9 Temmuz 1982’de Disney, 33 milyon dolar hasılat elde edeceği ve onlarca yıl sonra Tron: Legacy’de bir devam filmi alacağı bilim kurgu aksiyoner Tron’u sinemalarda tanıttı. Hollywood Reporter’ın orijinal incelemesi aşağıdadır:
Disney Stüdyoları’nı tarif etmek çok kolay olurdu. Tron özel efektlerin eşi benzeri görülmemiş düzeyde gelişmişlik ve teknik ustalık elde ettiği bir yılda bir başka özel efekt filmi. Elbette ki bu ve muhtemelen bilgisayar tarafından oluşturulan animasyonlara şimdiye kadar üretilmiş diğer filmlerden daha fazla güveniyor. Hem göz hem de zihin, kelimenin tam anlamıyla açıklamaya meydan okuyan bir görüntü bombardımanı ile sürekli olarak sarsılır. Bir bilgisayarın karmaşık devrelerinde yıldırım hızından daha hızlı gerçekleşen elektronik olarak üretilen dönüşümleri kim tanımlamayı umabilir? Bunlara inanıldığı görülmelidir ve o zaman bile tam olarak emin değilsiniz.
Ama hem yazan hem de yöneten genç Steven Lisberger Tron, gadget’ların sizi, öncelikle bir hikaye anlattığını ve aslında bir insan filmi olduğunu anlamanıza asla izin vermez. Elbette, bundan birkaç nesil sonra yaşayan halkı, bilgisayarlarla bizden daha bilgili. Aslında, çoğu için yaşamları bir Ana Bilgisayar tarafından kontrol edilir ve Ana Bilgisayarı kontrol eden adam dünyayı kontrol eder. Ve bu kıskanılacak konuma gelmeyi uman adam David Warner.
Bununla birlikte, Ana Bilgisayarın kalbinde bir yerde, Warner’ın bir “kullanıcı” olan Jeff Bridges’den (bilgisayarın çalışması için nasıl komuta edileceğini bilen biri) anahtar teknolojinin bazılarını çaldığına dair rahatsız edici bilgi var. Warner, iktidar konumunu sağlamak için, günümüzün popüler video oyun salonlarında bir ışık parlamasıyla parçalanan bu arabaların, uçakların ve roket gemilerinin yolcularına (veya sürücülerine) minyatürleştirerek “kullanıcıları” ortadan kaldırmayı planlıyor. Kurbanlar o kadar küçük ki neredeyse kurbansız bir suç! Diğerleri, yarışmada kullanılan ölümcül ateş toplarını savuşturmak için atılan antik gladyatör kalkanlarının sadece bir dokunuşuyla hentbol ve jai alai arasında bir geçiş gibi görünen ölümcül bir oyuna atılır.
Lisberger’in atari makinelerimize bakıp gelecekte insanın kendi eğlencelerinin tuzağına düşeceği bir zamanı tasavvur etmesini saf deha olmasa da yaratıcı bir hayal gücü eylemi olarak görüyorum. biraz benziyor Görünümlü cam aracılığıyla ile kombine Denizler Altında 20.000 Fersah – merak ve maceranın ustaca bir karışımı. Lisberger, dedikleri gibi, filmini her yaştan çocuk için kabus gibi görüntülerle bozmuyor. Nabızları hızlandıran arabalar ve uçan nesneler (uçaklar yanlış olurdu; uçan Arches of Triumph’a daha çok benziyorlar) tarafından kovalanmalar var; ama Warner’ın tasarladığı elektronik işkenceler bile nispeten iyi huylu görünüyor. Elbette, kurbanlarının hayatta kalma oranı şaşırtıcı derecede yüksek.
Ana karakterlerin tümü, gerçek dünya ve bilgisayar dünyası olmak üzere ikili kimliklere sahiptir. Bruce Boxleitner, işini patronu Warner (Ed Dillinger veya Sark) tarafından açıklanamaz bir şekilde engellenen bir bilgisayar uzmanı olan Tron (veya Alan Bradley). Jeff Bridges, Boxleitner tarafından Warner’ın hain planlarını engellemeye yardım etmesi için ikna edilene kadar bir atari salonu işletmekten memnun olan mutlu-şanslı Flynn (veya Clu) olarak iyi durumda. Ve Cindy Morgan da bir zamanlar Bridges ile ilişkisi olan cesur laboratuvar asistanı (Lora/Yuri) olarak kötü durumda değil. Barnard Hughes, minyatürleştirilmiş, Ana Bilgisayarı savunan Humpty Dumpty’ye benzeyen yaşlı bir bilim adamı olarak özellikle etkileyici. Bu arada, tüm canlı sanatçılar siyah beyaz çekildi, kostümlerinin renkleri daha sonra eklendi (doğal olarak bilgisayar tarafından), yüzlerine garip bir şekilde çekici, neredeyse maskeli bir kalite verildi.
Ve Lisberger’in senaryosu eğlenceli, abartılı anakronizmlerle dolu. Bir “program”, Tron’un (Boxleitner) kaçmaya çalışmasını hayranlıkla “Onu tutabilecek bir devre inşa etmediler” diyor. Komik dokunuşlarıyla henüz Lucas veya Spielberg kadar kolay değil, ama kendini ve senaryosunu fazla ciddiye almayan genç bir film yapımcısı bulmak her zaman güzeldir.
Öyle olsa bile, sonunda Tayvanlı animatörlerin Çin senaryosuyla yazılmış kredilerini içeren şaşırtıcı kredi rulosunun vurguladığı göz dolduran (ve kulak dolduran) özel efektlere geri dönüyoruz. Disney’den gelen her şeyin kesinlikle Disney tabanlı olduğu eski günlerden çok uzak. Rağmen Tron Disney organizasyonundan Donald Kushner tarafından üretildi, işin çoğu Magi Synthavision, Information International, Robert Abel and Associates ve WallaWorks (ses) gibi firmalara verildi. Wendy Carlos’un müziği bile New York’ta (sentezleyici aracılığıyla) bestelendi ve kelimenin tam anlamıyla telefonla arandı.
Ve yine de saygı duyuyorum Tron Disney’in chapeau’sunda (ve ayrıca baş yapımcı Ron Miller’ın) bir başka önemli tüy olarak, tam orada Pamuk Prenses ve Fantasia ile birlikte. Bu filmlerin ikisi de animasyonu yeni bir çağa taşıyarak yeni mükemmellik standartları ve deney için yeni sınırlar oluşturdu. Disney gibi ağırbaşlı bir stüdyonun yeni bir yönetmene bu kadar çok yer vermesi ve yeni fikirlerin yeni teknikler gerektirdiğini, “kurum içi” personel tarafından en iyi şekilde ele alınamayacak teknikler gerektirdiğini kabul edecek cömertliğe sahip olması harika bir şey. . Ama halk yine de görecek Tron bir Disney filmi olarak görün ve Disney’in bir kez daha yaratıcı animasyonun ön saflarında olduğunu anlayın. – Arthur Knight, ilk olarak 8 Temmuz 1982’de yayınlandı.
