Filmler ve TV, video oyunlarını tasvir ederken herkesin bildiği gibi zor zamanlar geçiriyor. Oyunları ya genel atari oyunları ya da imkansız bir şekilde tam özellikli sanal gerçeklikler olarak sunmaya eğilimlidirler, bunların hiçbiri tipik bir oyun oynama deneyimini yakalamaz. Fakat matris dirilişleri, Tamamen sanal gerçeklikle ilgili bir film, en sevdiğim yaklaşımlardan birini henüz kendi dünyasının gerçek dışılığını kucaklayarak başarmış.
Aşağıda, birkaç özel arsa noktasından bahsedeceğim. Matrix Dirilişleri, dün sinemalarda ve HBO Max’te gösterildi. Bu, birçok sorunla karşılaştığım bir film ama birçok meslektaşım beğenilen diğer yayınlarve hafif spoiler istemiyorsanız, şimdi okumayı bırakmalısınız.
Tamam. Oyunlar hakkında konuşalım.
Matrix Dirilişleri ana karakter Neo’nun, tutsak insanları uysal tutmak için makineler tarafından tasarlanan simüle edilmiş bir gerçeklik olan Matrix’in yeni bir yinelemesinde yaşamasıyla açılıyor. Erken bir bükülmede, bunu öğreniyoruz matris kendisi şimdi Matrix’in içinde var – ama bir film olarak değil. Bunun yerine, Neo (tıpkı ilk filmde olduğu gibi Thomas Anderson olarak yaşıyor), ilk üç filmle aynı olay örgüsü, karakterler, sloganlar ve üslup unsurlarıyla dünyaca ünlü bir video oyunları üçlemesini yaratan ünlü bir oyun tasarımcısıdır. Matris filmler.
Ancak filmin büyük bir bölümü bu oyunları tartışmaya ayrılmış olsa da, film ayrıntılardan uzak duruyor. İlk bölümün 1999’da ödül kazandığını biliyoruz, grafikler Matrix tuzağına düşmüş bir Trinity’nin oyun içindeki muadilini yirmi yıl sonra tanıyabileceği kadar ayrıntılı ve ana karakterle bir tür doğrusal anlatıya sahip olduğu ima ediliyor. muhtemelen bir versiyonu değil gerçek dünya Matris Çevrimiçi MMORPG. (Belki üçüncü şahıs nişancı? sürükleyici sim? Bir tıkla ve tıkla macera oyunu?) Karakterler oyunlardan sahnelere atıfta bulunduğunda, yönetmen Lana Wachowski eski oyunları liberal bir şekilde kullanıyor. Matris bunları göstermek için film görüntüleri; bunlar canlı aksiyon ara sahneleri olabilir, ancak hiçbir zaman açıkça böyle tanımlanmazlar.
dirilişler muhtemelen Oyunların ayrıntılarını belirsiz bırakıyor çünkü bunlar genel olarak sanat ve özel olarak Wachowski’lerin deneyimleriyle ilgili bir hikayenin sembolik bir parçası. Ama bilerek ya da bilmeyerek, dizinin kurgusu içinde ilginç bir seçim. Matrix’in süper güçler için bir mazeret olmanın ötesindeki pürüzlü kenarlarını tasavvur edebileceğimiz nadir zamanlardan biri – çok gerçekçi olmayan bir an. gerçekçi yol.
Dünyamızda sanal alanlar, kesin simülasyon değil, genellikle çağrışım yapan sembollerle ilgilidir. geliştiriciler sözde nesnel kuralları bükün gerçekçi duygu gerilimi yaratmak için. Prestij anlatı oyunları – görünüşte Neo’nun çalıştığı tür – oyun tasarımcısı Robert Yang’ın sahip olduğu özelliklerle dolu “ilkel oyunculuklar” olarak anılır: İnsanların ilerlemeye ve başarılara odaklanırken fark etmeyi bıraktığı mantıksız gelenekler. Oyuncular, neden tam bir vücuda sahip olmadıklarını sürekli merak etmeden birinci şahıs nişancı oyununda (bir VR başlığında bile!) koşabilir. örtük olarak kavrarlar ki bir kilit açma tamircisi bir kapıyı açmanın basitleştirilmiş bir temsilidir ve oyuna bağlı olarak, kapıyı tekmeleyerek veya bir boşluktan ulaşarak açamazlar.
Orijinal Matris simülasyonunu, gerçek dışılığını ortaya çıkarmak için hacklenebilecek hiper gerçekçi bir alan olarak tasvir ediyor. Fakat Matrix Dirilişleri son derece tanınabilir bir hızlı ve kirli kısayollar dünyasına dair ipuçları. Tek bildiğimiz, hiçbir zaman kelimenin tam anlamıyla oynanabilir bir oyun olmadı. Matris taksit – şimdiye kadar gördüğünüz en muhteşem oyundan anların izlenimini yaratan bir şey. Film görüntüleri izleyiciler için salt metametinsel bir araç değildir – Matrix’teki insanların deneyimi nasıl hatırladığının, çoğumuzun daha iyi grafiklere veya daha sezgisel kontrollere sahip en sevdiğimiz oyunlarımızı hatırlama şeklinin bir çevirisidir. (Maalesef bu yapmak beni Trinity’nin gerçeklikle ilgili gerçeği öğrenmek için 20 yıllık karmaşık bir tıkla ve tıkla arayüzü ile mücadele ettiğini hayal etmekten mahrum bırak.)
Bu, tüm ilkeleri yansıtacaktır. dirilişler kötü adam – The Analyst adlı bir program – Matrix’in temel alındığını öne sürüyor. İnsanların bir dereceye kadar kandırıldıklarını anladıkları ve umursamadıkları bir yer. Yeni veya gerçek herhangi bir şey pahasına eski hikayeleri sevgiyle hatırlamanın rahatlığını severler. Olayları, aslında orada hiçbir şey olmadığında bile, birinin onlara deneyimlemelerini söylediği şekilde yaşarlar.
yinelemek gerekirse bence Matrix Dirilişleri temalarının çoğunu geliştirme konusunda iyi bir iş çıkarmaz. Ama bu özel parçayı mükemmel bir stil ve hikaye evliliği içinde ele alıyor – Carrie-Anne Moss’un gerçek bir sahte oynamasını izlemeyi sevseydim bile Matris oyun.
