Minyatür kulak yapıları, kurbağaların tanımlayıcı özelliklerinden biri olan atlama yeteneklerini engelleyen küçük kurbağalar için en küçük kemanınızı veya belki de en büyük kemanınızı çıkarın.
Rainn Wilson’ın İlk Fandomları: Star Trek ve D&D
Kurbağalar cinstendir Brakisefali, Brezilya’da balkabağı kurbağaları olarak da bilinen bir grup küçük amfibi. Aslında yukarı zıplamakta iyiler; feci olan düşüştür. Kabak kurbağaları, inişlerini kontrol edemezler. Bir grup araştırmacı yakın zamanda bu kurbağaların hatalı jimnastiklerini araştırdı ve bulguları şöyle: yayınlanan Science Advances’te bugün.
Kurbağaların vestibüler sisteminin (omurgalılarda dengeyi yöneten kulak içindeki yapılar) boyutu nedeniyle, kurbağalar havada tamamen şaşkına döner ve her sıçramada beceriksizce karaya çarpmalarına neden olur.
Southern Illinois Üniversitesi Edwardsville’de bir herpetolog olan makalenin ortak yazarı Richard Essner, bir e-postada, “Kabak kurbağalarının alışılmadık iniş davranışlarının, açısal ivmeyi tespit etmek için kullanılan yarım daire biçimli kanallarının küçük boyutundan kaynaklandığını öneriyoruz” dedi. Gizmodo. “Gerekli vestibüler geri bildirim olmadan, diğer kurbağalar gibi havada arka bacaklarını katlamak yerine fırlatma duruşlarında kaldıklarını düşünüyoruz.”
Uçuşta, kısıtlı vestibüler sistemleri olan kurbağalar uçuş sırasında burunlarını aşağıda tutamazlar ve yere çarpana kadar yukarı doğru yükselirler, önce arka ayaklarını uzatırlar. (Yazıda, araştırmacılar, uzatılmış bacakların muhtemelen kurbağanın uçuş sırasında dönüşünü azaltma ve daha da garip bir iniş yapmasını engelleme yolu olduğunu öne sürüyorlar.) Kurbağalar, zıplamanın üçte birinden fazlasında sırtlarına kondular. denemeler, uzanmış bacaklarına rağmen.
Essner, bilinen sadece bir diğer kurbağa grubunun – Yeni Zelanda’nın leiopelmatidleri – benzer şekilde zarafetsiz inişlere sahip olduğunu söyledi. Hayvanlar hareket ettiklerinde iç kulakta bulunan sıvıya endolenf açısal hızlanma, gıdıklayan alıcılarla etrafta dolanır ve yaratıkların dengeli ve uzamsal olarak yönlendirilmiş kalmasını sağlar. Ekip, toadletlerin kulak kanallarının o kadar küçük olduğunu ve endolenf ile kulak duvarları arasındaki sürtünmenin açısal ivmeye duyarlılıklarını azalttığını öne sürüyor. Bir dalış tahtasından atladığınızı ve hangi yöne gittiğinizi veya ne kadar hızlı gittiğinizi hissedemediğinizi hayal edin.
Araştırmacılar, birkaç kurbağa türü de dahil olmak üzere 147 kurbağa türünün iç kulaklarının CT taramalarını yaptılar. Brakisefali Türler. Minyatürleştirilmiş kurbağaların bilinen herhangi bir yetişkin omurgalının en küçük yarım daire kanallarına sahip olduğunu belirlediler.
Kanada’daki Carleton Üniversitesi’nde yeni araştırmadan bağımsız bir herpetolog olan Thais Condez, Gizmodo’ya bir e-postada şunları söyledi: Brakisefali “çok küçük ve gizli organizmalardır” ve cins içindeki anatomik farklılıkların, hayvanların iç kulaklarının daha fazla incelenmesiyle ortaya çıkabileceğini kaydetti.
Zıplamayı en temelde kurbağa özelliklerinden biri olarak düşünebilirsiniz, ancak bu her zaman bir amfibinin A’dan B’ye gitme yolu değildir.Brakisefali kurbağaların en gezici türlerinden bazılarıdır. Onlar gerçekten yürüyen kurbağalar, ”dedi Mark Scherz bir görüntülü görüşmede. Scherz, Danimarka Doğa Tarihi Müzesi’nde herpetolojinin küratörüdür ve yeni araştırmadan bağımsızdır. “Ve videolardan da görebileceğiniz gibi, atlama konusunda sefiller.”
Scherz, Madagaskar’dan minyatür kurbağaları (ve küçük squamatları) inceliyor, adlı üç tür dahil Mini anne, Mini scule, ve mini doğa. Bu türler -ufacıkken- havada aynı sakarlığı göstermezler.
Aksine, Scherz, Microhylidae minyon ailesindeki bazı kurbağaların vücut uzunluklarının yaklaşık 20 katı zıplayabildiğini söyledi. Bunu yapabilen bir insan, her sıçramada yaklaşık 100 fit zıplayabilirdi.
Scherz, bu tür küçük yaratıkların değişkenliği, yani özgürce hareket etme yeteneğini azalttığını belirtti. Daha küçük bir vücuda sahip olmak, mesafeyi daha zor hale getirir, bu da kurbağaların genetik olarak farklı kurbağalarla karışma ve karışma olasılığının daha düşük olduğu anlamına gelir. Yani işler küçüldüğünde, daha fazla türleşme eğilimindesiniz – sayısız minyatürleştirilmiş tür.
Ama evrim neden yapsın ki? Brakisefali çok kirli ve cinse sevimli olduğu kadar kafa karıştırıcı bir adaptasyon mu bahşedilsin? “Önemli maliyetleri görmeye başlar başlamaz [a trait]var olduğu gerçeği, bir şekilde uyarlanabilir olması gerektiğini gösteriyor, “dedi Scherz.
2017 yılında farklı bir araştırma ekibi bulundu içindeki iki tür Brakisefali kendi seslendirmelerine karşı duyarsızdırlar – bu, evrimin aynı zamanda türün işitsel yetenekleriyle ilgili ipleri elinde tuttuğunun bir göstergesidir.
Hayvanlar çoğunlukla yerde yavaşça yürüyerek hareket ettiğinden, Essner’ın ekibi, yırtıcı hayvanlardan kaçmak için büyük olasılıkla dik şerbetçiotu kullandıklarını öne sürüyor. Scherz, birçok yırtıcının avını yakalamak için görüşe güvendiğini belirtti; ne zaman Brakisefali yere düştüklerinde, bacaklarını gergin ve bazen sırt üstü kalarak 30 dakikaya kadar hareketsiz yatabilirler. Orman zemininde hareketsiz duran kurbağalar, yaşadıkları yaprak çöpünün bir parçası gibi görünüyor.
Böylece Essner’ın ekibi, hayvanların hantal sıçramaları bir savunma mekanizması olarak kullandığını düşünüyor. Atletik yetenek yerine kamuflaja güveniyorlar. Onlar azmin tüküren görüntüsüdür: Her seferinde bir acil iniş yapacaklarını bilen kurbağaların hayatta kalması, tamamen uzun bir oyun oynamakla ilgilidir.
Daha fazla: Madagaskar’da Keşfedilen Gülünç Küçük Bukalemunlar
