Yıldızlararası nesnelerin gelgit akıntıları Samanyolu boyunca örgülü nehirler gibi akabilir

Yıldızlararası nesnelerin ara sıra güneş sistemimizi ziyaret ettiğini biliyoruz. Şu ana kadar yalnızca iki yıldızlararası nesne (ISO) keşfettik, ancak bunun temel nedeni, onları güneş sistemindeki cisimlerden yalnızca yörünge hareketleriyle ayırt edebilmemiz ve bunun zaman içinde bir dizi gözlem gerektirmesidir.

Keşfettiğimiz ikisi, ‘Oumuamua ve Borisov, yalnızca iç güneş sistemi boyunca hareket eden son derece sıra dışı yörüngelere sahip oldukları için fark edildiler. Ancak Vera Rubin Gözlemevi gibi gökyüzü araştırma teleskopları çevrimiçi hale geldiğinde, muhtemelen her zaman yeni yıldızlararası nesneler bulacağız.

Her yıl birkaç ISO’nun güneş sistemine girdiği tahmin ediliyor ve herhangi bir zamanda yüzlerce ISO’nun yanından geçebileceği tahmin ediliyor. Ancak bu, bu nesnelerin nasıl ulaştığına dair ilginç bir soruyu gündeme getiriyor. Güneş sistemimize her yönden rastgele mi giriyorlar, yoksa aynı anda birkaç küme halinde mi görünüyorlar?

Bu bir soruda ele alınan sorudur yeni kağıt üzerinde arXiv ön baskı sunucusu. Yıldızlararası cisim akıntılarının güneş sisteminden nasıl kaçabileceğine ve daha sonra Samanyolu boyunca nasıl hareket edeceklerine bakıyor.

Rastgele bir asteroit veya kuyruklu yıldızın büyük bir gezegenin yakınına rastgele uçarak onu sistemin dışına fırlatması her zaman mümkün olsa da, yıldızlararası cisimlerin çoğu, bir yıldız sisteminin enkazdan temizlendiği çalkantılı erken döneminde meydana gelecektir. Güneş sistemimizde bu süreç, muhtemelen diğer sistemlerde de meydana gelen, güneşi çevreleyen Oort bulutunu yarattı. Dolayısıyla yıldız sistemleri muhtemelen başka bir yıldız sistemiyle karşılaşıncaya kadar Samanyolu boyunca akan ISO patlamaları yaratır.

Ekip, tüm bunları incelemek için patlama simülasyonlarıyla başladı ve ardından ortaya çıkan akışların nasıl gelişeceğini modelledi. Samanyolu bölgemizdeki yıldızların dağılımına ve tipik yaşlarına dayanarak, güneşin galaksideki yolu ile kesişebilecek akışları simüle edebilirler. Güneş’in muhtemelen akarsularla düzenli olarak kesiştiğini ve bunun bize çok sayıda yıldızlararası ziyaretçi sağlayabileceğini buldular.

Ayrıca, tıpkı Dünya’nın kuyruklu yıldızların enkaz akıntılarından geçerken meteor yağmurlarına maruz kalması gibi, Güneş’in de bir akıntıdan geçerken yıldızlararası nesnelerin patlamalarına maruz kalacağını buldular.

Rubin ve diğer gözlemevlerinin yetenekleriyle, aynı yıldız sisteminden gelen “kardeş” ISO’ları tespit edebilmeliyiz. Zamanla bu bize gezegen sistemlerinin bileşimi ve çeşitliliği hakkında daha iyi bir fikir verebilir. Hatta belirli bir yıldıza ait kardeş ISO’ların kökenini bile belirleyebiliriz.

Bu yıldızlararası akışların son ilginç yönlerinden biri de genel görünümleridir. Bu çalışmanın yazarlarından birçoğu Yeni Zelanda Aotearoa’dandır ve simüle edilen desenlerin, Güney Adası’ndaki Rakaia gibi örgülü nehirlere benzer örgülü bir görünüme sahip olduğunu fark etmişlerdir. Bu nedenle, bu yıldızlararası akıntılara, o bölgeye ve halkına bir saygı duruşu olarak, Te Reo Maori’de örgülü nehirler anlamına gelen He Awa Whiria adını verdiler. İnsanlığımızı ve etrafımızdaki dünyayla yukarıdaki gökyüzü arasındaki bağlantıyı hatırlatan güzel bir şey.