Geçen hafta sonu “Soul Of The Machine” adında yeni bir şarkı duydum. Bu, standart blues akor ilerlemesine sahip, E minörde basit, eski zamanlardan kalma bir sayıdır (bilen müzisyenler buna 1-4-5 ilerleme). İçinde bir ses, bir zamanlar atan ama şimdi soğuk ve zayıf olan kalbi olan, tuzağa düşmüş bir ruh olmanın şarkısını söylüyor.
“Soul Of The Machine” kesinlikle gerçek bir şarkı değil. Yoksa öyle mi? Söylemek giderek zorlaşıyor. Her ne ise, aynı adı taşıyan, müzik üretimine odaklanan bir girişimin yapay zeka aracı olan Suno’nun yaratımıdır. Yuvarlanan kaya söz konusu bu şarkının mesajı “hüzünlü bir yapay zeka hakkındaki solo akustik Mississippi Delta blues” idi. Ve biliyor musun? Bunu insanlar tarafından kaydedilen Delta blues melodilerinin bir karışımı olarak duysaydım ona yan gözle bakardım. Parça teknik olarak etkileyici, oldukça ikna edici ve o kadar da iyi değil.
Yaklaşık 10 yılımı yarı profesyonel veya profesyonel bir müzisyen olarak, haftada en az dört gece sahnede geçirdim. Bir süre Western Swing adında bir türde oynadım. Bob Wills bu en ünlü örnek tarzına uygun, ancak bazı çok akıllı insanlar onun itibarının daha fazla olduğunu iddia etti. Milton Brown’a gitmelierken dönem blues ve swing performanslarından daha doğrudan yararlanan Hokum Oğlanları (hangi özellikli Büyük Bill Broonzy) veya Bessie Smith. Daha çok Milton Brown gibi oynamayı tercih ettim.
“Soul Of The Machine”in temel akor ilerlemesini ve onun varyasyonlarını sayısız kez çaldım. Yani akorların saçma sapan kıvrımlar yaptığını söylediğimde, bunun nedeni benim de bu tarzda dolaşmış olmamdır. Ritim ve yapıyla oynamanın gerilimi yaratması ve serbest bırakması gerekiyor ama bu şarkı bunu yapmıyor. Bunun tersine, Mississippi John Hurt’un “Bu Kimsenin İşi Değil” filminde duraklamaları uzatmak veya bölümleri beklediğinizden farklı bir ritimle söylemek gibi hileler kullanarak ritimle akıllıca oynama şeklindeki farklılığa dikkat edin.
Ama “Soul Of The Machine” ile birlikte gitarımı çalmaya çalıştığımda tempoyu koruyamadım. Şarkı, yavaş yavaş duran bir buhar makinesi gibi yavaş yavaş sona eriyor. Kötü tempo veya tuhaf akor değişiklikleri kendi başına yanlış veya kötü değildir; müzikte hiçbir şey kesin olarak yanlış veya kötü değildir; ancak insanlar Ritim konusunda zorluk çekenler bu şekilde yavaşlamazlar. Bunun yerine tempoları yükselip düşüyor. Ve tuhaf akor seçimleri yaptıklarında bunun nedeni, sesin kulağa hoş gelmesidir. Yapay zekanın böyle motivasyonları yok.
Suno’nun modeli eninde sonunda dikkatleri algoritmik özüne çeken ilginç unsurlara (sürükleyici tempo veya tuhaf akor değişiklikleri gibi) sahip olmayan müzikler üretebilir. Ancak hata yapmamak, insan müziğiyle rekabet edebilmek için yapması gerekenlerin yalnızca bir kısmı.
Bir müzisyen olarak, para kazanmak ve bilinen bir miktar haline gelmek için canlı bir izleyici kitlesine performans sergilemek gerekliydi. Ama aynı zamanda iyi olmamız da gerekiyordu. Bunu iyi yapmak, gösteri sırasında tepki vermek, kalabalık onu sevdiğinde şarkının bir bölümünde oyalanmak veya şarkı listesini anında değiştirmek anlamına gelir. Elimizden gelenin en iyisini yaptığımızda, izleyicilerimizle birkaç anlık, bazen de tüm set boyunca ortak yaşam gibi bir şey oluşturduk. En iyi performans gösterenler bunu neredeyse kendi istekleriyle gerçekleştirebilirler. (Ben o sanatçılardan biri değildim.)
Suno’nun ya da ona benzer bir şeyin bunu başarabileceğini hayal etmek zor. Bu nedenle yakın zamanda ortamın en önemli parçalarından biri olan canlı müziğin yerini almasını beklemiyorum. Ama bu paketin sadece bir kısmı, değil mi? İnsanları dans pistine çeken veya konferans salonunda ağlatan robotik bir gruba geçmeden önce, yapay zekanın salondaki taklit hilesini aşması ve insanları neyin harekete geçirdiğini anlamaya başlaması gerekiyor.
Suno’nun kurucu ortağı Mikey Shulman şunları söyledi: Yuvarlanan kaya dinleyiciler ve müzik yapımcılarıyla olan ilişkinin şu anda “çok dengesiz” olduğunu ancak Suno’nun bunu düzeltebileceğini söyledi. Suno’nun hedefinin müzisyenlerin yerini almak değil, “bir milyar insanın şu anda olduğundan çok daha fazla müzikle ilgilenmesini sağlamak” olduğunu söyledi. Şirketin kurucuları “müzik yapımının çılgınca demokratikleştiği bir dünya hayal ediyorlar.” Bu, insanların sıklıkla yapay zeka sanatı için de uçtuğu bir fikir. Kulağa dostane, yüce bir hedef gibi geliyor ve çekiciliğini anlıyorum; Neo’nun Kung Fu’yu boyun tıkacı ile öğrenmesine neden olan şeyden pek de farklı değil. Matris çok çekici bir fikir. Hayır, Suno birine anında müzik yapmayı öğretmez, ancak bir blues şarkısı yapmak istiyorsanız ve elinize hiç gitar almadıysanız, “Soul Of The Machine” bunu neredeyse elinizin altında hissettirebilir.
Ama her zaman şu kelimeye takılıp kalıyorum: demokratikleştirilmiş. Yuvarlanan kaya Bu örnekte Suno’yu başka kelimelerle ifade ediyordu, ancak pek çok yapay zeka sanat savunucusu, algoritmik bir vekil aracılığıyla metin veya sanat yaratmanın faydalarını överken “demokratikleşme” kelimesini kullandı ve bu, bir şekilde yaratıcı insanların yaratıcılığa kapı açtığına dair rahatsız edici bir ima taşıyor. işlem.
Bu doğru olsa bile Suno’nun bu konuda yardımcı olabileceği pek açık değil. Bunun gibi araçların, dijital fakstan insan tarzı yaratıcılığa kendi başlarına sıçrama yapmaya yakın olup olmadığı şüphelidir.
Wes Davis / The Verge tarafından ChatGPT ile oluşturulan resim
Yapay zeka görüntü oluşturucularının ayrıntılarla ilgili sorunları var, yukarıdaki görüntü gibi; ChatGPT’nin bana Mike Mignola’nınki gibi bir şey vermesini sağlamaya çalıştım. Cehennem çocuğu. Bir genç olarak, Mignola’nın çizgi roman sayfalarını gözlerimin izin verdiği ölçüde yakına çekerdim, böylece ayrıntıları anlayabilirdim. Burada ayrıntılar durumu iyileştirmeye değil, daha da kötüleştiriyor. Eksik bir ayak ya da sahte Hellboy’un kollarına dönüşen bir ceket gibi tuhaflıklar gördüğümde keyfim bozuluyor.
Bir sanatçı olarak sahip olduğum eksiklikleri telafi etmek için yapay zekayı kullanma arzusuna sempati duyuyorum, ancak ne zaman yaratıcılığın demokratikleştirilmesiyle ilgili konuşmalar duysam, birinin bu bekçilerden biriyle tartıştığını hayal etmeden duramıyorum. onların etrafında dolaş sadece yaratıcı şeyler yaparak.
Bu, sanatın bekçiliğini yapmaya çalışan insanları bulamayacağınız anlamına gelmiyor ama ben onların saflarına katılmadan önce benim iyi niyetimi talep edenlerden çok, yardım ve cesaret sunan sanatçıların olduğunu gördüm. Birçok sanatçının tavrını bununla özetleyebilirsiniz söz yazarı Dan Reeder’dan alıntı: “En basit şarkıyı bile berbat edebilirsiniz ve kimse size gülmez. Eğer bunu yaparlarsa beni de havaya uçurabilirler çünkü kimse sana gülmemeli.”
Bunların hiçbiri yapay zekanın faydalı olabilmesi için yaratıcılığın yerini alması gerektiği anlamına gelmiyor. Bana Dustin Ballard’ın etkileyici şarkı söyleme yeteneği ve müzik anlayışı sayesinde işe yarayan “There I Ruined It” yapay zeka sesli parodi şarkılarının sanat olduğunu düşündüğünüzü söyleseydiniz tartışmazdım. Ve benzeri SınırBecca Farsace’nin Aralık ayındaki bir videosunda, Boris Eldagsen’in aylarca yapay zeka tarafından oluşturulan ve “promptografisinin” nasıl düşündürücü çalışmalar yaratabileceğini gösteren sanat eserleri üzerinde çalıştığını gösterdi.
Her iki durumda da yapay zeka, yaratıcılığa giden bir kısayol olarak kullanılmıyor. Bunun yerine, halihazırda sahip oldukları fikirleri geliştirir ve hatta yenilerine ilham verebilir. Aksine, bir şey yaratmak istiyorsanız bunun tek bir yolu olduğu fikrini güçlendiriyorlar: sadece yaratıcı olun.
