Genişletilebilir uzantılara sahip bir robot, Mars mağaralarını ve kayalıklarını keşfedebilir

Güneş sistemindeki pek çok alan bilimsel amaçlar için ilgi çekicidir, ancak geleneksel gezici araçlarla erişilmesi zordur. En göze çarpanlardan bazıları, Mars’ın mağaraları ve uçurumlarıdır – burada açığa çıkan katmanlar, Kızıl Gezegen’de yaşam olup olmadığına dair ipuçları içerebilir. Şimdiye kadar, oraya gönderilen misyonların hiçbiri ulaşılması zor yerleri keşfedemedi. Ancak Stanford’daki bir ekipten gelen bir görev konsepti, bunu değiştirmeyi umuyor.

ReachBot olarak bilinen konsept, diğer navigasyon tekniklerini kullanarak ulaşılması zor olabilecek arazide gezinmek için birden fazla mafsallı uzantı kullanarak kendini destekleyebilen bir robottur. Karmaşık zemin modellerini geçebilmesine ek olarak, teoride en azından sarp uçurum yüzeylerini ölçeklendirebilir.

Başlangıçta bir NASA Institute for Advanced Concepts projesi olarak sunuldu ve burada 2021’de I. Aşama hibesi verildi. Yazarlar, fikri farklı amaçlar için geliştirilen iki ayrı teknolojinin bir birleşimi olarak tanımlıyor: mobil manipülasyon robotları ve konuşlandırılabilir uzay yapıları.

Mobil manipülasyon robotları, uzay araştırmalarında nispeten yaygındır. Robonaut ve LEMUR gibi platformlar, ISS’nin bakımı ve diğer uzay yaşam alanlarını denetleme gibi görevleri yerine getirmek için robot teknolojisinden yararlanır, ancak hareket kabiliyetlerinin çoğu sınırlıdır. Lemur gibi çabalar, zorlu arazide ilerleyebilmekle gurur duyuyor, ancak o bile bir uçurumun yüzüne tırmanmakta zorluk çekiyor.

Dağıtılabilir yapılar ise daha çok uydularda kullanılmaktadır. Güneş panelleri ve antenler gibi şeyleri bir roket kaplamasına yerleştirmek için gereken alanı azaltırlar ve bunu yalnızca uzaya ulaştıklarında konuşlandırarak yaparlar. Tipik olarak bir tür termal veya elektrikli akıllı malzeme kullanırlar, ancak bu alanda devam eden çok sayıda araştırma vardır.

ReachBot, konuşlandırılabilir yapıyı manipüle edilmiş ekler olarak kullanarak her iki dünyanın da en iyisini alır. Bu, uzantılarından birini yeni bir konuma uzatmasına, yüzeye yapışabilen bir uç efektör kullanarak yerine sabitlemesine ve eklemlerini döndürerek kendini yeniden konumlandırmasına olanak tanır.

Daha önce kaya tırmanışı yaptıysanız, “üç temas noktası” atasözünü duymuşsunuzdur. ReachBot benzer bir teknik kullanır; her seferinde yalnızca bir uzantıyı hareket ettirerek, hedeflenen hedefine doğru yavaş da olsa hareket etmeye hazırlanırken konumunu koruyabilir.

Amaçlanan hedef, her ikisi de örnek toplama için heyecan verici alanlar olan bir uçurumun ortası veya bir mağaranın ortası olabilir. ReachBot bir uçuruma tırmanmak zorunda kalırsa, uzantılarından birini diğerlerinin ötesine uzatır, emniyete alır ve sonra kendini yukarı çeker. Alternatif olarak, zemini pürüzlü bir mağarada, tavan da dahil olmak üzere farklı özelliklerden kendini sarkıtabilir.

Buna ek olarak, ReachBot diğer uzantılarını kullanarak kendini emniyete alabilir ve yüzeye kuvvet uygulayabilir. Bu yüzey basıncı delme gibi işlemler için kritiktir ve sistem kendi kendini çaprazlayamazsa çok daha zor hale gelir.

Stanford ekibi tarafından hazırlanan ayrıntılı rapor, bir kontrolör bulmak, farklı son efektör çözümlerini araştırmak ve bir görev mimarisi oluşturmak da dahil olmak üzere çeşitli alanlarda ilerleme gösterdi. Ayrıca, robotun Mars’ta karşılaşabileceğine benzer bir gerçek dünya ortamında bir prototipi test etmek de dahil olmak üzere, gelecekteki çabalar için pek çok planları vardı.

Şimdilik, laboratuvar, Faz I projesinin tamamlanmasının ardından üzerinde geliştirmeye devam ediyor. Faz II için iyi yerleştirilmiş gibi görünüyor, ancak şu ana kadar ondan hiçbir şey çıkmadı. ReachBot’ların ayrıca karasal uygulamalar için pek çok kullanım durumu vardır, bu nedenle şüphesiz birisi gelip teknolojiyi geliştirme yolunda ilerletecektir.