MIT bilim adamları bir adım daha yakın olabilir İnsülin enjeksiyonlarını geçmişte bıraktık. Bu hafta yapılan yeni bir çalışmada, farelerin içine bir aya kadar kendi insülin kaynağını üreten tıbbi bir cihazın implante edilmesinin mümkün olduğunu gösterdiler. Ancak bu teknolojinin insanlarda yaygın olarak kullanıma sunulması için daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulacak.
İnsülin vücutta çeşitli rollere sahip bir hormondur, ancak asıl işlevi glikozun kan dolaşımından hücrelerimize taşınmasına yardımcı olmaktır, böylece hücreler onu enerji olarak kullanabilirler (glikoz, karbonhidratların sindirilmesinden gelir). Bu süreç ters gittiğinde, kronik olarak yüksek kan şekeri ve diyabet gelişimine yol açabilir. Tip 1 diyabetli kişilerde insülin üretiminden sorumlu pankreas adacık hücrelerine saldıran aşırı güçlü bir bağışıklık sistemi bulunurken, tip 2 diyabetli kişilerde insülinin etkilerine karşı direnç gelişir.
Tip 1 diyabetliler (ve sonunda tip 2 diyabetlilerin çoğu) artık yeterli insülin üretemezler ve kan şekerlerini kontrol altında tutmak için düzenli insülin enjeksiyonlarına ihtiyaç duyarlar. Enjekte edilebilir insülinin icadı, diyabetin ölüm cezası olmaktan çıkmasını engelledi. Fakat, Diyabet hastaları hâlâ birçok sağlık komplikasyonu açısından daha büyük bir riskle karşı karşıyadır ve özellikle de şeker hastası olmaları durumunda yaşam beklentisi daha kısadır. kontrol etmek daha zor zaman kan şekerleri. Sonuç olarak bilim insanları hâlâ insülinin insanlara nasıl sağlanabileceğini iyileştirmenin yollarını arıyor.
Gelecek vaat eden bir araştırma alanı ise adacık hücre nakliDoğal insülin üretimini yeniden sağlamak için uygun bir donörden alınan adacık hücrelerini kullanmayı amaçlıyor. Ancak şu anda bu deneysel prosedür, insanların vücutlarının donör hücrelerini reddetmesini önlemek için ömür boyu bağışıklık sistemini baskılayan ilaçlar almasını gerektiriyor. RMIT’deki araştırmacılar bu kavrama biraz farklı bir yaklaşım üzerinde çalışıyorlar. Bağışlanan bu hücreleri, daha sonra derinin hemen altına implante edilen küçük bir cihaza yerleştirebileceğinizi öne sürüyorlar. Cihaz, hücreleri bağışıklık sisteminden korurken aynı zamanda zamanında insülin üretmelerine de olanak tanıyacak.
Bu yeni çalışmada, yayınlanan Bu hafta PNAS dergisinde araştırmacılar bu tür cihazlarla bilinen bir sorunu çözmüş görünüyorlar: donör adacık hücrelerinin hayatta kalmasını sağlamak için güvenilir bir oksijen kaynağına duyulan ihtiyaç. Diğer cihazlar, hücrelere oksijen sağlamak için ayrı odalar veya kimyasal bir karışım kullanmıştır, ancak bu yöntemler bakım ve yakıt ikmali gerektirir. Ekibin cihazı bunun yerine yakındaki su moleküllerini parçalayarak oksijen oluşturan bir membrana sahip; bu da teorik olarak belirsiz bir oksijen kaynağına olanak tanıyor. Cihaz aynı zamanda kablosuz olarak az miktarda voltajla da çalıştırılabiliyor; bu da yalnızca cilde küçük bir bant takılmasını gerektirebilir.
Ekibin laboratuvar deneylerinde, oksijen sağlayan cihaz implante edilen diyabetik fareler, en az bir ay boyunca sağlıklı kan şekeri seviyelerini korudu; oysa oksijen üretme yeteneği olmayan bir cihaz verilen farelerde, iki hafta içinde yüksek kan şekeri gelişti. Cihaz birikmeye neden oldu İmplante edilen cihazlara karşı yaygın bir bağışıklık tepkisi olan, etrafındaki yara dokusu. Ancak sonuçlar, bu yara izinin genel işleyişini büyük ölçüde azaltmadığını gösteriyor.
“Bunu, insülin salgılayan insan hücrelerinden ve elektronik yaşam destek sisteminden yapılmış, yaşayan bir tıbbi cihaz olarak düşünebilirsiniz. Şu ana kadar kaydedilen ilerlemeden heyecan duyuyoruz ve bu teknolojinin hastalara yardımcı olabileceği konusunda gerçekten iyimseriz” dedi MIT Kimya Mühendisliği Bölümü’nde profesör olan kıdemli çalışma yazarı Daniel Anderson. ifade üniversiteden.
Bu araştırma henüz erken olsa da ekip, eritropoietin ile tedavi edilen bazı anemi türleri gibi dışarıdan üretilen proteinlerin düzenli olarak tedarik edilmesine bağlı diğer tıbbi durumlar için de kullanılabileceğini öngörüyor. Ekip şimdilik, cihazlarını daha büyük hayvanlarda test etmeyi umuyor. insanlar. Ayrıca cihazlarının güvenli ve etkili bir şekilde vücutta daha uzun süre kalıp kalamayacağını da görmeyi planlıyorlar.
Anderson, “Vücutta bulunabilen ve gerektiğinde ilaç üretebilen canlı tıbbi cihazlar yapmanın mümkün olacağı konusunda iyimseriz” dedi.
