Uçağımdan önce Narita Uluslararası Havalimanı’ndaki Pleats Please butiğine girdiğimde, 2019’da Japonya’ya dönüş yolculuğunun kuyruk ucundan önce Issey Miyake’den hiç bir parça tutmamıştım.
Şeker rengi giysiler, mükemmel beyaz lamine duvarlarda boya şeritleri gibi asılıydı. Mağaza katılımcıları, bagajları eşarplarla uğraşırken, askıları itip kakıp başlarını yana eğip görünüşte şekilsiz giysilerin nasıl giyileceğini değerlendirirken sabırla dolaştılar.
Pleats Please by Issey Miyake’de hareketin böylesine ayrılmaz bir unsur olması çok tatmin edici ve böylesine duyusal bir deneyim sunuyor pic.twitter.com/0rlCpoG9VW
– mar (@vogueheroine) 17 Temmuz 2020
Giysilerin iki boyutlu düzlüğü, Miyake’nin giyim, sanat ve teknolojiyi nasıl tasarladığı ile uyumludur. Hiroşima’dan çığır açan tasarımcı 5 Ağustos’ta 84 yaşında öldü ve ardında giyilebilir olduğu kadar yenilikçi olduğu bilinen bir eser bıraktı – tasarımın merkezinde kıyafetli kişi vardı.
“En çok insanlarla ve insan formuyla ilgileniyorum” Miyake anlattı bu New York Times 2014 yılında. “Giyim, tüm insanlara en yakın şeydir.”
Teknoloji topluluğu arasında, Miyake belki de en çok ikonik siyah sahte boyunları tasarlamasıyla hatırlanıyor. dini olarak giyilir Apple kurucu ortağı Steve Jobs tarafından. Hikaye devam ederken, Jobs 1980’lerde Sony genel merkezini ziyaret ediyordu ve her çalışanın giydiği ve Miyake tarafından tasarlanan uyumlu iş ceketleri karşısında şaşırdı. Biyografisine göre Jobs’un Apple çalışanlarına üniforma giyme girişimleri başarısız oldu. Ancak Miyake’nin yüzlerce özdeş gömlek tedarik etmesiyle kendi tutarlı kıyafetini korudu.
Biraz teknoloji modayla buluşuyor:
Steve Jobs’un üniforması sıradan bir siyah balıkçı yaka değildi. Siyah kaplumbağa boyunları her zaman Issey Miyake’ydi. Issey Miyake, 2011’de Steve Jobs’un ölümünden sonra bu balıkçı yakayı emekliye ayırdı.
İşte onun elyafı haline nasıl geldiğine dair bir İPLİK pic.twitter.com/D3fhmxV0bR
— Shelby Ivey Christie (@bronze_bombSHEL) 27 Haziran 2019
Pleats Please, tasarımcının birçok etiketinden biri, yaratma ve tasarım sürecinde kullanılan en son tekniklerle anında tanınır. Miyake ve ekibi, 80’lerde katlanmaya, çamaşır makinelerine ve valizlere tıkılmaya dayanıklı kalıcı mikro pileler oluşturan yenilikçi bir kumaş işleme yöntemi geliştirmişti (güven bana).
Neyle çekip gideceğime karar verirken mağazadaki her giysiye dokunmuş olmalıyım. Bir parçayı denerken, Miyake’nin kullanıcının vücudu ile giysi arasındaki boşluktan bahsettiğinde ne demek istediğini hemen anladım – ilkinin ikincisini nasıl yarattığı. Pilelerin sıkı duvarları, berrak bir bardağı dolduran su gibi, kullanıcının benzersiz vücuduna uyum sağlamak için genişler. Pantolonların düz paçaları ve ceketlerdeki düz çizgiler, canlılık ve hareketle doludur – her şeyden önce giysiler hayatı yansıtmak içindir.
Havaalanındaki dükkanda nihayet zümrüt yeşili üç çeyrek uzunlukta, görünmez cepli ve beli lastikli bir pantolona karar verdim. 205 dolardan bana inanılmaz pahalı geldiler ama yine de onları aldım.
Pantolonlar kendimi bulduğum her yerde benimle birlikte gitti: sahile, bakkala, randevulara ve gezileri bildirmeye. Zamansız, mevsimsiz ve zamansızdırlar, bu da onları özünde her şey için mükemmel kılar. Miyake’nin ilk adı Issey, kelimenin tam anlamıyla “tek yaşam” anlamına gelir – yeteneğinin benzersizliğine uygun ama aynı zamanda yarattığı insanlara övgüde şiirseldir.
