Bu, insanların bir gösteri hakkında söylenecek garip bir şey olabilir. defalarca patlamak kırmızı lekelere ve buruşuk iç organ ve sibernetik yığınları, ancak böyle şiddetli bir gösteri için, Edgerunners aşırı şiddete yaklaşımı şaşırtıcı derecede zevkli. Serideki tekrar tekrar varlığına rağmen, ister namlunun ölümü olsun,Arka plandaki karakterlerin ya da gösterinin sonunda, ana kadronun neredeyse tamamının ölümleri için, dizideki şiddet, keskinlik uğruna asla çok ileri alınmış gibi hissettirmiyor.
Eğer bir şey varsa, bunun bir anlamı var Edgerunner‘in şiddete yaklaşımı çok abartılı – dediğimiz gibi, insanlar sadece vurulup devrilmezler, havaya uçarlar, silah sesleriyle yırtılırlar, vücutlarına yakın mesafeden ateşli silahlar atılırken patlarlar. Ancak ne kadar kanlı ve acımasız olursa olsun, ölümler çabuk gelir ve nadiren oyalanır. Gösteri size acı çektiğini ve kanın aktığını göstermek için yavaşlıyormuş gibi hissetmiyor”bakmak bizbiz sebepsiz yere bundan kurtulabilecek cesur bir akış hizmeti animeyiz” ama bunun yerine karakterlerinin işlediği sert dünya hakkında bir noktaya değiniyor. Night City’de hiç kimse kalıcı, kahramanca bir deneyim kazanacak kadar özel değil, “mükemmel” ölüm—insanlar durumlarından bağımsız olarak varoluşun içinde ve dışında yanıp söner, korkunç anlarda kaybolurlar.
