Amazon’un büyük başarısının ardından Araları açılmak TV şovu, herkes oyunlara geri dönüyor. Çoğu kişinin tercihi Fallout 4 ve New Vegas oldu, peki ya her şeyin başladığı yer: 1997’nin orijinal Fallout’u? Bu o kadar eski bir oyun ki, hemen hemen her dizüstü bilgisayar, entegre bir grafik kartıyla bile oynayabilir, ancak bu, oynamanız gerektiği anlamına mı geliyor?
Orijinal Fallout izometrik sıra tabanlı bir RPG’dir. Yedek su çipini bulmak için çelik sığınağın güvenliğinden ayrılmakla görevlendirilen Vault 13’ün bir üyesi olarak oynuyorsunuz. Bu hedefi tamamlamak için 150 oyun içi gününüz var. Başarısız olursanız Vault’taki herkes susuzluktan ölür ve oyun biter. Sert.
Bu mekaniğe bayılıyorum. Beni gerçekten dünyayla etkileşime girmeye zorluyor ve her kararın önemli olmasını sağlıyor. Bir konumdaki ganimeti kaçırırsam geri adım atıp değerli zamanımı boşa mı harcayacağım? Bir av tüfeği düşmanlarla başa çıkmayı kolaylaştırır, ama onun zulasına üç günlük bir yolculuğun parasını ödeyebilir miyim?
Tipik olarak RPG’leri iyi bir adam, bir kahraman, her yönüyle iyi bir adam olarak oynarım; kedinizi bulmanıza yardım edecek veya zor durumda kalırsanız size birkaç şapka ödünç verecek türden biri. Fallout bunu sadece varsayılan oynama şekli değil, bir meydan okuma haline getiriyor. Dünyayı kurtaran süper acil ana görev aslında zamana o kadar da duyarlı olmadığında herkese evet demek ve görev günlüğünüzü doldurmak kolaydır. Ancak vaktiniz geldiğinde belediye başkanının kızını akıncılardan kurtarmayı her zaman göze alamazsınız.
Seçimleriniz önemlidir ve bu, Fallout’u şu anda piyasadaki diğer birçok oyunun çok üstünde bir konuma getiriyor. Ancak grafiksel uygunluğunuzu seviyorsanız başka bir yere bakın. Fallout 27 yıllık bir oyun ve öyle görünüyor. Peki ya RPG’lerin bilinen yapıları, istatistikleri ve sayıları?
Meslektaşlarım ve arkadaşlarım bana Fallout’un her durumdan konuşarak kurtulabileceğiniz bir oyun olduğunu söylemişti. Sıra tabanlı dövüşün en büyük hayranı değilim ve düşük çözünürlüklü nükleer kıyamet sonrası, bir kaya ile birkaç mermi içeren bir konteynır ve tuhaf bir el bombası arasındaki farkı zar zor ayırt ederek dolaşmak fikri, ‘ baştan çıkarıcı bir şey değil. Bu nedenle, çorak arazinin sakinlerini kan dökmeye gerek kalmadan etkilemeyi umarak karizma ve şansa odaklandım. Herkesin bana yalan söylediği ortaya çıktı.
Vault 13’ün rahatlığından dışarı adımınızı attığınızda savaşacağınız ilk düşmanlar farelerdir. Sevgili okuyucu, bir kemirgenle mantık yürütemezsiniz. Bunlar beni söyleyebileceğimden daha hızlı bir şekilde paramparça etti çünkü tekrar ediyorum, Fallout’ta farelerle konuşamazsınız. Süpermutantlar mı? Elbette. Gulyabaniler mi? Evet. AI mı? Eminim. Peki fareler? Hiç şansım yok.
İlk yan görevlerden biri bana, radyoakrep zehrine karşı bir tedavi sentezlemek için gereken kaynakları elde etme görevini verdi. Bunun için neye ihtiyacım olduğunu tahmin etmen için sana üç deneme hakkı verirdim ama yalnızca bir tanesine ihtiyacın olacak: akrep zehri. Bir sohbet ve bir fincan çaydan sonra zehir bezlerini öylece teslim edecek tiplerden değiller. Onları öldürmeniz ve cesetlerindeki organları yağmalamanız gerekiyor.
İtiraf etmeliyim ki, şansım, karizmam ve konuşma becerimin birleşimi, yukarıda adı geçen akıncıların liderini, onun ölmüş babasının hayaleti olduğuma ikna etmeme olanak sağladı. Bu onun beni tek el ateş etmeden rehin almasına yol açtı, dolayısıyla seçtiğim yapının bazı büyük faydaları var, ancak yalnızca konuşabilen şeyler söz konusu olduğunda.
Görünüşe göre konuşma, oyun sonlarında, oyunun başlarında olduğundan çok daha iyi bir beceri, bu yüzden her seviye atladığımda küçük silahlara doğru sert bir yönlendirme yapmak zorunda kaldım. Neyse ki size yardımcı olması için paralı askerler de kiralayabilirsiniz. Diyaloğun ifade ediliş şekli, size sadece bir süreliğine eşlik edeceklermiş gibi görünüyor, ancak benimki ben onları reddedene kadar benimle kaldı, böylece savaşı oldukça ucuza dış kaynak olarak kullanabilirsiniz.
Bir konuşmaya gitmek istememin ana nedeni, Fallout’taki yazının harika olduğunun söylenmiş olmasıydı. Belki çok fazla abartılmıştır. Belki herkes gençliğinde oynamıştır ve nostalji gözlüğü vardır. Ya da belki de benden istendiği gibi polise teslim etmek yerine bana silah çeken bir adamı öldürdüğüm için bütün kasabadan atılan ve bu da bir sürü konuşmayı kaçıran bir aptalım. Kim söyleyecek?
Bu, modern oyuncuların hazırlıklı olmayacağı bir şeydir; Fallout sizi sık sık hata yaptığınız için cezalandırır ve siz de onlarla yaşamak zorunda kalırsınız. Oyuncuların her isteğine hitap eden oyunların olduğu bir çağda, eylemlerimin ve batırdığım hataların sonuçları olması hoşuma gidiyor. Tüm zaferlerin çok daha fazla kazanılmış olduğunu hissettiriyor. Ayrıca Fallout çok uzun bir oyun değil, dolayısıyla farklı bir karakter arketipiyle tekrar oynama ihtimali çok da göz korkutucu değil.
Yani diziyi izledikten sonra Fallout’a girmek istiyorsanız, yalnızca elinizi tutmayacak bir RPG’yi kaldırabiliyorsanız orijinali tercih edin. Zor, hatta bazen acımasız ama tatmin edici. Hala seriye en iyi giriş noktasının Fallout 3 olduğunu düşünüyorum ama belki de bu benim nostalji konuşmamdır.
