Artırılmış dişlerinizi bu günlere batıracak siberpunk oyunları sıkıntısı yok. Cyberpunk 2077 ve Deus Ex gibi bariz adayları bir kenara bırakırsak, neon ışıklı ufukta Ghostrunner 2 bile görünüyor. Bu yüksek oktanlı teklifler arasında Ion Lands’in Nivalis Denis Villeneuve’ün Blade Runner’ındaki erişte barını ziyaret etmek isteyen herkesin anında ilgisini çeken, alt türe benzersiz bir yaşam kesiti yaklaşımıyla ayrılıyor. PCGamesN, oynanabilir demonun ilk çıkışı için WASD’de Nivalis’in yağmurdan kaygan zeminini delme şansını yakaladı ve ben zaten gelecek yıl piyasaya sürülmesinden önce kapsamı ve potansiyeli karşısında şaşkına dönmüş durumdayım.
Bu, Ion Lands’in adını taşıyan şehre ilk yerleşmem değil. Diğer siberpunk bağımsız oyun hayranları, aynı şehirde geçen ve aynı rahat distopya ruhunu koruyan selefi Cloudpunk’ı hatırlayabilir. Ion Lands’in Nivalis’in ilk yinelemesi net bir vizyona sahipti, ancak sonuçta oldukça basitti ve büyük ölçüde Cloudpunk’ın bir teslimat hizmeti simülasyonu işlevine hizmet ediyordu – Cloudpunk’ın büyük çoğunluğu havada, gökdelenler arasında gezinerek geçiyor. Cloudpunk, öğe açıklamaları ve güzel sohbetlerle şehre hayat verirken, Nivalis’in bu dikey dilimi beni tamamen içine çekiyor ve kesin bir yer hissi yaratıyor.
Nivalis, filtrelenmemiş dokuların neon ve sürekli yağmur damlayan karamsar bir metropolde birleştiği empresyonist bir voksel panoramasıdır. Retro piksel estetiğine bu teslimiyet, bağımsız bütçenin sınırlamaları dahilinde kalarak cömert bir açık dünya sunmak için akıllıca bir harekettir. Elbette bu estetiğin doğuşunu Cloudpunk’ta gördük, ancak Ion Lands’in aradan geçen üç yılı bu görsel açıdan dikkat çekici stili daha da zengin ve karmaşık bir şeye dönüştürmeye adadığı açık.
Nivalian dairemde uyanıyorum ve bir an için System Shock Remake’in açılış sahnesine geri dönüyorum; ikincisinin 1,35 milyon dolarlık bütçesi göz önüne alındığında, bu çok büyük bir karşılaştırma. Ancak System Shock’un aksine, özel bir güvenlik gücü tarafından usulsüz bir şekilde kaçırılmıyorum. Bunun yerine, dairemin etrafında dolaşıp mobilyaları tercihlerime göre yeniden düzenlemekte özgürüm. Yaratığımın konforunu gözden geçirmek için birkaç dakikamı ayırıyorum, bir köpek portresini duvarımda gurur duyacak şekilde yeniden konumlandırıyorum ve ardından yapay zeka asistanımın emriyle yola çıkıyorum.
Nivalis sokaklarına ilk adımlarım yağmur, neon ve yüzlerle dolu. Şehrin silüeti, Blade Runner’ın en sıradan hayranlarına bile anında tanıdık gelecektir. Güzel kadınların, fast food yemeklerinin ve egzotik hayvanların yer aldığı reklam panoları, yıkık dökük yüksek katlı apartmanlara monte edilmiş, pencereleri koyu neonlarla kaplanmış. Bulut kirliliği alçakta asılı duruyor ve şehri gündüzleri hastalıklı bir turuncuya boyarken geceleri klostrofobik bir karanlığa bürünüyor. Bu görsellere, zaman zaman hafifçe samimi ve çarpıcı biçimde sinematik olan, kararsız bir yankıyla dolu bir ortam sentez müziği eşlik ediyor.
Nivalis vatandaşlarının 3 boyutlu karakter modelleri son derece pürüzsüz ve incelendiğinde çevreleriyle tam bir tezat oluşturuyor. Bazı NPC’ler dünyaya kusursuz bir şekilde uyum sağlarken diğerleri eski bir şişirilmiş bebeğin cam gibi bakışlarına sahiptir. Bununla birlikte, neo-fütürist saç ve modaya olan bağlılık, bu alanda çok fazla görsel uyumsuzluk olmadan hala var olmayı başardıkları anlamına geliyor.
Nivalli dostlarımın her biriyle olan bağlantım, dört eksenin (düşman, arkadaş, iş ve aşk) gerçek tarafsızlığı temsil eden düzgün bir daire üzerinde birleştiği dinamik bir Kartezyen düzlemle temsil ediliyor. Ancak, seçtiğim diyaloğa göre konuşmanın akışı değiştikçe, bu çember sayısız yöne doğru bükülüyor. Baskın bir kadına, fast food yemeğinin neden bu kadar uzun sürdüğünü öğrenmesine yardım etmeyi teklif ediyorum ve başladığımızdan çok daha dostane şartlarda ayrılıyoruz. Nivalis özel bir flört simülasyonu olmayabilir ama geleceğimde romantik bir oyun potansiyeli görüyorum.
Kuşkusuz, yüzen bir ızgara, daldırma açısından pek bir şey yapmayabilir, ancak bu sistemin ilişkiler kurmaya yönelik artan yaklaşımını takdir ediyorum. Birisine Nivalis’te sağlam bir şey yapmış olmam, beni ömür boyu arkadaş olarak görecekleri anlamına gelmez; aynı şekilde, sosyal bir hatanın telafisi daha sonraki bir tarihte yapılabilir. Bir bakışta, özellikle de birisinin yanında nerede durduğumu görmek de faydalıdır. çok fazla keşfederken konuşabileceğim insanlar.
Ancak, sayısız dikkat dağıtıcı şeyler arasında benim asıl amacım yatıyor: emekli olup yeni meralara taşınan eski erişte barı müdürü Thaddeus Carminus ile tanışmak. Hayalini canlı tutmak için benden bir şans almamı istiyor ve her ne kadar iş hakkında hiçbir şey bilmiyor olsam da, onun ailesel sevgisi beni bu şansı denemeye istekli kılıyor.
Erişte çubuğunun yönetimi, mali durumumu, bar envanterimi ve menüyü ayarlamama olanak tanıyan çeşitli sekmelerden oluşan düzenli bir menüye yoğunlaşmıştır. Personeli işe alıp kovabilirim ve rotayı herkesin ihtiyaçlarına göre uyarlayabilirim. Thaddeus beni hayatının işiyle başbaşa bıraktığında, ben de erişte barının yemek alanını istediğim yere kurmakta özgür olacağım. Alana iyi kullanılmış bir hava katmak için onları, sürekli akan yüzen araba nehrine bakan korkulukların yanına yerleştirmeyi tercih ediyorum, sandalyeler biraz dengesiz, gerçi bu gerçekten benim yararıma.
Thaddeus’un onaylayıp onaylamayacağı herkesin tahminidir, ancak ben bu konuda endişelenemeyecek kadar müstakbel menümü değerlendirmekle meşgulüm. Vejetaryenlerin pek ilgisini çekmeyen ama bol miktarda deniz ürünü var. yapmak Siberpunk türünde varlığını sürdüren Japon geçiş çizgisine tamamen yaslanın. Özel yemeğim olarak suşiyi tercih ediyorum, ardından bir balık tutmak için rıhtıma doğru yola çıkıyorum; bu da şu soruyu akla getiriyor: Balık tutma yoksa bu gerçekten bir hayat oyunu mu? Konudan çıkıyorum.
Nivalis taksi durağına doğru ilerlerken, girişimci komşularımla konuşmaya kendimi biraz fazla kaptırıyorum ve Nivalis’teki hakim otorite olan Kolordu Sec’in gönderdiği şık takım elbiseli bir Jobworth ile yollarım kesişiyor. Bana, herhangi bir yerel işletmeyle işbirliği yaparak her şeyden önce kapitalizmin takibini engellememem gerektiğini ve bunu yaparsam ne olabileceğine dair tehdidin havada asılı kaldığını kesin bir ifadeyle söylüyor. Konuşmamızı bir dizi kırpılmış ama saygılı yanıtla hızla bitiriyorum ve tedirgin bir halde ters yöne yöneliyorum.
Bu anlar, Nivalis’in ne kadar dişsiz görünse de, şekli kadar işlevi açısından da siberpunk olduğunu hatırlatıyor. Şehir okyanusa düşmenin eşiğinde. Bir android seri katili ortalıkta dolaşıyor. Bir lağım borusunda yüzükoyun yatan, elinde bir şişe tutan bir adam görüyorum; Sarhoş mu yoksa ölü mü olduğu herkes tarafından tahmin ediliyor; tıpkı başındaki koyu lekenin kan mı yoksa şarap mı olduğu gibi. Geçmişe gitmekten başka pek bir şey yapamam.
Uçsuz bucaksız araba sürüsüne yaklaştıkça Nivalis’te karşılaştığım tek performans sorununu yaşıyorum; kare hızı, yönetilemez bir dereceye kadar olmasa da gözle görülür şekilde düşüyor. Kanarya sarısı taksimin yüzen konvoya doğru yaklaştığını gösteren bir ara sahnede, Nivalis’in açık dünyasının kapsamını merak ediyorum. Bu hızlı seyahat sistemi, şehrin merkez bölgelere bölündüğünü gösteriyor ancak her birinin kesin sayısı ve parametreleri hala belirsiz.
Nivalis’in rahat iş simülasyonunun siberpunk distopyasının acımasızlığına dönüşme potansiyelini de görebiliyorum. Yan taraftaki gece kulübünün sahibi, yaşlı Thaddeus’la yaptığı anlaşmayı sürdürüp sürdüremeyeceğimi ve yüksek bahisli katılımcılarına indirim teklif edip edemeyeceğimi soruyor ve ben de ona tıka basa dolmasını söylüyorum. Kolordu Güvenlik’e teslim olduğumu düşündüğün için kusura bakma ama arkadaş olmayacağımızı zaten biliyorum; erişte barı endüstrisini tekeline aldığımda, bir sonraki işi için onun işine geleceğim.
Nivalis, Cloudpunk’ın doğal evrimi gibi hissettiriyor ve bu erken demoyla ilgili kısa deneyimim, beni şehrin daha köhne köşelerini keşfetmeye aç bırakıyor. Nivalis’te özgürleştirici bir kahraman ya da düzeni yıkmaya çalışan bir güvenlik şefi olmak istemediğimin farkına vardım. Bunun yerine, kendime bir parça Nivalis yapmak, yağmurda yürüyüşe çıkmak ve toplum gözlerimin önünde yavaş yavaş çürürken dost canlısı mahalle hakimiyetine yardım etmek istiyorum. Belki balığa bile giderim.
Nivalis’in 2024’teki çıkış tarihinden önce bir siberpunk düzeltmesi almak istiyorsanız, Cyberpunk 2077 Phantom Liberty incelememiz Night City’nin tadına varmanın en iyi yoludur; ayrıca Cyberpunk 2077 sistem gereksinimlerini de kontrol etmeye değer. işte bu kadar. Nivalis’in uçan arabalarını CD Projekt Red’in metropolüne getirmek için en iyi Cyberpunk 2077 modlarına da sahibiz.
