9.000 Kiloluk Canavarı Artık Vermek İstemiyorum

Geçtiğimiz haftasonu Tahoe’daki bir seyahate çıkmadan önce, GM bana yeni elektrikli Escalade IQL’i (fiyatı 130,405 dolar başlangıç fiyatıyla) bir hafta test sürüşü için sundu. Şunu belirtmeliyim ki, ben profesyonel bir otomobil inceleyici değilim. TechCrunch’ın mükemmel taşıma yazarları var, ben onlardan biri değilim. Sadece iki elektrikli araca sahip bir otomobil meraklısıyım (bu, Bay Area’da sıradan bir durum değil).

Eldeki fırsatı hemen değerlendirdim. Geçen yaz bir otomobil fuarında, bazı yerel otomobil bayileri mükemmel vintage otomobillerin arasında bu devasa aracı sergilemişti. İlk tepkim “Aman Tanrım, bu ne kadar büyük!” şeklindeydi. Bu devasa boyutuna rağmen tasarımına duyduğum hayranlık ise şaşırtıcıydı. Daha iyi bir kelime bulamadığım için “yüzük gibi” olarak tanımlayacağım. Orantıları oldukça etkileyici.

Ancak, arabanın evime teslim edilmesiyle heyecanım çabuk azaldı. Bu araç gerçekten dev bir canavar; 228.5 inç uzunluğu ve 94.1 inç genişliğiyle kendi arabalarımız çocuk oyuncağı gibi görünüyordu. San Francisco’daki ilk dairem daha küçüktü. Araçla kendi çıkış yolumdan inmek de bir hayli korkutucuydu; o kadar büyük ki, kaputu o kadar yüksek ki, belirli bir eğimde yükselirken — biz bir tepenin ortasında yaşıyoruz; posta kutumuz da tepede — önündeki her şeyi göremiyorsunuz.

Seyahat süresince aracı çıkış yolunda bırakmayı düşündüm. Diğer bir alternatif ise aracın 200 mil yol alacak şekilde sürme fikrine biraz daha alışmaya çalışmak oldu; bu yüzden o akşam ve ertesi gün, akşam yemeği almak ve spor dersine gitmek gibi basit işler için araçla dolaştım. Sokakta bir arkadaşla karşılaştığımda, bu aracın benim yeni arabam olmadığını, sadece inceleme amacıyla kullandığımı hemen belirttim, bunun boyutunun ne kadar gülünç olduğunu söyledim. Bu bir tank gibi hissettiriyordu. Düşündüm: Escalade gibi SUV’lardan misafir taşımak için yararlanan oteller dışında, kim böyle bir canavarı seçer?

Beş gün sonra, bu türden bir canavar aslında benim olduğumu fark ettim.

Bu arabaya ne zaman ve nasıl aşık olduğumu bilmiyorum. Eğer bu incelemeyi iki gün sonra yazmış olsaydım, çok farklı bir şekilde olurdu. Hâlâ bunun bazı eksikliklerini görebilecek kadar kör değilim.

Escalade’nin kötü bir kar fırtınası içindeki performansı gerçekten kalbimi kazandı, ama “Ah! Bu araba bir tank” ile “Evet! Bu araba bir tank” geçişine dair adımları sıralayayım.

İçeri girmek, göründüğünden biraz daha fazla çaba gerektiriyor. Fena bir atletik yapım olsa da, bu aracın otomatik bir basamakla gelmesi gerekmediğini düşündüm.

Dijital maksizm içeride iş başında. Gösterge paneli, 8K çözünürlüğe sahip 55 inçlik kavisli bir LED ekranla açılıyor ve bu daha çok bir araç gösterge paneli değil, bir durum odası gibi. Ön yolcuların da kendi ekranları var. İkinci sıra yolcuları, 12.6 inçlik kişisel ekranlarla birlikte katlanabilir tepsi masaları, çift kablosuz şarj cihazı ve aracın en lüks versiyonunda masaj koltuklarıyla karşılaşıyor. Google Haritalar, navigasyonu yönetiyor. Polarize ekran teknolojisi ise övgüyü hak ediyor: Çocuklarımdan biri ön koltukta Hulu izlerken, bunun hiçbiri görüş açımda sızıntı yapmadı.

Kabin, içindeki kimsenin kalabalık hissetmemesi üzerine inşa edilmiş ve gerçekten de bu ihtiyacı karşılıyor. Ön diz mesafesi 45.2 inç; ikinci sıra 41.3; üçüncü sıra — tarihsel olarak uzun yolculuklarda haince bir yere dönüşen yer — 32.3 inç. Yedi yetişkin bu makineyi uzun süre paylaşabilir. İlk iki sırada standart olarak 14 yönlü elektrikli ayarlama ile ısıtmalı ve havalandırmalı deri koltuklar mevcut. Tüm sistem 5G Wi-Fi ile çalışıyor. Araç, GM’nin el ile sürüş sistemi olan Super Cruise ile standart olarak geliyor; nasıl kullanılacağını pek çözemedim. Gerçek inceleyiciler bunu çok seviyor; ben denediğimde, araba şeritlerin dış sınırları arasında alarm vererek kaymaya başlıyordu; bu olduğunda, artan bir uyarı dizisi devreye giriyordu. Öncelikle bir kırmızı direksiyon simidi ikonu ekranda belirdi. Sonra koltuk belime vuruş uyarıları yapmaya başladı. Bunları görmezden gelirseniz, kabin içerisinde hem hatırlatma hem de azarlama niteliği taşıyan bir zilin sesi yankılanıyordu. GM bunu “sürücü devralma isteği” olarak adlandırıyor.

Sadece 38 hoparlörlü AKG Stüdyo ses sisteminden bahsetmedim mi? Harika bir ses.

Dış kısmı — bu yakışıklı dev, alışması biraz zaman alıyor. İlk başta, sadece gösteriş amacıyla tasarlanmış ızgarayı, neredeyse komik derecede etkileyici buldum. Bu kesinlikle patron olanlar için, ya da patron olmak isteyenler veya patron gibi görünmek isteyenler için yapılan bir araba. Bir akşam camlarla kaplı bir restorana geldiğimde, park alanına dik bir şekilde girdiğimde, sanırım restoranın içindeki müşterilerin yarısını kör ettim, çünkü Escalade’nin farları pencerelerden içeri sızıyordu.

Araç, anahtarı veya MyCadillac uygulamasıyla yaklaştığını algıladığında başlattığı ışık gösterisi ile de dikkat çekiyor. Sanki diyor ki, “Merhaba, başkan, nereye gidiyoruz?” daha kapı koluna bile dokunmadan. (Cadillac’ın deyimiyle, bu “gelişmiş, tamamen LED dış aydınlatma sistemi” sayesindedir; bu “kristal kalkan” aydınlatmasıyla vurgulanan ızgara ve armaya ek olarak, dikine LED farlar ve “koreografi kapasiteli arka lambalar” içerir.)

Nesnel olarak, biraz fazla gibi. Ama bir anda buna aşık oldum.

Boyutuna rağmen, Escalade IQL beklenmedik biçimde çevik. “Spor araba gibi trafikte dans edebilen” türden bir çeviklik değil ama “bu kadar dev bir aracın bir savaş gemisi gibi hareket etmediğini inanamıyorum” türü bir çeviklik var.

Şimdi de can sıkıcı yönlere gelelim. Ön bagaj — EV tutkunlarının kullandığı deyimle “frunk” — gizemli ve sinir bozucu bir şekilde çalışıyor. Açmak için düğmeye basılı tutmanız gerekiyor. Süreyi erken bırakırsanız, ortada donarak kalıyor ve bütün süreci yeniden başlatmanız gerekiyor. Kapatmak için de benzer bir sürekli basılma gerektiriyor. Arka bagaj ise iki ayrı dokunuş gerektiriyor ve ardından düğmeye hemen bırakmak. Çok uzun süre basarsanız, hiçbir şey olmuyor.

İlgili olarak, araba sürmeyi bitirdikten sonra iki kez kapanmama problemi yaşadım. Araç çalışır durumda kaldı ve park pozisyonuna geçip kapıyı açtığımda (bu aracın kapanmasını söyler) hala çalışmaya devam etti. Çözüm: frunk’ı açıp kapatmak, ardından sürüş pozisyonuna geçmek, sonra park et, en son da tamamen dışarı çıkmak.

Yazılım açısından, gayet iyi; ama Tesla sahibiyseniz, hayal kırıklığına hazırlanın. Bu, herkes için geçerli gibi görünüyor — Tesla ve başka bir elektrikli araca sahip olan herkes aynı şeyi söylüyor. Tesla’nın yazılımının niyet ile eylem arasındaki engelleri nasıl hızla aşıttığını anladıktan sonra, diğer otomobil üreticilerinin yazılımları bir tür uzlaşma gibi hissettiriyor.

Bizi seyahat sırasında en kötü duruma ulaştıran nokta: kışın Tahoe’da şarj etmek. Tüm iyi yanlarına rağmen, Escalade IQL herhangi bir ölçüte göre açgözlü bir makine. Pil kapasitesi 205 kWh — oldukça büyük ve ihtiyaç duyuluyor, çünkü araç yaklaşık 100 milde 45 kWh tüketiyor ki bu, karşılaştırılabilir elektrikli SUV’lardan oldukça fazla. Cadillac, tam şarjla 460 mil menzil tahmin ediyor; ideallerde bu geçerli. Ancak kışın Tahoe, ideal bir durum değil. Aynı zamanda beklenilenden daha az bir şarjla gelmiştik. Yolculuk boyunca birkaç ara durak, ailemde hiç kıyafet getirmeyen birine tişört bulmak gibi, bataryayı beklenenden fazla tüketmişti. Şarj etmeye ihtiyacımız olduğunda, gerçekten de şarj etmeye ihtiyacımız vardı.

MyCadillac uygulamasında görünen bir Tesla Süper Şarj istasyonuna yaklaştık, ancak biz fişi taktığımızda hiçbir şey olmadı. İki ayrı istasyon daha denedik. GM temsilcisi, Tesla’nın Tesla olmayan araçları zaten saatte 6 kilowatt ile kısıtladığını açıklamaktan başka pek yardımcı olamadı fakat bu oldukça can sıkıcı bir durumdu. Yakındaki bir EVGo bir ay önce kapatılmıştı. Tahoe City Kamu Hizmetleri alanındaki ChargePoint’in iki ünitesi biri bozuk, diğeri bağlanmaya istekli ancak gerçekte bir şeyi şarj etmeyecek durumdaydı. İklim village’e 35 millik bir yolculuğu düşünsek de, mahsur kalmanın ne anlama geldiğini hesapladıktan sonra, ondan vazgeçtik. Ardından, 12 mil ötede bir Electrify America istasyonu buldum. Toplanan karın ortasından geçip, saat 11’den önce oraya geldik ve çalıştı. Bir saat boyunca yorgunlukla savaşarak orada oturdum.

Ertesi sabah başka bir sorunla karşılaştık: lastik basıncı ön tarafta 53 ve 56 PSI’ye (tavsiye edilen: 61); arka tarafta ise 62 PSI’ye (tavsiye edilen: 68) düşmüştü. Aracın böyle teslim edilip edilmediğinden emin değilim, ya da başka bir şey mi olmuştu — her neyse, bu, gas istasyonunun önünde durup lastik dolduran biri oldu ve o da buz gibi suların yüzüne vurduğu birine. O kişi kocamdı. O andan itibaren lastikler sabit kaldı, haftanın kötü durumuna rağmen. Bir aile gezisi için her şey yolunda gidiyordu.

Aslında, bu noktada Escalade IQL’nin kesinlikle lüks ve dört veya daha fazla kişilik aileler için ideal olduğunu söyleyebilirdim; alan ve teknolojiye değer verenler için. Öte yandan, bunun bazı gerçek ikilemlerle geldiğinden de bahsederdim: ön görüşü engelleyen ağır kaputu, boyutunun getirdiği park zorlukları, bu kadar açgözlü bir makine için sınırlı şarj altyapısı ve 9,000 kiloluk ağırlığı desteklemek üzere tasarlanmış lastikler. Bu, güzel bir araba, ama benim için uygun değil derdim.

Fakat düşmeye başlayan kar yağışı devam ettikçe, birikti ve iki günde sekiz feet birikti; bu da kayak yapmayı imkansız hale getirdi — gezinin amacı — ve sürüşü korkutucu yaptı. Yine de, korktuğumu fark etmedim çünkü Escalade ile sürüş, ağırlığı nedeniyle bir tank sürmek gibi hissediyordu. Zorlanması gereken bir deneyim huzur verici hissettirdi.

Buna ek olarak, boyutuna alıştım. Geçen hafta sonunda “Özür dilerim” dediğim insan sayısı sürekli azaldı. Bu aracın sürüş felsefesinin ne olduğunu umursamayı bıraktım: bu aracın sahibi sırada beklemeyecek. Sekiz feet kar birikmişti, markete gitmemiz gerekiyordu ve benim bir tankım vardı, iyi insanlar! Kocamın da bu araca aşık olduğunu hissetmeye başladım.

Kar yağışı dindiğinde ve güneş açtığında, Escalade sadece aracın park halindeki kirli bir görüntüsüydü (üzgünüm GM!). Yine de hâlâ onu seviyorum ve bunun yalnızca acil durumda olmadığını anlıyorum. Yüksek bir oturum pozisyonunda oturmayı seviyorum; hoparlör sistemi, aracın içini sevdiğim bir müzikle dolduruyor. O ışık gösterisi hâlâ beni etkiliyor. Frunk hâlâ bu kadar sorunlu. Nerede şarj olabileceğimi bulamadığım panik anlarını unutmuyorum. Bunu park etmek gerçekten stresli bir çaba. Gereksiz tüketime güçlü görüşlerim var. Ancak bunlar hâlâ değişmedi.

Bir şekilde de bu araca sahip olmak istiyorum, bu yüzden GM’in aracımı almak için geldiğinde, belki onu büyük bir örtüyle gizlerim — çok büyük bir örtüyle — ve ona yanlış adrese geldiğini söylerim.