Webb’den alınan yeni görüntü, aktif olarak beslenen bir süper kütleli kara deliğe sahip olduğu bilinen galaksi NGC 1365’i gösteriyor

James Webb Uzay Teleskobu (JWST), yıllarca süren geliştirme ve gecikmelerin beklemeye değdiğini göstererek, evrenin çarpıcı görüntülerini sunmaya devam ediyor. En son görüntü, Webb tarafından çubuklu sarmal gökada NGC 1365’in çekilmiş bir görüntüsünü işleyen astrofotoğrafçı Judy Schmidt’ten geliyor. Büyük Çubuklu Sarmal Gökada olarak da bilinen NGC 1365, uzun bir çubuk ve daha küçük bir çubuktan oluşan çift çubuklu bir sarmal gökadadır. Güney takımyıldızı Fornax’ta yaklaşık 56 milyon ışıkyılı uzaklıkta bulunan çubuklu yapı.

Çapı 200.000 ışıkyılının üzerinde olan ve Samanyolu’nun kabaca iki katı büyüklüğünde olan NGC 1365, geniş kollarının merkez çubuğundan uzanarak ona Z benzeri bir görünüm kazandırmasıyla dikkat çekiyor. Gökada, ikonik doğası ve iç yapısının ne kadarının tozla örtülü olması nedeniyle JWST tarafından gözlemler için seçildi. Özellikle, ikinci çubuğu kızılötesi görüntülerde daha belirgindir ve önceki araçlar (Hubble ve Spitzer uzay teleskopları gibi) görselleştirebilecekleri açısından sınırlandırılmıştır.

Gökbilimciler, bu çubuğun galaksinin evriminde, çekirdeğe gaz ve toz çekmesinde, yeni yıldızlar oluşturmasında ve yaklaşık iki milyon güneş kütlesi olan ve hızına yakın bir hızla dönen süper kütleli kara deliği (SMBH) beslemesinde çok önemli bir rol oynadığını teorize ediyorlar. ışığın. Ayrıca bu bölgenin, muhtemelen yıldız yörüngeleri, yoğunluk dalgaları, diskin genel dönüşü ve iç çubuğun daha büyük çubuktan daha hızlı olması olasılığı nedeniyle bölgedeki dinamik kararsızlıkların bir kombinasyonundan kaynaklandığından şüphelenilmektedir.

Görüntü, Webb’in Orta Kızılötesi Enstrümanı (MIRI) tarafından alındı ​​ve bu galaksinin iç işleyişine dair yeni bilgiler sunuyor. Bu, merkezi çubuklu bölgeye en ayrıntılı görünümü ve ondan uzanan daha küçük, daha ince kolları içerir. Parlayan merkez, SMBH’yi (ortadaki parlak nokta) ve hale şeklindeki yıldız oluşturan bölgeyi ve onu çevreleyen ışıklı tozu gösterir. Tek yapılardan çok uzun takımadalar gibi görünen iki büyük kol boyunca da parlak yamalar var.

Schmidt’in belirttiği gibi, Yakın Galaksiler (PHANGS) Araştırma ekibinde Fizik tarafından Yüksek Açısal çözünürlükte sağlanan verileri kullanarak görüntüyü işledi.

“Tozlu, çubuklu sarmal gökada NGC 1365: İlginç bir şekilde, toz çubuğu görünür ışıkta olduğu kadar belirgin değil. Merkezde mütevazı bir aktif galaktik çekirdek (AGN) var. Çevredeki toz da oldukça dikkat çekici. Bu sefer , PHANGS ekibinin verileri azaltmasını almaktan mutlu oldum. Mozaikleri çok daha iyi eşleştiği ve hizalandığı için bunu çok daha kolay hale getiriyor” diye belirtiyor.

NGC 1365 ve diğer çubuklu sarmal gökadalar, Samanyolu’nun da bir çubuklu sarmal gökada olabileceğini gösteren yeni gözlemler sayesinde gökbilimcilerin büyük ilgisini çekiyor. Bu tür gökadaların, evrendeki tüm sarmal gökadaların üçte ikisini oluşturduğu tahmin ediliyor ve onların çalışması, bizimkinin oluşumu ve evrimi hakkında bir şeyler ortaya çıkarabilir. Gelişmiş kızılötesi optik paketi göz önüne alındığında, JWST bu galaksilerin çekirdeklerini incelemek ve yıldız oluşumu, süper kütleli kara delikler, göreli jetler vb. gibi şeyleri harekete geçiren kuvvetleri gözlemlemek için çok uygundur.

Webb, birçok bilimsel hedefinin yanı sıra, moleküler bulutlar (yıldız oluşum bölgeleri), gezegenlere yol açan dairesel diskler ve aktif galaksilerin çekirdekleri gibi görünür ışık astronomisinde büyük ölçüde erişilemeyen kısımlarını inceleyecek. Buna, Dünya ile arasındaki tüm kozmik toz nedeniyle gözlemlenmesi çok zor olan Samanyolu Galaksisinin merkezi de dahildir. Bu gözlemler, onun süper kütleli kara deliği (Sagittarius A*), yörüngesindeki yıldızlar ve onu çevreleyen yoğun “galaktik çıkıntı” hakkında ipuçlarını ortaya çıkaracaktır.