Antik çağda (COVID-19’dan önce) uzun süredir korkulan “splinternet”in geldiğini büyük bir coşkuyla duyurdum. Ve gerçekle barıştım.
Splinternet fikri basittir: İlk ağ öncülerinin amaçladığı tek, küresel, açık internet yerine, şimdi aslında birden fazla bağlantısız internete sahibiz.
Argümanımdaki Ek A, Çin hükümetinin “Çin’in Büyük Güvenlik Duvarı” olarak adlandırılan saldırgan internet sansürü tarafından Çin’in başarılı bir şekilde yalıtılmasıydı. Çin hükümeti sadece yurtiçinde sansür uygulamakla kalmıyor, aynı zamanda dünya çapında sansürlemek ve Pekin yanlısı propaganda ve dezenformasyon yaymak için yurtdışındaki kontrol eksikliğinden de yararlanıyor. Örneğin, Pekin Olimpiyatları sırasında binlerce süper aktif Sahte hesaplar ve botlar, önde gelen herhangi bir Twitter kullanıcısının yorumlarını sular altında bıraktı (kendim dahil) Olimpiyatları veya Çin hükümetinin insan hakları sicilini eleştirmek. Twitter daha sonra hesapları sildi.
Çin, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube, Pinterest, Snapchat ve diğerleri dahil olmak üzere yabancı sosyal ağları yasaklarken, Çin’e ait TikTok yurtdışında yasaklanmadı. (Pek çok insan Çin’de TikTok’un bile yasaklandığını bilmiyor, ancak ByteDance’in Çin’e özel alternatifi Douyin’e izin veriliyor ve tabii ki Pekin tarafından yoğun bir şekilde sansürleniyor.)
Çin’de sözde interneti kullanma deneyimi, onu Çin dışında kullanmaktan tamamen farklıdır.
Ayrıca Rusya’nın küresel internetten artan şekilde ayrılması ve yalnızca web sitelerinin değil, Telegram, VPN’ler ve diğer kaynaklar gibi mesajlaşma servislerinin agresif bir şekilde engellenmesi hakkında da yazdım.
Kuzey Kore, Eritre, Etiyopya, Suudi Arabistan, İran, Suriye, Tunus, Vietnam ve Myanmar’daki diğer hükümetler de temelde ulusal intranetleri sürdürüyorlar.
Splinternet neden şimdi daha da parçalandı?
Rusya yıllardır Çin benzeri bir ayrılığa doğru ilerlerken, o ulusun Ukrayna’yı işgal etmesi, ardından gelen ezici yaptırımlar ve Rus hükümetinin tepkisine verilen tepki, aslında çok ayrı bir Rus interneti yaratma işini bitirdi.
Apple, Google, Airbnb ve diğerleri dahil olmak üzere Silikon Vadisi şirketleri esasen Rusya’dan çekildi. Microsoft, Rusya’daki işlemleri azalttı ve Windows’un indirilmesini engelledi.
Ve yabancı teknoloji şirketleri çekerken, Rus düzenleyiciler zorluyor: Rus hükümeti Twitter, Facebook ve çoğu dış medya web sitesini yasakladı. Google’ın Rusya yan kuruluşu iflas başvurusunda bulundu çünkü bu ay Moskova’nın aldığı önlemler ülkede iş yapmayı imkansız hale getirdi.
Rusya hükümeti bu ülkeyi diğerlerinden ayırmaya çalışıyordu, ancak Ukrayna’daki çatışma bu eğilimi hızlandırdı ve sağlamlaştırdı.
Geçen yıl boyunca teknolojide kullanılan iki önemli terim, ağda büyük olasılıkla ek kıymıklar yaratacak platformları tanımlıyor: “metaverse” ve “Web3”.
Kitap “Paralel MetaverselerNina Xiang tarafından yazılan ”, ikna edici bir şekilde, sözde “metaverse”nin aslında “paralel olarak var olan birçok metaverse olacağı ve “pazar hakimiyeti, tekelci uygulamalar, duvarlarla çevrili bahçeler ve kullanıcı verileri” gibi mevcut internetin özelliklerini paylaşacağını iddia ediyor. manipülasyon.’”
(Birkaç ay önce benzer argümanlar yaptım.)
Ve Rusya’nın küresel internet bağlantısının kesilmesinin ardından, Web3 savunucuları seslerini yükselttiler. Web3 faydaları listesine splinternetten kaçınmayı ekleme. Böyle bir savunucu, “Ethereum, Avalanche veya Solana gibi merkezi olmayan kamu blok zincirlerine dayanan Web3 uygulamalarının herkese açık olduğunu” ve bu nedenle “sansür edilemez” olduğunu söylüyor.
Bu nefes kesici bir şekilde naif. Sansürsüz, belki. Engellenebilir, kesinlikle. Ancak hepsinden önemlisi, halka açık blok zincirleri, kullanıcıları, onu kullanan herkesi hapse atmakla tehdit edebilecek otoriter hükümetlere maruz bırakır.
Parça, sosyal ağların “sahipliğini” sansür ve saçmalık olan splinternet ile ilişkilendirmeye devam ediyor. Çin ve diğer otoriter rejimler, milyarderlere ait oldukları için değil, ifade özgürlüğüne izin verdikleri için Twitter ve Facebook’u yasaklıyor.
Tüm Web3 savunuculuğundaki temel kusur, herkesin – Google, Amazon, Facebook, Apple, Cisco ve diğer binlerce şirket; demokratik, otoriter ve aradaki her türden hükümetler; ve milyarlarca kendini beğenmiş kullanıcı – savunucu azınlığın belirsiz, güvensiz ve riskli Web3 vizyonuyla birlikte hareket edecek.
Gerçekte, Web3, bazı kullanıcılar geleneksel uygulamalar yerine blok zinciri, tokenize edilmiş ve dağıtılmış uygulamaları kullanacağından ve çoğu Web2 olarak adlandırılanı kullanmaya devam edeceğinden, daha fazla parçalanma aracıdır. Web3 web’in yerini almayacak, alternatif bir web yaratacak – splinternet’in tam tanımı.
Diğer büyüyen eğilim, siyasi sınırlar içinde izin verilenler üzerinde yasal kontrolün arttırılmasını içerir. Burada Avrupa’da aklıma gelen bir örnek (şu anda Fransa’dayım) Genel Veri Koruma Yönetmeliği (GDPR) ve Avrupa’daki benzer mevzuat. Kullanıcı gizliliğini korumaya yönelik övgüye değer hedefler, yükü, çoğu kişinin zahmete değmeyeceğini düşündüğü bireysel küresel web sitelerine yükledi. Sonuç olarak, Avrupa’da çok sayıda haber sitesi engellendi – haber kaynaklarının menüsü Avrupa içinde Avrupa dışından farklı. Ve daha birçok örnek var.
Splinternet eğilimine karşı koymak için Amerika Birleşik Devletleri Nisan ayında 61 ülke tarafından imzalanan ve “açık, özgür, küresel, birlikte çalışabilir, güvenilir ve güvenli” bir belge arayan “dijital otoriterizme” direnmek için küresel bir deklarasyon yayınladı. internet. Bu konuda iyi şanslar, 61 ülke.
Döküman esasen splinternet’e karşı çıkan hükümetlerin tek bir açık internetin hedeflerine bağlayıcı olmayan bir taahhütte bulunmasını sağlarken, interneti aktif olarak parçalayanlar da dahil olmak üzere ulusların çoğunluğu üzerinde hiçbir etkisi yoktur.
Bu tür boş jestler Çin, Rusya ve diğer IP ayrılıkçı ulusları açık küresel İnternet’e yeniden katılmaya ikna edecek mi? Tüm şirketlere ve tüm ülkelere tek bir metaverse zorlayacaklar mı? Web3’ü yasaklayacaklar mı yoksa herkesin web kullanıcılarının aynı teknolojileri kullanmasını mı isteyecekler?
Hayır, bunların hiçbirini yapmayacaklar.
Splinternet’in geleceği hakkında nasıl düşünülür?
Kıymıkların burada kalacağını ve parçalanmanın devam edeceğini varsaymak iyi bir fikirdir.
En büyük sorun, küresel internete benzeyen hiçbir şeye erişimi olmayan – en azından – birkaç milyar insanın olmasıdır. Ve bu onların haklarının ihlalidir (özellikle İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nin 19. Maddesi).
Diğer bir sorun ise, bilgi engellendiğinde etkileşimin ve işin engellenmesidir. Dünyayı herkes için daha küçük bir yer haline getiriyor.
Filtre baloncukları, duvarlarla çevrili bahçeler, otoriter sansür ve insanları internet çıkmazlarına iten diğer faktörler, bilgi akışına herkesin aleyhine olacak şekilde istenmeyen sınırlar koyar.
İşletmelerin yapabileceği şey, o işletme için anlamlı olan tüm kapalı “internetler” içinde bir varlık oluşturmak için çok çalışmak ve web’de yayın yapmanın dünyanın erişime sahip olduğu anlamına geldiğini varsaymamaktır.
Şu andan itibaren, tek küresel internet boru rüyasını bırakmalıyız. Asla olmayacaktı. Metaverse bizi kurtarmaz. Ve Web3 de olmayacak.
Bunun yerine, birçok internetin olduğu ve bu zihinlere ve pazarlara erişmenin çok fazla iş gerektireceği gerçeğini benimseyin.
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
