Kariyerimdeki bazı anlar biraz gerçeküstü geldi. Edinburgh Fringe’de Ovewatch’ın Mercy VA’sıyla içki içmeye söz vermek (gelecek yıl, Lucie), The Spice Girls’ün Wannabe’yi çektiği otelde Diablo 4’ün Joe Shely ve Rod Fergusson’la röportaj yapmak – bunlar hayalini kurduğum ama asla gerçekleşeceğine inanmadığım şeylerdi olmakAyrıca EA’in San Francisco merkezinde, muhteşem tarot sanatıyla çevrili bir şekilde oturacağımı hiç düşünmezdim. Dragon Age: Peçe Muhafızı. Yaklaşan fantezi oyununun yedi saatlik uzun bir ön izlemesi için buradayım, etrafım taverna tarzı ahşap masalar ve PC sıralarıyla çevrili. On yıllık uzun bekleyişin ardından, sonunda Thedas’ın devam eden destanının bir sonraki bölümünü elime alıyorum – bazen rüyalar gerçek olur.
Dragon Age: The Veilguard yolculuğumuz karakter yaratıcısıyla başlıyor, önceki Dragon Age oyunlarının pek de ünlü olmadığı bir şey. Inquisition’ı bir kadın elf olarak tekrar oynadığım için, karakter özelleştirmesinin çok eksik olduğunu söylediğimde kibar davranıyorum – özellikle saç stili bölümünde. Varric, Rook’u her zamanki ozan aksanıyla tanıtırken, ilk fark ettiğim şey, elbette, saç.
İster sıkı bukleler, ister keskin perçemler veya pratik at kuyrukları arıyor olun, hepsi orada ve muhteşem görünüyor. Her bir tutamı ayrı ayrı görebilir, farklı ışıklandırmalarda nasıl göründüğünü karşılaştırabilir ve karakterinizi döndürerek tatmin edici bir saç hareketi yaratabilirsiniz. Her zaman tercih ettiğim Ariana Grande tarzı yüksek, uzun at kuyruğu olmasa da, seçimlerin inanılmaz derecede etkileyici olduğunu inkar etmek mümkün değil – belki de rakip RPG Baldur’s Gate 3’ten bile daha etkileyici.
Birkaç dakika (kolayca 15 dakika) sonra, artık PCGamesN’de haber editörü olan Lauren değilim – artık Rivain’in kötü şöhretli hazine avcıları olan Lords of Fortune ile aynı çizgide olan bir elf büyücü olan Swan’ım. Tevinter İmparatorluğu’nun kalbi olan Minrathous’un soğuk ve ürkütücü sokaklarına fırlatılıyorum. Kale üzerinde devasa, dairesel bir Foucault gözetleme kulesi benzeri yapı yükseliyor, yetkilileri aşağıdaki sakinlere 1984 tarzında emirler yağdırıyor. Parlak beyaz bir parıltıyla, spot ışığında genç bir kadını aydınlatıyor ve onu yok etmeye hazırlanıyor. Kadın merhamet için ağlarken, kaos başlıyor – öfke ve gurur iblisleri çevredeki sokaklardan dökülmeye başlıyor; Solas Perde’yi yırtmış ve acele etmeniz gerekiyor.
Bu sahneyi Summer Game Fest’teki müdahalesiz ön izlemem sırasında görmüş olsam da, fiziksel olarak oynayabildiğim ilk seferdi. Ön izlemenin bu kısmı için büyücüyü seçtim çünkü, yanal olarak haydut oynamış olsam da, büyücü gerçekten aşık olduğum ilk sınıftı. Güvenilir asamı kuşanarak, Venatori tarikatçılarını ve şeytani varlıkları yenilenmiş bir vahşetle ortadan kaldırıyorum, ancak deneyim biraz eksik kalıyor.
Saldırılar yavaş ve beceriksiz hissettiriyor – etrafımdaki her şey yavaş çekimdeyken hızlı hareket ediyor gibi görünüyor. Neyse ki sonunda onu parlayan bir küre ve keskinleştirilmiş bir bıçakla değiştirme seçeneğim var – geleneksel haydut ve büyücü mekaniklerinin bir karışımı olduğunu düşünün. Yukarıda bahsedilen haydutlara olan düşkünlüğüm göz önüne alındığında, teklife atlıyorum ve oyunun daha hızlı, daha düşük güçlü saldırılar vaadine inanıyorum.
Ne yazık ki, bu oyun tarzı iyi görünse ve kağıt üzerinde oldukça havalı olsa da, hızda çok fazla fark göremiyorum. Çizgiler daha fazla hareket kabiliyeti sağlıyor, ancak genel olarak yumuşaklığım ve düşük hasar, bu önemsiz hız artışını telafi ediyor. Sonuç olarak, küre ve hançer, Dragon Age’in geleneksel ‘büyü yap, büyü yap, asayı yere çarp’ büyücü oyun tarzında heyecan verici bir yenilik, ancak benim için geçişi yapacak kadar güçlü değil.
Özellikle iğrenç bir gurur iblisini devirdikten ve Solas’ın gizemli ritüelini bozduktan sonra, ana üssümüz olan The Lighthouse’a hızla götürülüyorum. The Fade’in kalbinde sıkışmış olan mekan, geniş rafları ve sayısız tozlu ciltleriyle Origins’in Circle of Magi’sini biraz andırıyor, ancak dışarıda bükülmüş ağaç dallarından yapılmış eğri büğrü köprüler yoldaşlarınızın odalarına çıkıyor. Kesinlikle Inquisition’s Haven’dan bir seviye yukarı.
Ama burada uzun süre kalmayacağım; gizemli bir Eluvian (Dragon Age’in elf ayna portalları) bodrumdan bana sesleniyor. Dalgalarının ötesinde, Solas’ın elf tanrılarını, baş düşmanlarımızı kontrol altına alma girişimlerinin başarısız olmasının ardından artık karanlık yaratıklarla dolu olan Arlathan Ormanı uzanıyor. Burada, doğal büyü etrafında dönen bir kit olan cesur bir elf Veil Jumper olan Bellara’yı işe alıyorum ve dürüst olmak gerekirse nefesimi kesen ışıltılı zümrüt ormanlarında bir maceraya çıkıyoruz.
Bir noktada, su havaya doğru akıyor; evet, büyülü bir rahatsızlığın işareti, ama kesinlikle muhteşem. Arkadaşlarınızı çağırıp yeteneklerini kullanarak bozuk anahtarları tamir etme veya hava platformları oluşturma yeteneğiyle daha da kolaylaşan, çözmeniz gereken çeşitli bulmacalarla karşılaşıyoruz. Genel olarak, ortam güzel ve dinamik aydınlatma, güneşin hafif sıcaklığını neredeyse hissedebileceğiniz anlamına geliyor.
Ancak bu kadim, ormanlık dünyaya daha da derinlemesine daldıkça, işler değişmeye başlar. Yüksek meşe ağaçlarının üzerinde, titreştikçe ürkütücü, ten benzeri bir pembe renkte parlayan, iri, sivilce benzeri büyümeler bulunur. Çok aşina olduğumuz The Blight’tır, ancak artık kaçmış iki elf tanrısıyla olan doğal bağlantısı, ona saf, katıksız ölüme karşı gerçekçi, parazitik bir his verir.
Ve bu D’Meta’s Crossing’e gelmeden önce. Bir zamanlar gelişen bir liman köyü olan D’Meta, The Blight tarafından istila edilmiş ve sakinleri delirmiş. Karanlık sarmaşıklar binaları ele geçirmiş, büyümeler bir zamanlar gurur duyulan evlere ve şehir tezgahlarına yapışmış. Bellara’nın Veil Jumper meslektaşlarından birini, onları yavaş ama emin adımlarla öldüren et benzeri bir kütlenin içinde buluyoruz – biraz Diablo gibi hissettiriyor, ancak ortam tanınabilir şekilde Dragon Age.
D’Meta karşılaşmamız bir seçimle sona eriyor: Belediye başkanını halkını para karşılığında terk ettiği için dokunaçlarla sarılmış halde mi bırakacaksın, yoksa tövbe edip serbest bırakmasına mı izin vereceksin? Günahları göz önüne alındığında, The Blight’ın onu tüketmesine izin vermeyi seçiyorum ve bu da bazı arkadaşlarımdan bir azar işittim. Bence, hak etmişti.
Bu karşılaşma intikamımı söndürüyor ama aynı zamanda The Veilguard hakkındaki daha geniş endişelerimden birkaçını da hafifletiyor. Summer Game Fest’te yapımcı John Epler’e Origins’in o sertliğini geri getirmesini sordum, çünkü ilk tanıtım fragmanı ilk oyunda sevdiğimiz karanlık, çarpık dünyadan biraz daha yüksek fantezi hissi veriyordu. D’Meta, Veilguard’da biraz kan, bağırsak ve vahşet göreceğimizi kesinlikle doğruladı ve anlamlı -çoğu zaman tartışmalı- seçimler yapacağınızı kanıtlıyor. The Blight, D’Meta’nın canını sıktıkça, bana taze bir heyecan veriyor. Bu, umduğum karanlıktı.
Bu korku hissi prologun ötesine de taşınıyor. Bir noktada, Thedas’ın yapısını değiştiren ve özellikle iğrenç bir ejderhayla savaşmayı içeren bir seçim yapmak zorundayım. Lucanis’in yoldaş görevinin bir parçası olarak, bir su altı hapishanesinin su dolu bağırsaklarına fırlatılıyorum, sonra da tam da kan içinde yıkanan bekçisinin peşine düşüyorum. Kum ve pislik, çarpıcı ayrıntılarla canlandırılıyor ve daha fazlasını istiyorum.
En azından, yukarıda bahsi geçen hamama yaklaşırken düşündüğüm buydu. Bu sefer bir insan haydut kılığında, onu alt etmeye niyetli Lucanis’in baş düşmanıyla karşılaşıyorum. Haydutun dövüşü akıcı ve dinamik, hızlı saldırılar ve yüksek hareket kabiliyetiyle karakterize olsa da, bu dövüşte neredeyse işe yaramıyor. Kanla kaplı düşmanımız ağır vuruşlu mermiler kullanarak saldırıyor, bu da ona yaklaşamayacağım anlamına geliyor ve saldırıya geçmek yerine, iki yoldaşım – Lucanis ve Taash – arenada beni takip ediyor.
Veilguard’da yoldaşları doğrudan kontrol edemezsiniz, bunun yerine oyunun taktik ekranı üzerinden kombolar oluşturmak için saldırılarını zincirleyebilirsiniz. Her kombonun hangi karakter ve yetenekler dahil olursa olsun aynı animasyona sahip gibi görünmesine rağmen, ciddi hasar verirler. Ancak bu dövüşte Lucanis ve Taash’ın kombo yaptığını, hasarı verdiğini ve sonra dövüşmeye devam etmek yerine benim tarafıma geri döndüğünü gördüm. Bu genel olarak bir sorun değildi, ancak bu karşılaşmada gerçek bir öldürücüydü.
Sonuç olarak, zamanımın çoğunu sütunların arkasına saklanarak, sağlık çubuğum öfkeyle tiz bir çığlık atarken, yayımla garip bir atış yapmak için dışarı fırlayıp sadece boss’un iyileştiğini veya şu anda bağışık olduğunu fark ederek geçiriyorum. Muhtemelen tahmin ettiğiniz gibi, bu aynı zamanda oyunum sırasında öldüğüm ilk sefer ve ölüm ekranı aracılığıyla bir ‘canlandırma’ teklif edildiğinde şaşırıyorum. Inquisition’dan farklı olarak, yoldaşlar sizi diriltemez. Bunun yerine, canlandırma sayılarına göre dağıtılır (oyunum sırasında iki tane vardı) ve bu sayıyı parşömen ve iksir satın alarak artırıp artıramayacağınız belirsizdir. Her iki durumda da, bu tuhaf bir karar – yoldaşlar orada, öyleyse neden onları kullanmayasınız?
Dragon Age: The Veilguard ile geçirdiğim zamanın özeti bu. Thedas her zamankinden daha iyi görünüyor ve sonunda Antiva’nın Treviso’sunun kanallarını görebildim – Origins’te Zevran’la aşk yaşadığımdan beri görmek için can attığım bir eyalet – güzellik, özellikle bir büyücüyseniz, genellikle vasat bir oynanışla gölgeleniyor.
Sadece rogue ve mage’i denedim (örnekleri giderek zorlaştı ve warrior hiç benim tarzım olmadı). İkisi arasında rogue en keyiflisi. Oldukça akıcı ve taktiksel olarak zor, mage ise yavaş, sıkıcı ve yumuşak hissettiriyor. Mage’in bir zamanlar Thedas’ın kademe listelerine hükmettiği yerde, rogue sonunda güneşte yerini alıyor, her ne kadar diğer tercih ettiğim sınıfın zararına olsa da.
Oynadığım görevler de raydan çıkmış gibi hissettirdi ve seviye tasarımcısı Francois Caput ilerledikçe her şeyin “açılacağına” dair bana güvence verse de, zamanımın çoğunu önceden belirlenmiş bir yolda bir noktadan diğerine giderek geçirdim. Inquisition’ın MMORPG dağınıklığına ve öğütmesine tercih edilebilir olsa da, dünya hala biraz cansız hissettiriyor. Oynadığım bölümlerde yardım isteyen NPC’ler yoktu, avlanacak tuhaf küçük yaratıklar yoktu. A noktasından B noktasına git, hedefine ulaş ve sonra The Lighthouse’a geri dön.
Karakterleri ve anlatı dünyası inşası gerçekleştirilmiş gibi hissettirse de, Dragon Age: The Veilguard’ın dövüş ve keşifleri benim ön izlemem sırasında pek de iyi değil. Belki de Origins ve Dragon Age 2’ye geri dönüp baktığımızda, durum her zaman böyleydi; çoğumuz hikaye için oynuyoruz ve anlık aksiyonu affediyoruz. Ancak, Bioware’in yapabileceğini kanıtlayan rogue’da muhteşemlik parıltıları var harika bokve dünyanın kendisi de görülmeye değer ama bir o kadar da ‘bak, dokunma’ havasında.
Amacınız hikayeyi oynamak ve en sevdiğiniz Dragon Age: The Veilguard yoldaşlarıyla romantizm yaşamaksa, o zaman tatmin olmuş bir şekilde ayrılacağınızı düşünüyorum. Ancak on yıl beklemiş biri olarak, beklentilerim artık azaldı.
