Seven, 80. Venedik Uluslararası Film Festivali’nin önemli ve kaçırılan filmlerini eleştirmenlerden ele alıyor. THR Roma, Hollywood MuhabiriŞimdiye kadarki en sıcak Venedik oyunlarını konu alan ilk Avrupa dilindeki baskısı.
DogmanLuc Besson tarafından
Caleb Landry Jones ‘Dogman’da
Shana Besson
“En iyi Besson’un damgasını taşıyan, çaresiz, sakin ve kırılgan bir görünümün ardındaki mutlak ve yenilmez gücü görmemizi sağlayan tuhaf ve güçlü bir çalışma. Dogman Şakacı ve gerekli kılık değiştirmeleriyle en zor maskeyi, yani kendisini taktığında sizi parçalara ayıran Caleb Landry Jones kadar kitsch ve dokunaklı.
“Dogman Besson sinemasının 20 yıldır kaybettiği alanı yeniden kazanması, mazeretsiz, kendini tüm yeteneğiyle gösterme korkusu olmadan üstün olma ve üstün olma arzusudur. Çünkü ölçme ve çıkarma bazen sadece bir mazerettir.”
— Boris Sollazzo
El CondePablo Larraín tarafından
‘El Conde’de Jaime Vadell
Pablo Larrain/Netflix/Telluride Film Festivali’nin izniyle
“Larraín, vampirleri bir metafor olarak, aslında en güçlü silah olarak kullanarak yüzyıllarca süren tarihin ve dehşetin üzerinde duruyor; bu aynı zamanda onların büyüsüne en azından kısmen teslim olmak anlamına da geliyor. Tükenmez vampir mitolojisinden ilham alan (alıntılar arasında Murnau’nun hayatını ima eden bir gemi resmi öne çıkıyor) Nosferatu), Larraín ve senaristi Guillermo Calderon, merkezi bir fikre sadık kalarak Pinochet’nin suçlarına açgözlülükle el atıyorlar.
“Kötülük sonsuz olmakla kalmaz, birleştirir, birleştirir, nefrette ve baskıda bile insanı bir arada durmaya zorlar. Bu sadece silah değil, aynı zamanda en güçlü uyuşturucudur. Bu yüzden El Conde hayranlık ve tiksinti arasında gidip gelmekten asla vazgeçmiyor. Bir yandan uçuş sahnelerinin hafifliği. Öte yandan o sarkık yüzlerin ağırlığı…”
— Fabio Ferzetti
KomutanEdoardo De Angelis tarafından
‘Comandante’ filminde Pierfrancesco Favino
Enrico De Luigi
“Bu, sakin ve önyargısız bir izlemeyi hak eden bir çalışma. Tavsiyem şu: Eğer 10 yıl önce yapılmış olsaydı nasıl yargılayacağınızı düşünerek izleyin. Siyaseti unutuyoruz. Denizaltı metaforunu kullanırsak, bu filme ve ana karakteri Todaro’nun faşizmine nasıl davrandığına torpido fırlatmaya çalışacak çok az kişi yok. Ancak bu muhtemelen izleyiciler ve vatandaşlar olarak bizler hakkında çok fazla şey söylüyor, her şeye karşı deniz kanunlarını uygulayanların normal (ve ‘barbar’ değil) kahramanlığını sergileyen bir komutanı öven film hakkında çok az şey söylüyor. ve muhtelif.”
— Boris Sollazzo
ferrariMichael Mann’ın yazdığı
Adam Driver ‘Ferrari’de
Eros Hoagland
“Ne solluyor ne de hızlanıyor. Michael Mann’ın filminin paradoksu, motoru kapatmasıdır. ferrari. ferrari Michael Mann filmine benzemiyor. Adam Driver’ın Enzo Ferrari’si, 20. yüzyılın en önemli İtalyan adamlarından birini oynayan Amerikalı bir aktörü dinlediğimizi unutturacak yeteneğe sahip değil. İnançsızlığın askıya alınması gerçekleşmez. Ya da en azından onunla, tutkularıyla ya da acısıyla duygusal olarak bağlantı kurabildiğimiz ölçüde değil.”
— Manuela Santacatterina
SarayRoman Polanski’nin yazdığı
Oliver Masucci ‘Saray’da
M. Abramowska
“Eğer Roman Polanski yapsaydı Saray 2000 yılında (67 yaşındayken) muhtemelen tatile çıktığını ve artık başka bir başyapıt beklediğimizi söylerdik. Yeni işi ilginç, vahşi… ve toplumsal bir mesaj içeriyor. Ama sonuçta konu senaryoyla sınırlı. Saray işe yarıyor çünkü şiddetli bir film. Bize Polanski’nin “siktir git filmi” gibi geliyor: Büyük yönetmen, gülünç ve canavarca karakterlerden oluşan bir galeriyi sahneleyerek dünyaya kendi kendini becermesini söylüyor gibi görünüyor. 90 yaşında, yaşadıklarına bakılırsa belki de bunu yapmak için iyi bir nedeni vardır.”
— Alberto Crespi
MaestroBradley Cooper’ın yazdığı
Carey Mulligan ve Bradley Cooper ‘Maestro’da
Jason McDonald/Netflix
“Yıllardır büyük Hollywood auteur eserlerine imza atan bir ustamız, bir yönetmenimiz olmadı. Bradley Cooper, Sydney Pollack’ın, Ernst Lubitsch’in, Hollywood geçmişinden sinemada yüksek ve özgün bir dil kullanmayı bilen, sahnede popüler ve zarif olmaktan korkmayan herkesin varisi olabilir, aslında şimdiden öyledir. aynı zamanda.
“Bradley Cooper devasa bir makineyi nasıl hareket ettireceğini biliyor: sette üç olağanüstü orkestra performansı, mükemmel bir şekilde uyum sağlayan bir siyah-beyaz ve bir renkli bölüm ve inanılmaz merkezi performansı, hem bir yıldıza dönüşüyor hem de her zaman hizmetinde. Hikaye ve diğer karakterler. Bize kırılgan bir dehanın, hem bir hediye hem de iyileşemeyecek bir yara olan bir yeteneğin destansı ve duygusal ama bilgiçlik taslamayan bir öyküsünü sunuyor.”
— Boris Sollazzo
AdagioStefano Sollima tarafından
‘Adagio’
Venedik Film Festivali
“Adagio beklemediğiniz noir. Roma yanıyor ve Romalılar da pek sıcak değil. Stefano Sollima’nın filmi, stilistik keskinliği açısından tuhaf ve karmaşık bir nesnedir. Çökmüş ve acı çeken Roma’sı, öfkeli ve şiddet yanlısı Roma’dan çok daha kaybolmuş görünüyor. Banliyö. Savaş yaralarıyla karakterler Adagio geçmiş bir dönemin hayaletleri gibi görünüyorlar. Onlar ahlaksızlığın muhasebecileridirler, hırsları yoktur, yalnızca açgözlülükleri vardır. Roma’yı yönetmek istemiyorlar, tanınma ya da kurtuluş aramıyorlar, sadece bir gün daha sefalet içinde hayatta kalmak için para almak, her şeyi yapmaya istekli olmak istiyorlar.
— Boris Sollazzo
