Baldur’un Kapısı 3 şüphesiz tüm zamanların en sevdiğim oyunudur. Masaüstü Dungeons & Dragons oynamayı seviyorum ama Larian Studios’un son oyununda olduğu gibi karakterlerinin ve dünyasının dijital olarak hayat bulmasını izlemenin daha da büyülü bir yanı var. Mistik mikonidlerden açgözlü vampirlere kadar DnD, tüm fantastik yaratıklara ev sahipliği yapıyor. Aynı zamanda filizlenen romantizmin tüm tatlarına da ev sahipliği yapar; arzu ettiğiniz kozmik uzay seksi ya da Alacakaranlık benzeri bir deneyim olsun, aşk her çeşitte gelir.
Şu ana kadar yaptığım trilyonlarca Baldur’s Gate 3 oyunumda yalnızca bir BG3 yoldaşın cazibesine yenik düştüm: Astarion, sevgili sevgilim. Astarion’u seviyorum. Tav karakterlerimin her birinin hayatını onun için feda ederdim, hatta muhtemelen kendi hayatımı bile. O benim en derin arzularımın somutlaşmış hali; ta çocukluk yıllarımda Fright Night, Interview with the Vampire ve The Lost Boys gibi filmlere olan takıntıma kadar uzanıyor. Eğer bir kitapta, filmde ya da oyunda vampir varsa orada olacağım.
Ne yazık ki bu, fantazi oyununun ilk kaçınılmaz koşusunu takip eden sonraki oyunlarımın her birinde taze bir romantik kıvılcımdan yoksun olduğum anlamına geliyor. Ben her zaman Astarion’u seçiyorum ve onunla hep aynı diyalog seçeneklerinden geçiyorum. Ara sahneler de kendisi gibi çarpıcı, ancak Tav’larımdan en azından birinin kelimenin tam anlamıyla başka birinin dokunuşunu hissetmesini isterim. Diğer mevcut Baldur’s Gate 3 romantik seçenekleri dışında herkes.
Orin dışında, elbette gözüme çarpan, ilişki kurmaya müsait olmayan iki karakter daha var: Drow ikizleri. Evet, Nym ve Sorn Orlith, şehirdeki genelevde karşılaştığınız Seldarine Drow ikizleri. Elbette, onlarla çılgın bir gece geçirebilir ve hatta hoşunuza giden türden bir üçlü yönetim deneyimi buysa, arkadaşlarınızdan bazılarını da dahil edebilirsiniz. Sorun şu ki ticari ilişkilerden daha fazlasını istiyorum.
Nym ve Sorn’la geçirdiğim kısa sürede orada gizli, keşfedilmemiş bir derinlik olduğunu hissettim. İkili, anaerkilliğin Sorn’a kötü muamelesi nedeniyle Karanlıkaltı’ndan kaçarak Baldur Kapısı’nda çalışmaya başladıklarından bahsediyor. Her ikisi de seks işçileri olarak yeni hayatlarını tatmin edici buluyor; Nym bunu tedavi edici bir yaşam tarzı olarak görüyor ve Sorn bunu heyecan verici buluyor. Başka bir deyişle sapıktır.
Aslında o kadar tuhaftı ki, Karanlıkaltı Drow’unun içinde kol gezen esaret onun işine yaramıyordu. Bir bakıma bana özgürlüğü arayan ve nasıl biraz vahşileşeceğini bilen Astarion’u hatırlatıyor. Ona ve kız kardeşine neredeyse anında bağlandım ve ikisiyle de aşk yaşamanın imkansız olduğunu öğrendiğimde yıkıldım.
Belki Tav’larımız Karanlıkaltı’nı keşfederken ikizlerin haberini duyabilir ya da Elfsong Tavernasında bir içki içmek için onları yakalayabilir ya da Kızaran Denizkızı’nı incelerken onlarla karşılaşabilir. Kafamda Orlith ikizleriyle ilgili milyonlarca yazılmamış senaryo var ama sanırım bu, oyunun tamamının ne kadar iyi yazılmış olduğunu gösteriyor. Bir karakterle kısacık bir an bile geçirdiğinizde, kendinizi ona sırılsıklam aşık olmuş halde bulabilirsiniz.
Benim Lolth-Yeminli Drow’um, kendi kafa kurallarımla, Sorn’un evcilleştirilmemiş ruhu tarafından uçup götürülüyor ya da Nym’in sakin kucağında yakınımda tutuluyor. Hepimiz Dame Aylin ve Isobel Thorm’un sahip olduğu şeyleri istiyoruz ve Nym gibi oyunun en iyi karakterlerinden bazılarına kıyasla bunun daha büyük bir kısmını gerçek bir mind flayer olan Emperor ile deneyimleyebileceğimiz için hayal kırıklığına uğramadan edemiyorum veya Sorn Orlith.
Yani evet, Baldur’s Gate 3 oyuncuları susadı. Bazıları çok susadığını bile söyleyebilir. Ancak hiç kimse susuzluğun kolayca giderilemeyeceğini söyleyemez, çünkü Drow ikizlerinden alınacak uzun bir yudum susuzluğu giderir. Nym bize Sharess’in Caress’inin bir “sakinlik vahası” olduğunu söylüyor. Lütfen Larian, Unutulmuş Diyarlar’ın acımasız kaosunda onun veya erkek kardeşinin yeni sakin vahası olmama izin ver.
