Maksimum hızda paten kayıyorum ve hala bir keskin nişancının lazer görüşü gövdeme sabitlenmiş durumda. Tam tetiği çekecekleri, gelen mermiyi savuşturmak ve tüfeğimi ateşlemek üzere oldukları son anı bekliyorum – tam da alnıma çivili bir sopa sallayan vahşi hayvanda. En yakındaki yarım boruya yöneldikten sonra, tabanca cephanemi yenilemek için havada bir burun kepçesini döndürdüm ve bir öğütme rayına indim – doğrudan nişancılara yöneldim.
Şimdi sadece havadan birkaç güdümlü roket fırlatmak, ağır çekim yapmak ve çift tabancamı boşaltmak – hepsi de duvarları güvenli bir şekilde taşlamadan önce. Kendimi tekerlekli, silahlı bir dövüş sanatçısı gibi hissediyorum. Yüksek hızlı bir ölüm tulumu gibi görünüyorum. Ve inanılmaz miktarda eğleniyorum.
Bu, Roll7’den yaklaşan tek oyunculu arena nişancı oyunu Rollerdrome, sizi kurgusal kan sporlarına imza atıyor. Tam bir tek oyunculu anlatı kampanyasında bir araya gelen bir dizi ölüm maçından oluşan Rollerdrome, kaykay parkı gereçleriyle dolu savaş arenalarında düşman dalgalarıyla savaşmanız için size meydan okuyor. Elinizde ince bir silah cephaneliği ve ayaklarınızda bir çift tekerlekli patenle, komboları hızlandıracak, zorlukların üstesinden gelecek ve en ekstrem spor oyunlarına layık bir sürü hastalıklı numara yapacaksınız.
Baş yapımcı Drew Jones, Rollerdrome’u özlü bir şekilde “paten üzerinde bir nişancı” olarak tanımlarken, stüdyo hayranları onu daha çok Roll7’nin önceki iki sürümünün bir karışımı olarak tanıyabilir. Olli Olli’nin akıcı hücre gölgeli patenini Laser League’in çılgın arenada hayatta kalmasıyla birleştiren oyun, zirvesinin ne olabileceği konusunda çarpıcı bir şekilde garip bir öncül aldı.
QA başkanı David Jenkins, “Amaç sadece türleri harmanlayan bir oyun yaratmak değildi, aynı zamanda kendi türüne sahip bir oyun yaratmaktı” diyor. “Ve sadece ‘Oh, bu bir paten oyunu ve içinde insanları vurabilirsin’ veya ‘Oh, bu bir atış oyunu ve paten giyiyorsun’ gibi bir oyuna sahip olmamak. Bu, büyük ölçüde kendine özgü ayrı bir sistemdir.”
Fırtına Ötesi
Oyunun ilk altı seviyesini oynayarak birkaç saat geçirdikten sonra, beni asıl etkileyen şey paten yarısı oldu. Rollerdrome, size gerçekleştirmeniz için bir dizi numara verecek kadar sağlamdır – döndürmeler, kavramalar ve öğütmeler – ve çeyrek borudan asit düşürmek veya havada kalma sürenizi uzatmak gibi en gelişmiş teknikleri bile bir esinti haline getirmek için yeterince sezgiseldir. Şiddetli performansınızın ihtişamını satan bir akışkanlık ile aynı zamanda tereyağlı pürüzsüz.
Silah sesi de bu denklemin dışında kalmıyor. Kaçınılması gereken yakın mayınlar, silkelenecek lazer manzaraları, kaçınılması gereken güdümlü füzeler ve üzerinde düşünülmesi gereken alevli iyonlaştırıcı enerji ışınları ile Rollerdrome’un çılgınlığı, cömert bir kilitleme hedefleme sistemi ve şık mermi süresi ile yönetilebilir hale getirildi. Yakınınızdayken nişangahınız otomatik olarak düşmanlara kayacak ve şiddetli hızlarda kıstırırken rakiplerinizin üzerine cehennem yağdırmanıza izin vermek için ağır çekim devreye alınabilir.
“Bir nevi cana yakın; rüzgara karşı dikkatli olun” diyor Jones. “Bu düşmanlar seni almak için dışarı çıktılar ve sen onları alt etmek zorundasın. Biraz daha muhafazakar bir şekilde oynamaya çalışırsanız, o kadar çok şey elde edemezsiniz. [from the game] Tıpkı düşmanlara karşı savaşırsanız yapacağınız gibi.”
Rollerdrome’un silah oyunu basit ama zarif. Bana Doom’un yeniden başlatılmasının ilkel bir taklidi gibi geldi
Kaygan bir cephane ve sağlık sistemi, bu saldırganlığı daha da teşvik eder, çünkü kırılgan sağlık çubuğunuzu yenilemek için düşmanları göndermeniz ve sınırlı cephane arzınızı doldurmak için çeşitli numaralar yapmanız gerekir. Bir çift tabancayla başlayarak, kısa süre sonra kavga etmek için bir pompalı tüfek ve el bombası fırlatıcının kilidini açtım ve oyunun bu küçük diziden bile kurtulabildiği kilometreden etkilendim. Her bir düşmanın savunmasını atlamak için silahlarınız hakkında dikkatlice düşünmeniz ve aralarında hızla geçiş yapmanız gerekecek.
Basit ama zarif. Rollerdrome’un silahlı oyunu, düşmanlar arasında dans ederken, anında silah değiştirirken ve sağlığınızı ve cephanenizi ayakta tutmak için namluyu ileri doğru hareket ettirirken Doom Eternal’ın ilkel bir taklidi gibi geldi. Buna, belirli bir numarayı yapmaktan, belirli bir nesneyi duvarda taşlamaya, belirli bir puanı geçmeye kadar her seviyede gelen beceri zorluklarını ekleyin ve ustalık kapsamı çok büyük.
Yanlış başlangıç
Bununla birlikte, Rollerdrome’un performansını kabartmaya başladığı yer, ölüm maçlarının dışındadır. Hipnotik kan sporlarını televizyonda yayınlayarak sivil huzursuzluğu bastıran tekelci şirketler tarafından gölgelenen retro-fütürist bir distopyada yer alan Rollerdrome, seviyelerini dünya inşası parçacıklarıyla noktalıyor. Her set arasında boş soyunma odalarında ve spor salonlarında dolaşacak, gazete kupürleri okuyacak veya ötesindeki dünyanın kokusunu almak için radyo bölümlerini dinleyeceksiniz.
Jones, “70’lerin Rollerball ve Running Man gibi filmlerinde çok bariz bir ilham kaynağı var” diyor. “Yani, bir kez kan sporu unsuruna sahip olduğumuzda, birçok ayar, tema ve zaman yerine oturdu.”
Benim üzerimde pek bir etki bıraktığı söylenemez. Ana olay örgüsü size o kadar düzensiz ve o kadar az tantana ile besleniyor ki, anlatıdan büyük ölçüde tamamen ayrıldım. Bu kurgusal dünyanın kaderinden çok, aldığım son yüksek puanla daha çok ilgilendim. Bir dizi paten pateni ölüm maçı, kurumsal ahlaki bir ahlaksızlık hikayesini anlatmak için verimli bir zemin olabilir, ancak oyunun ana olaylarından bu kadar ayrı olan bu hikaye, unutulabilir bir kenara biraz daha fazla geldi. Umarım Rollerdrome’un anlatı vaadi tam bir oyunda çiçek açar.
Araba satıcısı
Rollerdrome ile ilgili en şaşırtıcı şey, tek oyunculu münhasırlığıdır. Bir paten kayma, hücre gölgeli arena atıcı fikri, Rocket League modunda bir sonraki hit battle royale veya sol alan rekabet fenomeni için mükemmel bir başlangıç zemini gibi geliyor. Roll7 zaten çok oyunculu geliştirme deneyimi sunuyorken, neden Rollerdrome’a tek oyunculu bir deneyim olarak yaklaştı?
Jones, “Gerçekten de içine düşmek istemediğimiz tuzak, video oyununun yeni bir alt türünde çok ileri gitmekti” diyor. “Plakalarımızda yeterince şey vardı ve oyunun ana fikrini ve başladığımız tek oyunculu fikri anlamaya yetecek kadar vardı. Gerçekten odaklanmış bir deneyim seçmek ve bunu mümkün olduğu kadar ileri götürmek istedik.”
Çoğunlukla, Roll7 tam olarak bunu yapmış gibi görünüyor. Rollerdrome, serpiştirilmiş hikaye anlatımının zorlu fırlatma rampasında tökezleyebilir, ancak paten kayma ve atışın o kadar ince bir şekilde dengelenmiş bir karışımını sunar ki, kendinizi yine de dalmış bulacaksınız. Garajda duran patenlerin tozunu almanın zamanı gelmiş olabilir, çünkü Rollerdrome 16 Ağustos’ta piyasaya çıktığında, kaykay parkına gitmek isteyeceksiniz.
