Ne zaman yeni bir video oyunu oynasam, kendimi daha gençken oynadığım o duyguyu yakalamaya çalışırken buluyorum. Kendinizi ekrana bakarken bulduğunuz ve etrafınızdaki hiçbir şeyin önemli olmadığı hissi.
Yıllarca o sihri yeniden yakalamaya çalıştıktan sonra, nihayet elime aldığımda onu buldum. Disney’in Dreamlight Vadisi (yeni sekmede açılır).
Büyürken, tam zamanlı çalışan bekar bir ebeveynle yaşayan tek çocuktum, bu beni yalnız hissetmeye çok alıştırdı. Kendimi sık sık bir tür rahatlık için çevremdeki medyaya bakarken buldum ve 1990’larda olduğu için, bu medyanın Disney ile bir ilgisi vardı. Cumartesi sabahı izlediğim çizgi filmlerden, giydiğim kıyafetlere, sinemaya gittiğim filmlere ve oynadığım video oyunlarına kadar her yerde Disney vardı.
Packard Bell’de çalıyor
En eski oyun anılarımdan biri oyun oynamaktır. Capcom’dan Aladdin SNES’te (yeni sekmede açılır). Oyunun uyarlandığı film sinemada izlediğim ilk filmdi. Her gün gururla okula götürdüğüm Genie sırt çantasına kadar takıntılıydım.
Bu saplantı, video oyununun ana rahatlık kaynağım olmasının yanı sıra o zamanlar favorim haline gelmesine yol açtı. Filmin akılda kalıcı müzikal numaralarının 16 bitlik güzel yorumlarını dinlerken Aladdin olarak düşmanlara elma fırlatmak ve platformdan platforma sallanmak için saatler harcardım.
Yaz boyunca okul arkadaşlarım Disneyland’da Mickey Mouse’u ve arkadaşlarımı bizzat ziyaret ederken, ben tatillerimi oynadığım video oyunları aracılığıyla en sevdiğim karakterleri ziyaret ederek geçirdim.
Her yaz büyükanne ve büyükbabamla kalır ve büyükbabamın Packard Bell bilgisayarına takılıp şu tür oyunlar oynardım: Disney’in Sihirli Sanatçısı (yeni sekmede açılır) Ve Disney’in Hikaye Kitabı: 101 Dalmaçyalı (yeni sekmede açılır). Yine, çok iyi tanıdığım karakterlerle teselli bularak, bilgisayar monitörüne bakarak saatlerce orada oturabilirdim.
Disney ve oyun neredeyse birbiriyle eşanlamlıdır
Sonunda kendimi video oyunlarına tamamen kaptırma yeteneğimi kaybettim. Hala onları oynuyordum, ama yaşlandıkça, etrafımdaki dünyanın daha fazla sorumluluğu ve gerçekleri, bir zamanlar hayran olduğum medyayı nasıl deneyimlediğimi engelliyordu. Ayrıca pek çok Disney içeriği için artık hedef demografi olmadığımı da fark etmeye başladım.
Bazen sadece bunu kabul etmen gerekir Disney Prensesi: Büyülü Yolculuk (yeni sekmede açılır) çünkü Nintendo Wii size göre değil ve sorun değil. gibi oyunlar vardı Krallık kalpleri (yeni sekmede açılır)ki ben de katıksız bir hayranıyım, ama en sevdiğim karakterlerle etkileşimdeyken hissettiğim duygu, yetişkin olmanın gerçekleri ortaya çıkmaya başladığında artık aynı değildi.
Sonra, yıllar sonra, Disney’in Dreamlight Valley’i gerçekleşti.
“..yhayatın sorumluluklarından bir mola için para kazanarak, tanıdık bir yere varırsınız”, açılış anlatıcısı, yeni bir oyuna başladığınızda bunu belirtir. Gameloft’taki geliştiriciler tam olarak nasıl bir oyun deneyimi aradığımı biliyor gibiydi.
Disney’in Dreamlight Valley’i, bir yaşam ve çiftçilik simülatörünün bir karışımıdır, Animal Crossing’i düşünün, ancak bir Disney kat boya ile. Oynamaya başladığınızda, Disney temalı öğelerle dekore edebileceğiniz kendi küçük eviniz oluyor ve bu da benim daha gençken kendi yatak odamdan çok da farklı olmayan bir alan yaratmamı sağlıyor.
Asıl amaç, bir lanetle cezalandırılan Disney karakterlerinin anılarını geri kazanmalarına yardımcı olmaktır. Karakterlerin hatırlamasına ne kadar çok yardım edersem, büyükbabamın bilgisayarında Disney oyunları oynamanın o harika hissini o kadar çok hatırladım. Şu anda kullandığım PC çok daha gelişmiş olmasına rağmen, monitöre bakma hissi çok benzerdi.
Dreamlight Valley’i gençken oynadığım Disney oyunlarından ayıran şey, artık kendim olarak oynayabiliyor olmam. En sevdiğim Disney kahramanı veya kötü adamı olarak oynamak yerine onlarla kendim gibi takılıyorum. Mickey Mouse ile sohbet başlatabilir, Goofy balığa çıkabilir veya en sevdiğim Scot arkadaşım Scrooge McDuck ile takılabilirim.
Oyunun kendi versiyonumun kontrolünü ele aldığımda, kaçırdığım daldırma vadiye attığım her adımda geri geldi. Dreamlight Valley, çocukluğumu başka şekillerde kucaklamama da izin verdi. Oyunu ilk oynadığımdan beri, daha gençken sahip olduğum birçok Disney oyuncağını yeniden almaya başladım. Pamuk Prenses köpük banyosu figüründen Pride Rock oyun setlerine, yıllar önce ilkokula giderken yanıma aldığım Aladdin sırt çantasına kadar. Ev ofisimde artık tüm Disney hatıralarımın olduğu bir raf var.
Bir zamanlar küçükken yaptığım şeyleri hala sevmeye korktuğum yerde, Dreamlight Valley beni mutlu eden şeyleri kucaklamamı sağladı. Disney medyasıyla ilişkim kesinlikle hala değişti. Yetişkin olduğumdan beri geçmişlerinin daha çok farkına varıyorum ve medyayı eleştirel bir mercekle tüketmeyi sevdiğim için gençken sahip olduğum cahilce mutlulukla onların medyasını tüketemiyorum.
Ancak Disney’in Dreamlight Valley’ini oynamak hayatımda eksik olan bir duyguyu geri getirdi. Sizden ve oynadığınız oyundan başka hiçbir şeyin önemli olmadığı hissi. Valley’i ne zaman ziyaret etsem, büyükbabamın bilgisayarına bakarak geçirdiğim günleri hatırlıyorum ve o saatler boyunca kendimi yeniden çocuk gibi hissedebiliyorum.
