Yeni nesil nükleer reaktörlerin yakıtlarının bomba yapımında kullanılıp kullanılamayacağı konusundaki tartışmalar alevlenirken, nükleer silahların yayılmasını önleme çabaları tehlikeye giriyor.
Yakıttaki uranyum teorik olarak nükleer silah geliştirmek için kullanılabilir. Eski reaktörler bu kadar düşük konsantrasyonlar kullanır aslında bir silah yayılma tehdidi oluşturmadıkları. Ancak gelişmiş reaktörler daha yüksek konsantrasyonlar kullanacak ve bu da onları terörist gruplar veya yakıtı kendi nükleer silahlarını geliştirmek için almak isteyen diğer ülkeler için potansiyel bir hedef haline getirecek, bazı uzmanlar uyarıyor.
ABD’nin en kötü senaryoya karşı yeterli hazırlık yapmadığını savunuyorlar ve Kongre ile Enerji Bakanlığı’nı gelişmiş reaktör yakıtının olası güvenlik risklerini değerlendirmeye çağırıyorlar.
Bazı uzmanlar ABD’nin bu en kötü senaryoya karşı yeterli hazırlık yapmadığını savunuyor
Diğer uzmanlar ve endüstri grupları, böyle en kötü senaryonun gerçekleşmesinin hâlâ mümkün olmadığını düşünüyor. Ancak nükleer reaktörler daha çekici bir enerji kaynağı haline geldikçe ve Kongre’de nadir görülen iki partili destek kazandıkça sorun daha da önemli bir hal almaya başlıyor.
Nükleer reaktörler, iklim değişikliğine neden olan sera gazı emisyonlarını üretmeden elektrik üretir. Ve hava ve günün saatine göre dalgalanan güneş ve rüzgar enerjisinin aksine, nükleer reaktörler gaz ve kömür santrallerine benzer şekilde sabit bir elektrik kaynağı sağlar. Bu ayın başlarında, Başkan Joe Biden iki partili yasayı yasalaştırdı ABD’de yeni nesil nükleer reaktörlerin geliştirilmesinin onay süreçlerinin hızlandırılması amaçlanıyor.
Yeni nesil reaktörler daha küçük ve modülerdir, bu da onları eski tip nükleer santrallerden daha ucuz ve inşası daha kolay hale getirmek içindir. Elektrik üretmenin yanı sıra, küçük reaktör tasarımları ayrıca üretmek için de kullanılabilir yüksek sıcaklık ısısı endüstriyel tesisler için.
ABD Nükleer Düzenleme Komisyonu (NRC) geçen yıl ilk kez gelişmiş küçük modüler reaktör tasarımını onayladı. Ve ticari tesislerin faaliyete geçmesini görmemize daha yıllar var. Ancak ABD oraya ulaşmak isterse, bu gelişmiş reaktörlerin tüketeceği yakıt için bir tedarik zinciri de kurması gerekecek. Enflasyon Azaltma Yasası şunları içerir: 700 milyon dolar Yurt içi yakıt tedarikini geliştirmek.
Günümüz reaktörleri genellikle U-235 adı verilen bir uranyum izotopuyla yapılan yakıtla çalışır. Doğal olarak oluşan uranyum oldukça düşük U-235 konsantrasyonlarına sahiptir; “zenginleştirilmesi” gerekir – geleneksel bir reaktör için genellikle %5’e kadar U-235 konsantrasyonu. Daha küçük gelişmiş reaktörler, %5 ila %20 arasında U-235 ile zenginleştirilmiş, daha fazla enerji yoğun yakıtla çalışır, adı HALEÜ (yüksek analizli düşük zenginleştirilmiş uranyumun kısaltması).
Bazı uzmanların endişelendirdiği şey bu yüksek konsantrasyondur. “HALEU’nun silah kullanılabilirliği doğrulanırsa, o zaman tek bir reaktör bile ciddi güvenlik endişeleri yaratacaktır” diyor bir politika analizi nükleer yayılma uzmanları ve mühendislerinden oluşan bir grup tarafından kaleme alınmış ve dergide yayınlanmıştır Bilim geçen ay (dahil) Bir yazar (ilk hidrojen bombasının mimarlarından biri olarak kabul edilir).
En az yüzde 20 konsantrasyona sahip yakıt, nükleer silah geliştirmek için potansiyel olarak kullanılabilecek yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum olarak kabul edilir. Yazarlar, HALEU tasarımlarının yüzde 19,75 U-235’e ulaşmasıyla, ABD’nin bir sonraki nesil nükleer reaktörlerin kötü niyetli amaçlara karşı ne kadar güvenli olacağını iyice düşünmesinin zamanının geldiğini savunuyor.
“Burada kendimizi kaptırmamamız ve yola çıkıp göndermeye başlamadan önce tüm güvenlik ve emniyet tedbirlerinin yerinde olduğundan emin olmamız gerekiyor. [HALEU] “Ülkenin her yerinde,” diyor nükleer bilim ve mühendislik doçenti ve MIT Nükleer Güvenlik ve Politika Laboratuvarı müdürü R. Scott Kemp.
Bu %20 eşiği 1970’lere dayanıyor ve kötü aktörler görünüşte silah geliştirmek için daha fazla bilgiye ve hesaplama araçlarına sahipler, Kemp ve ortak yazarları makalede yazıyor. Makalede, %20 eşiğinin çok altında HALEU ile bir bomba üretmenin bile mümkün olabileceği iddia ediliyor.
“Bu küçük bir hırsızlık değil.”
Neyse ki, bunu yapmak hâlâ inanılmaz derecede zor olurdu. MIT’de baş araştırma bilimcisi ve daha önce Oak Ridge Ulusal Laboratuvarı’nda kurumsal üye olan Charles Forsberg, “Bu küçük bir hırsızlık değil,” diyor. Makalede anlatılan türden bir bomba yapmak için bir grubun küçük bir gelişmiş reaktörden birkaç yıllık yakıt çalması gerekebilir diyor.
Çalışan bir silah tasarımı olsa bile, bu yakıtı uygulanabilir bir silah için uranyum metaline dönüştürmek için tüm adımları atacak en az birkaç yüz kişilik sofistike bir ekibin gerekeceğini söylüyor. “Benden ve birlikte çalıştığım meslektaşlarımdan çok daha iyi olmadıkları sürece, bir alt ulusal grup [like a terrorist group] “Bir şansı yok” diyor Sınır.
Düşman bir ulus, küçük bir gruptan daha fazla kapasiteye sahip olurdu. Ancak yine de bunun onlar için buna değeceğini düşünmüyor. Kaynaklarıyla, tipik olarak %90’ın üzerinde U-235 ile zenginleştirilmiş silah sınıfı uranyum üretmek için bir tesis inşa edebilirler.
Daha inandırıcı bir risk, diyor, başka bir ülkenin gelecekteki reaktörler için HALEU üretmeye ve stoklamaya başlaması – ama aslında daha kötü niyetli niyetleri olması. HALEU için uranyum zenginleştirmeye başladıklarında, silah sınıfı uranyuma ulaşma kapasitelerini oluşturmaya başlamış oluyorlar. Forsberg, “HALEU üretmeye karar veren herhangi bir ulus devletle ilgili endişemiz bu,” diyor. “Bazı adımları attılar… yarış çizgisine doğru yaklaşıyorlar.”
Makalede, Kongre’den HALEU’nun güncellenmiş bir güvenlik değerlendirmesi yapmasının yanı sıra, yeni araştırmalara dayanarak uranyum için daha düşük bir zenginleştirme sınırı belirlenmesi veya HALEU’nun silah olarak kullanılabilen yakıtlar için olanlara daha yakın olacak şekilde güvenlik önlemlerinin artırılması öneriliyor.
Yazarların aksine Bilim Forsberg, makalesinde, ABD’de yeni nesil nükleer reaktörleri ve HALEU’yu güvenli tutmak için uygun önlemlerin halihazırda alındığını düşünüyor. Güvenlik risklerinin onlarca yıldır iyi anlaşıldığını ve tartışıldığını söylüyor, ancak bunların çoğu gizli bilgi. Korkuları yatıştırmayı zorlaştıran şeyin bir kısmı da bu.
Nükleer Enerji Enstitüsü’nde teknik ve düzenleyici hizmetler başkan yardımcısı olan Jennifer Uhle, “Bu çalışmanın yazarlarının görüşleri, ABD ve uluslararası düzenleyici kurumlar tarafından belirlenen zaten katı gerekliliklere uygun olarak HALEU’nun geliştirilmesini ve konuşlandırılmasını engelleyecek yeni bilgiler sunmuyor” dedi. Sınır.
1986’da Çernobil ve 2011’de Fukuşima felaketlerinin ardından nükleer enerjiyle ilgili korkuların bir kısmı, iklim değişikliğine katkıda bulunmayan enerji kaynakları bulma ihtiyacı ve daha gelişmiş teknolojiler vaatleriyle azaldı. Ancak herkes ikna olmadı ve HALEU ile ortaya çıkan güvenlik endişeleri, eleştirmenlerin nükleer enerjiyle ilgili diğer sorunlarıyla örtüşüyor.
“Nükleer yayılma açısından daha büyük riskler taşıyan yakıtlara geçmek için gerçekten iyi bir neden yoksa, o zaman bu yakıtları takip etmek sorumsuzluktur” diyor Endişeli Bilim İnsanları Birliği’nde nükleer enerji güvenliği direktörü ve makalenin bir diğer yazarı olan Edwin Lyman. Lyman ayrıca şunları da gündeme getirdi: endişeler nükleer reaktörlerden gelen radyoaktif atıklar hakkında yıllar boyunca. “İyi bir sebep yok.”
