Bir ABD temyiz mahkemesi, LinkedIn’i içeren bir davakısa süre önce, herkesin görebileceği bilgileri kazıyan verilerin Bilgisayar Dolandırıcılığı ve Kötüye Kullanımı Yasasını ihlal etmediğine karar verdi.
Bu karar – ZDNet’in yorumu burada – gerçeklik bileşeni ve algı bileşeni vardır. Gerçekte, karar son derece dar ve yasal bir etkisinin olması pek olası değil. Algı kısmına gelince, kurumsal Web şeflerinin ve BT meslektaşlarının büyük bir baş ağrısı çekmesi muhtemeldir. Aynısı kurumsal pazarlama yöneticileri için de geçerlidir (ancak çoğu bunu hak ediyor).
Gerçek: Karar, rakiplerden web-kazımanın yasal olduğunu söylemedi. Sadece bu özel yasayı ihlal etmediğini söyledi. Diğer ceza kanunlarını ve kesinlikle bazı medeni kanunları ihlal edebilir, ancak kurul sadece olması gerektiği gibi kendisine sunulana karar verdi.
Ancak, mahkemenin tüm kazıma işlemlerine yasal yeşil ışık yaktığı yanıltıcı manşetlerle beslenen çoğu insanın algısı, uygulamanın artık yasal olduğu ve kazıyıcıların agresif bir şekilde ilerleyebileceği yönünde. Mahkeme böyle bir şey söylememiş olsa da, bunun kazımada bir artışa yol açacağını tahmin etmek kolay.
Ne kadar bir artış? Eh, büyük bir artış olmayacak. Niye ya? Çünkü sıyırma yoluyla içerik çalan insanlar, konu hukuka geldiğinde tam olarak geri kalmıyorlar. Kazımak isteyen bir ton pazarlamacı yok ama mahkemeler kazımanın yasallığına karar verene kadar mantıklı bir şekilde geri çekildi.
Bununla birlikte, bu kararın yanlış yorumlanması, kazıyıcıları çok daha fazla kazıma yapmaya teşvik edecektir.
BT bu konuda ne yapabilir ve yapmalıdır? Bunların genellikle herkesin görebildiği sayfalar olduğu göz önüne alındığında, bu bir sorundur. Site ziyaretçileri ve işletme için sorun yaratmayacak sıyırıcıları engellemenin birkaç teknik yöntemi vardır. istiyor.
Yıllar önce, premium içeriğe büyük bir geçiş yapan bir medya kuruluşunu yönetiyordum, bu da okuyucuların artık seçilen premium hikayeler için ödeme yapması gerektiği anlamına geliyordu. Bir sorunla karşılaştık. Bu abonelikleri satın alacak insanlara ihtiyacımız olduğundan, insanların premium içeriği özgürce paylaşmasına izin veremedik.
Bu, kes ve yapıştır işlemini engellediğimiz ve özellikle birinin sayfayı PDF olarak kaydetmesini engellediğimiz anlamına geliyordu. Ancak bu, o sayfaların da yazdırılamayacağı anlamına geliyordu. (PDF olarak kaydetmek gerçekten PDF’ye yazdırmaktır, bu nedenle PDF indirmelerinin engellenmesi tüm yazıcıların engellenmesi anlamına geliyordu.) Yeni premium abonelerin erişim için para ödediklerini ve sayfaları yazdırabilmeleri ve okuyabilmeleri gerektiğini haykırmaları sadece birkaç saat sürdü. evde veya trende. Çok sayıda abone ücretli aboneliklerini iptal etmekle tehdit ettikten sonra, teslim olduk ve yazdırma özelliğini yeniden etkinleştirdik. (Ve korkularımız doğrulandı; premium içeriğimizin PDF’leri her yerde görünmeye başladı.)
Bu ikilem, kazıma çabalarıyla mücadeleye benzer. Ve çoğu internet kullanıcısı çabucak, sadece kazıyıcıları kabul etmenin muhtemelen en iyi çağrı olduğu sonucuna varacaktır.
LinkedIn vakasına geri dönersek, Bilgisayar Sahtekarlığı ve Kötüye Kullanımı Yasası’ndan bahsetmenin bile LinkedIn’in büyük ve yanlış bir argüman olduğunu iddia ediyorum. Daha iyi – belki eşit derecede kazanma olasılığı düşük olsa da – bir argüman, telif hakkı ihlalleri olacaktır.
LinkedIn’in ayrıntıları bu argümanı zorlaştırıyor. Bir medya kuruluşunun (“Bilgisayar dünyası” gibi) aksine, LinkedIn mükemmel içerik oluşturmak için para ödemez. Ezici miktarda içeriğin kazınması, LinkedIn müşterilerinin bireysel olarak ücretsiz olarak yazdıklarını içerir. LinkedIn, LinkedIn sayfamda yayınladığım özgeçmişimdeki tüm bilgilere meşru olarak sahip olduğunu düz bir yüzle bile tartışabilir mi?
LinkedIn bana yorum, mesaj ve çalışma geçmişi ayrıntıları göndermem için ödeme yaptıysa, o zaman belki sahipliğini tartışabilir. Ama yaptıkları bu değil.
Ancak, kullanıcılar LinkedIn’de yayınladıkları materyalin yalnızca LinkedIn’de görünmesini mi bekliyorlar? Daha da önemlisi, bu kullanıcıların sabit kalacağına dair gerçekçi beklentileri var mı? Ben, birçok muhabir gibi, bir kaynaktan veya bir kaynaktan gelen biyografik bilgileri kontrol etmek veya yazdığım bir sütun veya yazı için bir kişinin profesyonel geçmiş bilgilerini iki kez kontrol etmek için sık sık bir LinkedIn sayfasına gittim. Bunu yapma hakkıma itiraz eden var mı?
Ve kazımayı neyin oluşturduğuna dair çizgi tam olarak nerede çizilmelidir? Bir başlığa atıfta bulunmak kazıma mı? Bir kişiden veya 10 kişiden önceki dört unvana ne dersiniz? Ya da 100’den fazla kişinin bilgisiyse? Bu bir sorun, çünkü LinkedIn küçük veri referansları hakkında endişelenmemeye karar verirse, büyük olanları takip etme yeteneğini baltalar.
İşte burada kamusal alan tartışmasına giriyoruz. Büyük bir tartışma sitesinde halka açık bir forumda kendimle ilgili hassas bir şey yayınlarsam, mahremiyet beklemek için bir nedenim var mı? (Aslında olabilir, çünkü kimse ne düşündüğümü umursamıyor ama ben konuyu dağıtıyorum.) Bir şeyin sessiz kalmasını isteseydim, bunu herkese açık olarak yayınlamazdım.
Gazetecilerin LinkedIn ile sahip olduğu daha ilginç kullanımlardan biri, birinin deneyiminin ayrıntılarını gözden geçirmektir. Niye ya? Çünkü biliyoruz ki birçok kodlayıcı ve diğer teknik yetenek, üzerinde çalıştıkları sistemler, işverenlerinin satın aldığı uygulamalar ve hatta habersiz güvenlik açıkları hakkında çok sayıda hassas bilgi dahil olmak üzere, işverenleri için projelerde yaptıklarını detaylandırarak büyük ölçüde aşırı paylaşım yapacaktır. sabit.
Tek yasal işlem, şirketlerinin dahili bilgileri ifşa ettikleri için onları işten çıkarabilmeleridir. Ancak bunu yayınlayan kodlayıcının herhangi bir eylemi yoktur. Bu onların seçimiydi.
Kısacası, sanırım hepimiz daha fazla kazıma ve içerik çalma bekleyebiliriz – ve BT ne yazık ki bunu durdurmak için pek bir şey yapamayacağını anlayacaktır.
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
