Üçüncü sezonu Sarı ceket Biraz ilk kez keyifli bir şekilde eğlenceli olan ancak sonunda getirilerin azalan bir egzersiz haline gelen lise toplantısına geri dönmeye benziyor. Belki de yumuşak insanın geçmişi bırakamamamızın bir parçası, özellikle de giderek daha romantik görünen yaşlanma draması ve geçerli Yaşlılığa ve (umarım) ağrısız ölümlere doğru acı çekmeye devam ederken. Belki de orta yaşlı buluşmaların kayıp gençlik veya Tanrı’nın yasaklanması, kişisel büyüme veya kurtuluş için acı verici bir fırsat hakkında bir tür ayık epifani uyandıracağı yanlış yerleştirilmiş iyimserliktir. Ya da Hubris çirkin kafasını yetiştirirken belki de ücretsiz yiyecek ve ucuz şarap için gidiyoruz.
Her iki durumda da, bunlar benzersiz temalar değil Sarı ceket. Çizilmiş el sıkma ve kolay dolgu maddeleri için burada değiliz. Bazılarımız çocukluğumuzu izlemek için buradayız, kızlar kötü davranıyor, ama hepimiz genç yamyam draması için buradayız.
Sarı ceket Sulu bir öncül var: Kanada vahşi doğada bir uçak kazası, bir genç kız voleybol takımını tuhaf (ve biraz yamyam-y) hayatta kalmaya zorlarken, günümüzde, bir avuç yetişkin kurtulanın temassız yıllar sonra bir araya getirilmesi zorlanıyor . Geçen sezon, kabin dramatik bir gevrekleşti ve baharın sıcak, hareketli kalbinde, organize aktiviteler, evcil ördekler ve tavşanlar ve geçici kulübelerle birlikte kızlarla tekrar bir araya geliyoruz. Bir tür aşırı şişirilmiş kasaba Crier / Meta anlatıcısı olarak hizmet veren Van (Liv Hewson), takım arkadaşlarına tanıdık özet kelimeleriyle hitap ediyor “daha önce, Sarı ceket”Onları mevcut statükolarına götüren olayları anlatırken.
Shauna (Sophie Nélisse), elbette, sadece öfkeyle günlüğe kaydediyor. Gösteri ayrıca birkaç “tekrar kimdiler?” Sezon için spot ışığına karakterler-genç hayatta kalanların ana topluluğu için giderek daha önemli hale gelen düşük anahtar tanıdık yüzler. Aniden bir kişiliğin var mı? Shauna bunlardan birine diyor. “Sıkıcı olmayacaksın, değil mi?”
Shauna, kızım… Bir bütün olarak dizi hakkında aynı düşünceyi yaşıyorum. Kızların ateşten sonra kendilerini nasıl bir araya getirdiğini gerçekten göreceğimizden emin değilim, ancak bize verilen son ürün – daha fazla kız ritüelleri, ormandaki kız oyunları, kız halüsinasyonları, kız hiyerarşileri – daha fazla veya daha az bir Floransa ve TSSB tarafına sahip makine temalı larp. İlk üç bölüm büyük ölçüde gördüğümüzle aynıdır: dağınık travma tokatlama ve (zaman zaman aşırı cilalı) yetişkinlerden gariplik ve genç benliklerinden gelen safra ve öfkeli.
“Sadece Doordash insan çirkinlikleri” ve muhteşem aptalca bir VFX gibi çizgilerle bir grup gıda metaforu ve gıda temalı karakter yayları var. Ayrıca, belki de ekranda gördüğüm en iyi dinlenme orospu yüzlerinden birine sahip olan Shauna’nın (yetişkin versiyonu olarak Melanie Lynskey) Callie (Sarah Desjardins) kızına odaklanıyoruz. Şovun, özellikle Shauna ve Misty (Christina Ricci) arasında, yeni ve akraba gerilimleri tanıtan uzun süredir dostluklarda zorunluluk politikasını parçaladığı birkaç etli an var. Kadınlar artık ormanda mahsur kalmayabilir, ancak bu kişilerarası ilişkilerini daha az acı verici hale getirmez.
Dördüncü bölüm beni uyandırdı: bir denemenin ne içerdiğinden tam olarak emin olmayan öfkeli çocuklarla dolu bir kanguru mahkemesi, medeniyeti yüksek güçlü, kana susamış avukatlar (bölüm tam anlamıyla “12 kızgın kız ve 1 sarhoş Travis” olarak adlandırılıyor. başını sallamak Sidney Lumet’in klasik filmi). Asla sözde procedural, özellikle de ortaçağ almak için bir bahane arayan şiddetli, travmatize edilmiş gençler tarafından yönetildiğinde. Sempatik bir kahramanı, tüm kıçını bir canavar olarak göstereceğim; Buradaki genç oyuncu, kamp liderliği için çirkin yumuşak güç oyununa girmek için yıldız bir iş çıkarıyor.
Tüm deneme, kızların kuşanan ayinlerinin hala tereddüt ve akran baskısı ile işaretlendiği stilize diş çıkarma döneminin büyük bir yakınlığıdır; Aynı zamanda, ilk etapta şova bağlanan çok mükemmel dizi prömiyerindeki açılış dizisi için güzel bir anlatı temeli.
Jüri hala 3. sezonun nasıl çıkacağına dair. Hakkında yazdığım gibi Sarı ceket Geçmişte, duygusallık ve nostalji ve tüm bu gül renkli şeyler, düşünce, amaç ve beceri ile stratejik olarak alındığında bir ilaç cehennemidir; Ağır el, rafine edilmemiş dozlarda, kurumsal bir boşlukta yüzen Urban Outfitters Nirvana tişörtlerinin yüzüncü dalgası kadar büyüleyici. Müzik denetimi hala gerçekten ızgara yapıyor – amatör kesimler ve düzenlemeler ve soluyor. Limp Bizkit şarkısının özel bir görünümü, 90’lı yıllarda bir ev partisinde duyacağım bir şey gibi hissetti, bu da kasıtlı olarak inmeyen.
Eleştirmen Angelica Jade Bastién, “TV’nin doğası gereği daha derin ve filmden daha derin olduğu inancıyla ilgili bir şey var çünkü her zaman kaşımı destekleyen daha fazla zamanı var” diye eleştirmen Jade Bastién yayınlanmış Film ve TV arasındaki iki ilişki hakkında. Bu yaklaşım belki de en büyük albatrostur Sarı ceket‘Boyun-ilk olarak bir kerede umut verici ve aynı zamanda çok sonlu bir şekilde aşırı gerilmiş gibi görünen iddialı bir beş sezonluk bir gösteri olarak satıldığı gerçeği, bir öncül içeriyordu. Daha önce söyledim ve tekrar söyleyeceğim: Sarı cekettüm silindirlere ateş ederken bile, neredeyse kesinlikle beş mevsim uzunluğunda olmasına gerek yoktur. Dördüncü bölüm kesinlikle bazı yeni hikaye yaylarında umut verici birkaç bakış sundu.
Ama şimdilik, sadece bu orta yaşlı çoklu trenin çarpışmasına sadık kalıyorum çünkü tüm oyuncular hayatta kalma eğitimli omuzlarında ilerleme hızı ve yazma taşımak için olağanüstü bir iş yapıyor.
3. sezon Sarı ceket 14 Şubat’ta Showtime’da prömiyerler.
