bunlar olay örgüsünü ilerletmek için değil, sadece alanı daha organik hissettirmek için var.

Göksel bir şey

Fort Solis’in hem iç hem de dış ortamları atmosferiktir ve muhteşem bir şekilde aydınlatılmıştır; Unreal Engine 5’in yeteneklerinden gerçekten yararlanmaktadır. Mars’taki toz fırtınalarının uzaktaki binaları dinamik bir şekilde yutma şeklinden, bir ekranın soğuk parıltısının karanlık bir odayı nasıl kestiğine kadar her şey çok güzel. Süper derinlemesine fotoğraf modu, tüm bu güzelliğin iyi bir şekilde kullanılmasını sağlar.

Fort Solis, göze hoş görünmenin ötesinde ilgi çekici bir hikaye sunuyor. Ne yazık ki son perdeye doğru biraz ivme kaybediyor. Ancak bundan öncesi, merak uyandırıcı ve gergindir ve bu konuda sahip olabileceğiniz beklentilerin çoğunu altüst eder. Buna ek olarak Jack ve Jessica’nın dinamiği altın tozudur. İletişim üzerinden yaptıkları aptalca espriler son derece insani hissettiriyor ve oyunun sağlam ve gösterişsiz kalmasına yardımcı oluyor. İş arkadaşlarından beklenenden daha derin bir dostluk kurdukları açık. Sanırım Mars’ta birlikte yaşamanın bu etkisi olacak.

Diyaloğu gerçekten etkili kılan şey sunumdur. Troy Baker, Roger Clark ve Julia Brown, özgün, çok katmanlı performanslar sunarak sadece gösterişli isimler olmadıklarını kanıtlıyorlar. Baker diğer VA’lara göre biraz daha fazla hile yapma eğilimindeydi, ancak bu haklı. Karakteri tanıtıldığında oyunun hikaye anlatımındaki inceliklerin çoğu kaybolmuş durumda. Bok, hayranlara iyi ve gerçekten çarptı.

Houston, birkaç sorunumuz var

Koşmak yok, koşmak yok, kısa mesafe koşusu yapmak yok; ne demek istersen, yolda yürüyeceksin bütün Fort Solis oynama zamanı. Bu seçim muhtemelen oyuncunun hikayenin sunduğu tüm ayrıntıları tam olarak anlamasını sağlamak için yapıldı. Ancak sonuç olarak haritayı geçmek son derece yavaş bir deneyimdir. Jack’in hareketlerinde özellikle güçlü bir his var. Yürümeyi bıraktığında garip bir yalpalama animasyonu var, bu da sadece uyuşukluğu artırıyor. Jessica ayaklarının biraz daha hafiflediğini hissetse de hâlâ salyangoz hızını koruyor.

Oyundaki çeşitli bulmacalar ‘bu noktaya git, bu öğeyi al/bu düğmeye bas, sonra geri gel’ yapısına çok fazla dayandığı için hareket hızı sorunu özellikle talihsiz bir durumdur. Hepsinden kötüsü, bileğinizdeki zayıf, kötü yerleştirilmiş harita tarafından yanıltılmanız ve başladığınız yere geri dönmek zorunda kalmanızdır. Of.

QTE’ler, aksi takdirde heyecan verici oyun anları olabilecek şeylerle başa çıkmanın biraz iklim karşıtı bir yolu olabilir. Savaşmak veya tırmanmak gibi şeyler bu nedenle çok daha doğrusal deneyimlerdir. Fort Solis’in QTE’lerinin çoğu zaman oldukça zayıf bir şekilde uygulandığından bahsetmiyorum bile. Anahtar ile bunun sonucunda ortaya çıkan eylem arasında net bir korelasyon olmadığından, iyi bir tepki hızına sahip olduğunuzu umsanız iyi olur – özellikle de iyi bir son istiyorsanız. Bu, oyunun size atacağı çok hızlı ve görünüşte rastgele QTE’lere yanıt vermeye bağlı.

Genel düşünceler

Sonuç olarak, Fort Solis’in oynanışı en iyi şekilde sıkıcı olarak özetlenebilir. Her ne kadar kulağa tuhaf gelse de kavramsal olarak bu oldukça ilginç. Kasıtlı olsun veya olmasın, oyun, bir uzay kolonisindeki emeğin yıpratıcı, akıllara durgunluk veren doğasını temsil ediyor. Gerçek dünyadaki günlük işinizin sinir bozucu bürokrasisinde gezinirken aldığınız ‘oh, FFS’ tepkisi? Fort Solis’in sık sık geri izleme ve engelleyici güvenlik sistemleriyle uğraşırken bunu yaşayacaksınız.

Yine de oyunun Ludonarrative Harmony’sine dair bir argüman onu eleştirilerden kurtarmayacaktır. Hiçbir metafor onu sert gerçeklikten koruyamaz: Fort Solis genellikle büyük bir zorluktur. Bu bir güzel bir sinematik slogan, ama yine de bir zorluk.