NASA astronotları için neden son görev olabilir?

Neil Armstrong, 1969’da Ay’da tarihi “küçük bir adım” attı. Ve sadece üç yıl sonra, son Apollo astronotları göksel komşumuzdan ayrıldı. O zamandan beri, yüzlerce astronot uzaya fırlatıldı, ancak esas olarak Dünya yörüngesindeki Uluslararası Uzay İstasyonuna. Aslında hiçbiri Dünya’dan birkaç yüz kilometreden fazla uzaklaşmayı göze almadı.

Bununla birlikte, ABD öncülüğündeki Artemis programı, bu on yılda insanları aya geri döndürmeyi hedefliyor; Artemis 1, ayın etrafındaki ilk test uçuşunun bir parçası olarak Dünya’ya dönüş yolunda.

Apollo dönemi ile 2020’lerin ortaları arasındaki en alakalı farklar, bilgisayar gücü ve robot teknolojisindeki inanılmaz bir gelişmedir. Dahası, süper güç rekabeti, Sovyetler Birliği ile Soğuk Savaş rekabetinde olduğu gibi, artık büyük harcamaları haklı çıkaramaz. Son kitabımızda “Astronotların Sonu“, Donald Kuyumculuk ve bu değişikliklerin projenin durumunu zayıflattığını savunuyorum.

Artemis görevi, NASA’nın şimdiye kadarki en güçlü roket olan ve bir düzine Apollo astronotunu aya gönderen Saturn V roketlerine benzeyen yepyeni Uzay Fırlatma Sistemini kullanıyor. Önceki modellerde olduğu gibi, Artemis yükseltici sıvı hidrojen ve oksijeni birleştirerek okyanusa düşmeden önce bir daha asla kullanılmamak üzere muazzam bir kaldırma gücü oluşturur. Bu nedenle her lansman, 2 milyar $ (1,7 milyar £) ile 4 milyar $ arasında tahmini bir maliyete sahiptir.

Bu, şirketin ilk aşamayı kurtarmasını ve yeniden kullanmasını sağlayan SpaceX rakibi Starship’ten farklıdır.

robotiğin faydaları

Robotik keşifteki ilerlemeler, NASA’nın en son maden arayıcısı olan Perseverance’ın Dünya’dan yalnızca sınırlı rehberlikle kayalık arazide ilerleyebildiği Mars’taki gezici takım tarafından örnekleniyor. Sensörlerdeki ve yapay zekadaki (AI) iyileştirmeler, robotların Dünya’ya geri dönmek için numune toplayacakları özellikle ilginç yerleri belirlemelerine olanak tanıyacak.

Önümüzdeki bir veya yirmi yıl içinde, Mars yüzeyinin robotik keşfi neredeyse tamamen otonom olabilir ve insan varlığı çok az avantaj sağlar. Benzer şekilde, gökbilimcilerin Ay’ın uzak tarafında Dünya’dan etkilenmeyen büyük bir radyo teleskop inşa etme hayali gibi mühendislik projeleri artık insan müdahalesi gerektirmiyor. Bu tür projeler tamamen robotlar tarafından inşa edilebilir.

İnşaat için gerekliyse, yaşamak için iyi donanımlı bir yere ihtiyaç duyan astronotlar yerine robotlar, iş yerlerinde kalıcı olarak kalabilirler. Aynı şekilde, nadir maddeler için Ay toprağı veya asteroit madenciliği ekonomik olarak uygun hale gelirse, bu da robotlarla daha ucuza ve güvenli bir şekilde yapılabilir.

Robotlar ayrıca Jüpiter, Satürn ve onların büyüleyici çeşitlilikteki uydularını çok az ek masrafla keşfedebilirler, çünkü birkaç yıllık yolculuklar bir robot için altı aylık Mars yolculuğundan biraz daha zorlayıcıdır. Bu uydulardan bazıları aslında yüzey altı okyanuslarında yaşam barındırabilir.

Oraya insanları gönderebilsek bile, bu dünyaları Dünya’dan mikroplarla kirletebilecekleri için bu kötü bir fikir olabilir.

riskleri yönetme

Apollo astronotları birer kahramandı. Yüksek riskleri kabul ettiler ve teknolojinin sınırlarını zorladılar. Karşılaştırıldığında, Artemis programının 90 milyar dolarlık maliyetine rağmen 2020’lerde aya kısa yolculuklar neredeyse rutin görünecek.

Apollo ölçeğinde bir halk coşkusu uyandırmak için Mars’a iniş gibi daha iddialı bir şey gerekli olacaktır. Ancak, erzak ve dönüş yolculuğu için roket sistemi de dahil olmak üzere böyle bir görev, NASA’ya trilyonlarca dolara mal olabilir; bu, Dünya’da bir iklim krizi ve yoksullukla uğraşırken şüpheli bir harcamadır. Yüksek fiyat etiketi, halkın tutumlarına yanıt olarak son yıllarda NASA tarafından geliştirilen bir “güvenlik kültürü”nün bir sonucudur.

Bu, her biri gemideki yedi sivili öldüren 1986 ve 2003 Uzay Mekiği felaketlerini izleyen travmayı ve buna bağlı program gecikmelerini yansıtıyor. Bununla birlikte, toplamda 135 fırlatma yapan mekik, yüzde ikinin altında bir başarısızlık oranı elde etti. Mars’a dönüş yolculuğunun başarısızlığı için bu kadar düşük bir oran beklemek gerçekçi olmazdı – görev sonuçta iki koca yıl sürecekti.

Astronotların ayrıca robotlardan çok daha fazla “bakıma” ihtiyacı vardır; yolculukları ve yüzey operasyonları hava, su, yiyecek, yaşam alanı ve özellikle güneş fırtınalarından kaynaklanan zararlı radyasyona karşı koruma gerektirir.

Ay’a yapılacak bir yolculuk için zaten önemli olan insan ve robotik yolculuklar arasındaki maliyet farkları, herhangi bir uzun süreli konaklama için çok daha fazla artacaktır. Aydan yüzlerce kat daha uzak olan Mars’a yapılacak bir yolculuk, astronotları çok daha büyük risklere maruz bırakmakla kalmaz, aynı zamanda acil durum desteğini çok daha az uygulanabilir hale getirir. Astronot meraklıları bile, Mars’a ilk mürettebatlı yolculuktan önce neredeyse yirmi yılın geçebileceğini kabul ediyor.

Kesinlikle çok daha yüksek riskleri isteyerek kabul edecek heyecan arayanlar ve maceracılar olacaktır – bazıları üye oldum bile geçmişte önerilen tek yönlü bir yolculuk için.

Bu, Apollo dönemi ile günümüz arasındaki önemli bir farklılığa işaret ediyor: artık insanlı uzay uçuşunu kucaklayan güçlü, özel bir uzay teknolojisi sektörünün ortaya çıkışı. Özel sektör şirketleri artık NASA ile rekabet ediyor, bu nedenle milyarderler ve özel sponsorlar tarafından finanse edilen Mars’a yüksek riskli, indirimli fiyatlı geziler, istekli gönüllüler tarafından yapılmamalıdır. Nihayetinde halk, bu cesur maceracıları onlara para ödemeden neşelendirebilirdi.

Alçak yörüngenin ötesindeki insanlı uzay uçuşunun tamamen yüksek riskleri kabul etmeye hazırlanan özel olarak finanse edilen görevlere aktarılacağı göz önüne alındığında, NASA’nın milyarlarca dolarlık Artemis projesinin hükümetin parasını harcamak için iyi bir yol olup olmadığı sorgulanabilir. Artemis’in nihayetinde yeni bir Apollo döneminin başlangıcından çok bir kuğu şarkısı olma olasılığı daha yüksektir.

Bu makale şu adresten yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.