Beklentiler Brütalist yüksek. Oyunculuktan yönetmenliğe geçiş yapan Brady Corbet, Eylül ayında Venedik Uluslararası Film Festivali’nde Gümüş Aslan’ı çoktan evine götürmüştü. Ve şimdi Hollywood’un büyük ödül sezonuna, aralarında Sinema Filmi Yönetmeni, Sinema Filmi Senaryosu ve Drama Filmi’nin de bulunduğu yedi Altın Küre adaylığıyla giriyor.
Brütalist Holokost’tan sonra Budapeşte’den Pensilvanya’ya giden ünlü Bauhaus mimarı László Tóth’un (Adrien Brody) hikayesini anlatan tarihi bir destan. Orada, yetenekli bir mimarın kariyerini yeniden canlandırabilecek türden, geniş kaynaklara sahip zengin bir aile olan Van Burens ile tanışır. Bir dizi olay ilk çalışmayı rayından çıkarsa da László dirençlidir ve zamanla devasa, iddialı bir toplum merkezi tasarlamaya davet edilir.
Aradan sonra – evet, bir ara var – László’nun Van Burens topraklarında yaşadığını görüyoruz. Hatta savaş sırasında kendisinden zorla ayrılan ailesini yeniden bir araya getirmek için bağlantılarını kullanabildi. Ancak László’yu desteklemek kolay gibi görünse de aslında öyle değil. Çünkü her galibiyetin başında bir mağlubiyet gelir. Onu yıpratan da içki, uyuşturucu ve çapkınlıktır. Sonunda, Brütalist Filmin en şaşırtıcı sahnesi için Pennsylvania’dan İtalya’nın Carrara kentindeki bir mermer ocağına doğru yola çıkıyor.
Senaryoyu eşi Mona Fastvold’la birlikte yazan Brady Corbet ile konuştum ve onun huysuz kahramanı, filmin yaklaşık dört saatlik süresi ve zengin insanların neden sanatlarından daha çok sanatçı toplamaya ihtiyaç duyduklarını düşündüklerini tartıştık.
Sınır: Kalbinde Brütalist belirsiz zamanlarda hayatta kalmak için ne gerekiyorsa yapmanın hikayesidir. Bu hikayeyi sizin için bu kadar acil kılan şey neydi?
Brady Corbet: Gerçekten her zaman, onları hayata geçirmek ne kadar zaman alırsa alsın, benim için güncel olmaya devam edecek temalarla çalışmaya çalışıyorum. yaptığımda Çocukluk veya Vox Lüks veya Brütalistbunlar tarihsel olarak derin ve tematik olarak zengin filmlerdir. Zengin bir malzemedir. 173. sayfaya geldiğimizde şüphelenmiştim ve sonuna bunu yazmanın biraz zaman alabileceğini yazmıştım.
Film bireycilik, kapitalizm, göç ve asimilasyon temalarını ele alıyor ve bence bunların hepsi, neredeyse herkesin, hangi iş kolunda olursa olsun, gerçek deneyime sahip olduğunu düşünüyorum. Açıkçası, gazetecilerin haber yapmak istedikleri konuyu haber yapmak ve geçinebilecekleri bir ücret almak için ne kadar mücadele etmeleri gerektiğini biliyorum ve bu, sanatçılar, yazarlar, mimarlar, film yapımcıları ve aklınıza ne gelirse gelsin için giderek daha zor hale geliyor. Bence bu herkesin bağ kurabileceği bir şey. Ve elbette, herkes yeni yönetimin göçmenlik sorununu nasıl ele alacağını tahmin ederken, bunun özellikle şu sıralar izleyicilerin akıllarında olduğunu düşünüyorum.
László’nun Audrey’e “Ben de beklediğim gibi değilim” dediği an, bu karakterin hayatta kalma içgüdülerini gerçekten yansıtıyordu. Bunu Adrien Brody ile bulma konusunda konuşabilir misin?
Adrien gerçekten çok akıllı bir adam. Oyuncular hakkında kötü konuşmak istemem ama kendisi bu filmin temaları ve aslında aklındaki her şey açısından ne yaptığına alışılmadık derecede duyarlı. Sanırım materyali gerçekten anladı ve hecenin neresine vurgu yapması gerektiğini anladı. Sanırım onunla tanıştığımda gerçekten zarif bir niteliğe sahipti ve aynı zamanda bana başka bir dönemin sanatçısını hatırlattı.
Sadece eserleri toplamak istemeyen patronlar beni o kadar büyülüyor ki. Sanatçıları toplamak istiyorlar.
Benim için Gregory Peck ya da De Niro’nun ilk dönemleri gibi. Aslında dönem filmlerini seçmenin çok zor olduğu bir döneme doğru ilerlerken, çok fazla estetik ameliyat geçiren sevdiğim birçok oyuncu var ve bu çok zor çünkü bu kadar çok şey yaşamış birini seçemezsiniz. 1975’ten önce geçen bir filmde plastik cerrahi. Bu sanatçılara gerçekten tutunuyorum, Erkekler, kadınlar ve gençler, plastik cerrahi yaptıran pek çok genç – 18, 19 yaş gibi, bu çok doğal. Ve bence Adrien’da da bu ıstırap var. Bunun nereden geldiğini tam olarak bilmiyorum ama bana göre bu çok şey yaşamış bir insan. Limondan çok fazla meyve suyu sıktı.
Ve sanırım bunların hepsi benim için çok çekiciydi. Tabii ki mirasının da bir faktör olduğunu düşünüyorum. Onun geçmişini biliyordum. Annesinin 1956’da devrim sırasında Macaristan’dan kaçtığının farkındaydım. Rol için benzersiz bir şekilde uygundu.
İnsanları toplamayı seven belli bir tür zengin insan var. Guy Pearce’ın karakteri Harrison Lee Van Buren, insan koleksiyonculuğunun zirvesidir.
Sadece eserleri toplamak istemeyen patronlar beni o kadar büyülüyor ki. Sanatçıları toplamak istiyorlar.
Guy bunu hemen anladı. Sanırım senaryoyu okuduğunda metni tamamen anladı. Filmin kendi kendini seçtiğini söyleyebilirim çünkü projeye bağlı kalan herkes birçok kez dağılıp tekrar bir araya geldi. Hepsinin bunun neyle ilgili olduğu konusunda gerçekten güçlü bir referans noktası vardı.
Bu çok spesifik bir kişi. Onları her yerde görüyorum.
Kesinlikle öyle. Dinleyin, sanırım Carrara’daki sekans, gerçekten de içine girmeye başladığında, gerçeklik akışkan hale geldiğinde ve iki buçuk saat sonra Yunan mitolojik statüsüne ulaştığında. Carrara’da benim için önemli olan Carrara mermerinin sahip olunmaması gereken bir malzeme olmasına rağmen mutfak ve banyolarımızı kaplamasıydı. Ama malzeme 500 yıl içinde tükenecek. O dağlar olmayacak. Ve bu inanılmaz derecede rahatsız edici çünkü şu anda İsviçre peyniri gibiler elbette ve sürekli kaya kaymaları var.
İnsanların kelimenin tam anlamıyla her gün ellerini kestiği 70 yıl önceki kadar tehlikeli değil ama yine de oldukça tehlikeli. Helikopter pistleri var ve orada iki amaca hizmet ediyorlar. İlk amaç ağır yaralanan insanları hayata geçirmektir. İkinci sebep ise birçok alıcının uçup evleri, heykelleri veya buna benzer şeyler için bir döşeme seçmeyi sevmesidir.
Tamamen komik ve rahatsız edici olduğunu düşündüğüm bu VIP olayı. Ve benim için sahip olunamayan ve sahip olunmaması gereken temasının bu olduğunu düşünüyorum. Oralarda görsel alegoriler çok zengindi.
İlk perde boyunca Pensilvanya’nın tüm bu romantik tarihi kavramlarının içinde kayıyorsunuz. Hikâyenin neden orada geçmesi gerekti ki? Pensilvanya’da sizin için önemli olan neydi?
1935’te Bauhaus Dessau Naziler tarafından kapatıldığında Walter Gropius, ağırlıklı olarak Kuzeydoğu’daki üniversitelerde görev yapan birçok profesör, himaye altındaki kişi, sanatçı ve tasarımcıyı bulmayı başardı. Pek çok büyük sanatçının ülkenin bu bölgesinde bulunmasının bir nedeni var. Sebebi özellikle bu, ama benim için, özellikle de Paul Rudolph ve Louis Kahn yüzünden, filmi mimari açıdan çok ama çok zengin bir yerde ayarlamak önemliydi.
İlgi çekici bir yabancıyla tanışmak istiyorum
Ve aslında Pensilvanya’nın tarihi hakkında bu kadar çok şeyi ancak film üzerinde çalışma süreci sayesinde öğrendim. Film yapmanın ilginç yanı da, konu hakkında film yapacak kadar bilgi sahibi olmanızın önemli olmasıdır, ancak aynı zamanda bir şeyler keşfedebileceğiniz bir alan da olmalıdır çünkü üzerinde çalışacaksınız. üzerinde o kadar uzun yıllar çalışıldı ki, keşfedici olması gerekiyor. Seyirciyle birlikte bir şeyler keşfetmek istiyorum. Seyirciye anlatmak ya da seyirciye öğretmekle pek ilgilenmiyorum.
Bir yönetmen olarak, çalışma süresi boyunca (aralar ve diğer şeyler) izleyiciyle etkileşimi sürdürmek için izleyicinin güvenini nasıl inşa edeceksiniz?
Sadece sezgisel olduğunu düşünüyorum. Güzel şeyler izliyorum. Kötü şeyler izliyorum. Her şeyi izliyorum. Sinema da bu noktada kendimi oldukça iyi bildiğim bir dil. Bu noktada oldukça akıcı hissediyorum. Ve bunun ikinci doğa haline geldiğini düşünüyorum. Bu film hakkında söyleyip durduğum şey, filmin uzun olduğu ama süreli bir sinema olmadığı. Çok sayıda olağanüstü süreli sinema var. Aynı zamanda editörüm David Jancsó’nun da babası olan Lissandra Alonso’nun, Bela Tarr’ın veya Miklós Jancsó’nun çalışmalarını seviyorum. Ancak bu filmde bu, onun makyajının, niyetinin, tasarımının veya editörlüğünün bir parçası değildi.
İlginç çünkü bazı izleyiciler için insanların bazen bunu çok sinir bozucu bulabildiğini düşünüyorum çünkü birçok şeyi kasıtlı olarak atlıyorum, benim için çoğu filmin ilk 30 dakikası gibi hissediyorum, bu sadece çok fazla açıklama. Sadece size bu karakterlerin geçmişlerini ve tam olarak neler yaşadıklarını anlatıyorlar. Ve bunun pek de ilginç olduğunu düşünmüyorum. İlgi çekici bir yabancıyla tanışmak istiyorum.
Ve onları film boyunca tanımak istiyorum. İlk 5-10 dakikasında sonunun nasıl olacağını tam olarak bildiğiniz bir filmi izlemek istemiyorum. Ve bu neredeyse her şey.
Ecstasy’ye her zaman ıstırap eşlik eder ve bunun tersi de geçerlidir
Çok çok nadirdir. Ve benim için bunda ilginç olan şey, klasik yapıyı yıkmak açısından şuydu; şöyle düşündüm: “Filmi bu karakterin çalışmalarının retrospektifiyle bitirmek doğal bir yer.” Ancak resmi olarak oldukça sıra dışı olmasının ötesinde çok sıra dışı olan şey – çoğu DigiBeta’da çekildi ve 1959’dan 1980’e atlamak büyük bir ayarlama – bu sekansta Adrien’in karakterine ses verilmemesi. Başarısı için fiziksel olarak oradadır, ancak belki de başarısı için zihinsel olarak orada değildir. Karısı öldü. Harika bir alıntı var, güneyli Gotik yazarlardan biri. Flannery O’Connor mu, Faulkner mı yoksa Cormac McCarthy mi bilmiyorum. Bu onlardan biri. Ancak harika bir alıntı var: “İnsanın ruhu, başarısının zirvesinde tükenir. Öğle vakti gece yarısının başlangıcını işaret ediyor.”
[Ed note: It’s Cormac McCarthy and the exact quote is “His spirit is exhausted at the peak of its achievement. His meridian is at once his darkening and the evening of his day.”]
Ve bunun çok doğru olduğunu düşünüyorum. Bu ilginç şey, bu anların halk için veya dışarıdan bakan herhangi biri için bu zafer anları gibi görünmesiydi. Genelde ruhsal olarak bunu bir bakıma gerçekten takdir edemeyecek kadar yorgunsunuz. Ve benim için öyle bir şey yapmak önemliydi ki, evet, A, B ve C açısından kesinlikle klasik ama kalitesi ve tonu gerçek bir melankoli. Ve filmin sonunda çok şey oluyor. Ecstasy’ye her zaman ıstırap eşlik eder ve bunun tersi de geçerlidir. Ve filmlerin bunu temsil etmesi önemlidir.
Ve sonra söylemek istediğim son şey, hayatta kalanların sinemada tasvir ediliş tarzından her zaman rahatsız olduğumu düşünüyorum, yani onların çoğu zaman fedakar olmalarıdır. Azizler gibidirler. Bununla ilgili sorunum, birisiyle yalnızca mükemmel olması durumunda empati kurabileceğimizi öne sürmesidir. Adrien’ın karakteri için de bunun bir aşk hikayesi olması benim için önemliydi. Karısını çok derinden seviyor ama aynı zamanda da gezinen bir gözü var. O daha çok yüzyılın ortalarına ait bir adam. O bir çapkın. Ancak bunların her ikisi de doğru olabilir. Kötü davrandığında bile onunla empati kurabiliyoruz.
Bir şeyler yapmanın yüksek maliyeti László’nun ve tüm ailesinin omuzlarına çok ağır geliyor. Sonunda – sonsöze geldiğimizde – buna değeceğini biliyor muydunuz?
Onun için buna değer mi bilmiyorum. Bilmiyorum. Bence bu, filmin sonucuyla ilgili biraz belirsiz olan bir şey; hayatlarının sonundaki çoğu insanla konuştuğunuzda genellikle şunu söylüyorlar: “Beni alın, çocuklarınızla daha fazla zaman geçirin.”
