Beau korkuyorA24’ün yönetmen Ari Aster’ın imzasını taşıyan en yeni filmi, hem bir kara komedi hem de gerçeküstü, ödipal bir dram. çalışmayı zorlaştıran kaygı. Parlak yönetmenliği ve yaratıcı set tasarımı sayesinde, Beau korkuyorSürekli bir savaş ya da kaç durumunda yaşamanın ne kadar korkunç olabileceğini oldukça keskin bir şekilde hissettiren, dikkat çekici bir hikaye anlatabiliyor.
Ancak anksiyete bozukluklarının ekrandaki diğer pek çok tasvirinden farklı olarak — Fabelman’lar, Çizmeli Kedi: Son Dilekve HBO Max’in Velma hepsi aklıma geliyor – Beau korkuyor onları yönetilebilir veya sevginin ve geleneksel film yapımcılığının gücüyle basitçe üstesinden gelinen engeller gibi göstermekle hiç ilgilenmiyor.
Büyük şehirlerin toplumun nasıl çöktüğünün örnekleri olarak gösterildiği bizimkinden farklı olmayan bir gerçeklikte geçiyor, Beau korkuyor Belirsiz bir kaygı düzeniyle başa çıkmak için mücadele eden ürkek, son derece nevrotik bir adam olan Beau Wassermann’ın (Joaquin Phoenix) hayatının bir anlatımıdır. Beau için her gün, kendisine gerçekten güvende hissettiren tek yer olan küçük dairesinin güvenliğinden dış dünyaya hayret etmek ve korkmak için yeni bir fırsattır. Beau, diğer insanların evlerinden çıkıp üretken bir hayat sürmekte sorun yaşamadıklarını bilse de, ne zaman penceresinden dışarı bakma fırsatı bulsa, görebildiği tek şey, Deli Maxkıyamet anarşisi sahneleri gibi ve onu içeride kalmaya ikna etmeye yetiyor.
Beau’nun tanık olduğu dehşetin – birbirini öldüren ve bazen eğlence için cinsel organlarını sallayan şiddetli, dengesiz insanlarla dolu sokaklar – gerçekte ne kadarı gerçek, yoksa bunların hepsi rahatsız bir adamın uyanık kabusu mu, bir soru. Beau korkuyor erken poz veriyor. Kesin bir cevap vermek yerine, Beau korkuyor yükseltilmiş gerçekliğinin bir tür fantezi veya en azından Beau’nun filmin arka plan kadrosu ve Fiona Crombie’nin yapım tasarımı tarafından nefes kesen bir şekilde gerçekleştirilen paranoyak sanrılarının bir koleksiyonu olma olasılığını açık tutuyor.
Phoenix, Beau’yu nispeten dürüst ve gerçekten sadece kendi işine bakmaya çalışan bir adam gibi oynuyor. Ama Beau’nun etrafındaki dünyaya dair her şey – küfür dolu vitrin tabelalarından apartmanının önünde dans eden go-go dansçılarına kadar – neden bu kadar sık korktuğunu anlamayı kolaylaştıran stresli ve huzursuz bir atmosfer yaratır. tehlike sadece kafasında olabilir.
Beau’yu korkutan pek çok şey hayali olabilir, ancak Beau’nun pasif-agresif annesi Mona’nın (Patti Lupone), ülke çapında yaşamasına ve büyük ölçüde ortalıkta görünmemesine rağmen, hayatında ne kadar gerçek ve her zaman var olduğuna dair hiçbir şüphe yoktur. Beau korkuyor film şimdiki zamana odaklandığında. Sokaktaki yabancılardan veya serbest bırakılan bıçaklı bir katil olduğuna dair haberlerden bile daha fazla, kendi iş imparatorluğunu genç bekar bir anne olarak kuran kendi kendini yetiştirmiş bir girişimci olan Mona (geriye dönüşlerde Zoe Lister-Jones tarafından canlandırılmıştır) – Beau’yu sadece isimsiz terapistiyle (Stephen McKinley Henderson) konuşurken rahat hissettiği felç edici bir endişeyle doldurur.
Seansları boyunca, Beau’nun terapisti onu en azından, Beau’nun annesini görmek için bir geziye çıkmasının oluşumunda onu rahatsız etmeye başlayan, doğmakla ilgili rahatsız edici, travmatik rüyaları tartışabileceği bir noktaya getirdi. Ancak tüm bu ilerleme (ve sonra bir kısmı), Beau’nun uçağa yetişmek istediği gün, hem evinin anahtarları hem de bagajı, tam o ayrılmak üzereyken gizemli bir şekilde ortadan kaybolunca alt üst olur – bu sadece başlangıç olan açıklanamaz bir olaylar dizisidir. Beau’nun rahatlık bölgesinin dışına çıkmaya zorlanması.
Aster’in 2011 kısa filmi gibi güzel Billy Mayo’nun telefonda anahtar toplayan bir iblis tarafından terörize edilen gergin bir adamı canlandırdığı filmde, dikkat çekici bir basitlik var. Beau korkuyorBeau, annesinin evine gitmek için yola çıkarken, tüm fantastik dönüşlere rağmen hikayesi. Beau’nun gerçekten tek istediği, havaalanına gitmek ve ürkek bir gençken (Armen Nahapetian tarafından canlandırılan) sürekli yaptığı gibi Mona’yı bir kez daha hayal kırıklığına uğratmadığını hissetmek. Ancak bu arzuların altında yatan karmaşık duygular -kilitsiz evinin işgal edilmesi, öldürülmesi veya hiçbir kadının onu Mona gibi sevemeyeceği korkusu- verir. Beau korkuyor filmle ilgili her şeyi neredeyse imkansız gibi hissettiren çılgınca bir aciliyet duygusu Hücre-esque bir adamın psikolojik nevrozlarına derin bir dalış.
Film aralıklı olarak karanlık, çarpık ve grotesk hale gelse de, Beau’nun kafasında böyle olmanın getirdiği korkunun en azından bir kısmını kesmeyi amaçlayan anlarla cömertçe serpilmesi anlamında, aynı zamanda Aster’ın bugüne kadarki en komik projesi. Ama hafifliğine rağmen ve izleyicilerin Aster’ı bildiği daha korku odaklı moddan uzaklaşma hissi, Beau korkuyor aynı temaların çoğuna odaklanır Aster’in daha önceki çalışmalarında mevcut, örneğin Munchausen Ve Johnson’lar Hakkındaki Garip Şeybu da filmin onu rahatsız eden fikirler üzerinde keskin bir genişleme gibi oynamasına neden oluyor.
Beau korkuyor Aster’ın diğer filmlerinden o kadar farklı ve o kadar şaşırtıcı bir notla bitiyor ki, pek çok insanı beklemedikleri döngülere atma olasılığı fazlasıyla yüksek. Ancak son anlarında bir sarmal çiziyor ve cevaplamak isteyeceğinden daha fazla soru ortaya atıyor olsa bile, Aster’ın vizyonunun tuhaflığına kapılmamayı zorlaştıran büyüleyici, cezbedici bir kalite var.
Beau korkuyor ayrıca Amy Ryan, Nathan Lane, Kylie Rogers, Denis Ménochet, Parker Posey, Julia Antonelli, Richard Kind, Hayley Squires ve Michael Gandolfini’yi canlandırıyor. Film 21 Nisan’da sinemalarda.
