Toho’nun orijinalinden bu yana neredeyse 70 yıl geçti Godzilla Canavarca, atomik yıkımın pratik olarak yaratılmış tasviriyle sinemaseverleri hayrete düşüren Toho’nun kaiju odaklı projelerinden oluşan daha geniş serisi, robotlarla, üç başlı canavarlarla ve hatta King Kong’la yapılan savaşları içerecek şekilde genişledi ve gelişti. Ancak tüm bu büyüme, Japonya’nın II. Dünya Savaşı sırasında yaşadığı acıyı ve savaşın ardından dünyayı kasıp kavuran küresel nükleer silah korkusunu gösteren bir metafor olarak canavarın kralının metinsel kökenlerini hiçbir zaman gerçekten silmedi.
Yıllarca en sevdiği karakterlerden birinin beyazperdede dönüşümünü izledikten sonra, Godzilla Eksi Bir yönetmen Takashi Yamazaki, radyoaktif ikonun alegorik köklerine geri dönme zamanının geldiğini hissetti. Yeni filmi hakkında konuşmak için Yamazaki’yle oturduğumda bana, her şeyden çok, insanlığın direnci ve görünüşte aşılmaz zorluklar karşısında hayatta kalma kararlılığı hakkında bir hikaye anlatmak istediğini söyledi.
Bunlar Toho’nun Godzilla’yı merkeze alan en unutulmaz hikayelerinden bazılarının ayırt edici özellikleri; ancak yeni filmi için bunların hakkını gerçekten vermek adına Yamazaki en başa dönmesi gerektiğini biliyordu.
Bu röportaj uzunluk ve netlik açısından hafifçe düzenlendi.
İkinci Dünya Savaşı’ndan bu kadar kısa bir süre sonra geçmesinin bir yolu var. Eksi birGodzilla’nın hayatta kalan Japonların ilk etapta hükümetleri tarafından savaşa çekilmeleri konusunda hissettikleri tüm karmaşık, zor duyguların metaforu olarak kullanılmasıyla hikayesi çok daha açık bir şekilde ortaya çıkıyor. Bu filmle ulusal kimliğe dair hangi fikirleri ortaya çıkarmak istediniz?
Godzilla filmde ne zaman görünse, nükleer savaşa ve insan yapımı herhangi bir krize dair bir tür yansıma getiriyor. Savaş sonrası Japonya’da vatandaşların büyük çoğunluğu yok edildi, hayatta kalanlar her yerde çaresizce yardıma ihtiyaç duyuyordu ve izleyicilerin, hayatta kalan Japonların İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra nasıl hissettiklerini anlamalarını istedim.
Savaş sırasında her şeyini kaybetmiş gibi hissetmenin getirdiği yıkımla boğuşan bir toplumda, en dipte olan insanların bakış açısından azim ve cesaret üzerine bir hikaye anlatmak istedim. Zaten herkes travma sonrası stres bozukluğuyla yaşıyor ve nasıl devam edeceğini bilmiyor. Ama sonra Godzilla ortaya çıkıyor ve durum daha da vahim hale gelirken, oluşturduğu tehdit aynı zamanda insanlara şunu hissettiriyor: [Kōichi] Shikishima bu olaya katılmak için bir neden.
Kōichi’nin savaştan sonra bu yeni ilişkileri kurmaya çalışırken hayatta kalanların suçluluğunun pek çok farklı yönünü görüyoruz, ancak onu ilerlemeye iten şeyin – sizin zihninizde – kefaret umudunun ötesinde ne olduğunu duymayı merak ediyordum.
Sanırım Shikishima’nın hayatında Noriko ve Akiko’nun olması onu yumuşatıyor çünkü sahte bir aile olarak belli bir tür neredeyse rahat yaşam tarzına ulaşabiliyorlar. Üçü sonunda birlikte bir tür normalliğe ulaşmayı başarıyor ama sonra tabii ki Godzilla yeniden ortaya çıkıyor ve o, bu yeni bağın yok olma olasılığını temsil ediyor.
Sanırım işte o zaman Shikishima’ya hayatının bu yeni aşamasında kendisi için neyin önemli olduğu hatırlatıldı. Ama sonra soru şu: “Tamam, eğer bu benim için önemliyse o zaman Godzilla’yla nasıl savaşırım?” ve Shikishima için bu kavga her zaman koruma isteğinden ama aynı zamanda derin bir pişmanlıktan da kaynaklanıyor.
Filmi izlerken beni gerçekten etkileyen iki an var: Kōichi’nin herkesle ilk kez tanıştığı ve bir mürettebatın ona savaşın biraz daha uzun sürmesini dilediğini söylediği ilk an; ve daha sonra Kōichi onun için savaşın asla bitmediğini söylediğinde. Bunun, farklı nesillerin savaşla farklı ilişkileri olan insanlar hakkında bir hikaye olmasını ne ölçüde istediniz?
Savaşın o dönemdeki insanları nasıl etkilediğine gerçekten bakmak istedim; sadece yetişkinleri değil, aynı zamanda çocukları ve savaşa gidemeyecek kadar genç olan ya da savaş konuşlandırılmadan önce biten gençleri de. O nesil, onlara “Hayır, savaş bitti, sahip olduklarına şükretmelisin” diyen insanlarla birlikte büyüdü. Savaşa bu farklı bakış açılarından bakmak ve insanların duygularını şekillendiren kişisel deneyimler üzerinde düşünmek benim için gerçekten önemliydi.
Hikayenizde Japon hükümetinin covid-19 salgınına tepkisinin hangi yönleri üzerinde düşünmek istediniz?
Senaryoyu ilk yazdığımda salgının tam ortasındaydım. İlk birkaç haftanın başında şöyle bir duyguya kapıldık: “Hey, hükümet hiçbir şey yapmıyor. Bu bizim elimizde olacak.” Elbette Japon hükümeti daha sonra harekete geçti ama ben bu senaryonun insanların Godzilla gibi bir sorunla karşı karşıya kaldıklarında hayatta kalabilmek için bu duruma kendilerinin göğüs germeleri gerektiğini fark etme hissini yansıtmasını istedim.
Fiziksel olarak korkutucu olmasının yanı sıra, Godzilla’ya yönelik bu özel yaklaşımı ne olarak tanımlamak istediniz? Daha geniş Godzilla kanonunda farklı kılmak için ne tür fikirleri vurgulamak istediniz?
aşina mısın Prenses Mononoke ve filmin başlama şekli?
Bu aslında bitirdikten sonra fark ettiğim bir şey Eksi bir ve tüm süreç üzerinde düşünmeye başladım. Bu, Japon kültürüne çok özgüdür ve kökleri hem Şintoizm’e hem de animizme dayanmaktadır; Mononokeinsanların öfkeli ruhu sakinleştirmesi gerekiyor ve ben de çok benzer bir şekilde bir Godzilla yaratmak istedim.
Godzilla’nın insanların korkularına, endişelerine ve hayal kırıklıklarına bağlı bir tür negatif enerjinin fiziksel vücut bulmuş hali gibi hissetmesini istedim. Biz insanlar, mutlaka Godzilla’yı öldürmek için orada değiliz. Onu sakinleştirmek için oradayız. Eksi bir korkutucu bir şeye bir isim ve yüz koymak ve izleyiciyi, filmi izlemenin ortak deneyimi aracılığıyla bu olumsuz varlığı sakinleştirmeye davet etmekle ilgilidir.
Godzilla filmlerine her zaman büyük ölçekli yıkım sahneleri görmeyi umarak geliriz, ancak Godzilla’nın atomik nefesinin, kamerayı sabit tuttuğunuz mantar bulutlarında sona ermesi beni gerçekten şaşırttı. Godzilla’nın tam olarak ne tür bir gücü temsil ettiğini ortaya koymak için bu özel türdeki görüntüleri kullanmanın ardındaki düşünceniz hakkında benimle konuşun.
Bu benim açımdan çok kasıtlı bir karardı. Yıllar boyunca ortaya çıkan tüm Godzillalar arasında – korkutucu Godzilla, sevimli Godzilla, daha kahramanca Godzilla, vb. – benim favorim hala ilk filmdeki orijinaldir. Bu Godzilla özellikle savaşı ve nükleer silahlarla ilgili kolektif kaygılarımızı temsil ediyordu. Bu fikir Godzilla’nın pek çok tasvirinde hâlâ mevcut, ancak aynı zamanda onun orijinal özünün çoğunun zamanla solmuş olduğunu da hissettim. Bu yüzden Godzilla’nın arkasındaki orijinal niyetin bir kısmını ve daha fazlasını ön plana çıkarmak istedim ve nükleer bulutların çekimleri bunun büyük bir parçası.
