Şanslıyım. Ortalama olarak haftada yalnızca beş saat video konferans görüşmeleri yapıyorum. Her gün saatlerce kamera karşısına geçen arkadaşlarım ve meslektaşlarım var!
1990’lardan beri video konferans yapıyorum; bunu gerçekleştirmek için özel bir ISDN hattına ve 1.000 dolar değerinde ses-video donanımına ihtiyaç duyduğunuz zamanlar. Bugün dizüstü bilgisayarınızı açıyorsunuz ve McDonald’s’ta olsanız bile gitmeye hazırsınız. O zamanlar işe yaradığında heyecan vericiydi. Bugün… pek değil.
Çoğu kişi buna Zoom yorgunluğu adını verse de bunu herhangi bir video konferans platformunda bulabilirsiniz. Aynı etkinin bir diğer adı da “Gözlerim Parlıyor” ifadesinin kısaltması olan MEGO’dur. Nasıl gittiğini biliyorsun. Can sıkıntısı, sohbetin sürüklenmesi ve toplantıya odaklanamamanın birleşimiyle, çok geçmeden büyük bir öğle yemeğinin ardından büyükbabanız kadar uyukluyorsunuz.
