Bu sanatçının izlenimi, arka planda Rho Ophiuchi bulut kompleksinin görülebildiği başıboş bir gezegen örneğini gösteriyor. Serseri gezegenler, Güneş Sistemimizdeki gezegenlerle karşılaştırılabilir kütlelere sahiptir ancak bir yıldızın etrafında dönmezler, bunun yerine kendi başlarına serbestçe dolaşırlar. Kredi bilgileri: ESO/M. Kornmesser
James Webb Uzay Teleskobu Orion Bulutsusu ve Trapez Kümesi’nde haydut gezegen olduğuna inanılan 540 gezegen kütleli nesne tespit etti.
Görünüşe göre başıboş gezegenler (yerçekimsel olarak bir ana yıldıza bağlı olmayan, serbest yüzen dünyalar) düşündüğümüzden daha yaygın olabilir. James Webb Uzay Teleskobu’ndan elde edilen yeni veriler, Orion Bulutsusu ve Trapez Kümesi’nde 540 (evet, doğru) gezegen kütleli nesneyi ortaya çıkardı.
Eğer doğrulanırsa, bu şimdiye kadar keşfedilen haydut gezegenlerin açık ara en büyük örneği olacak.
Geçen yıl gökbilimciler Samanyolu boyunca 70 serbest yüzen dünya buldular.
Gökbilimciler Samuel Pearson ve Mark McCaughrean Avrupa Uzay Ajansı gözlemleri yaptım ve yayınladım arXiv’e ön baskı kağıdı. Makale henüz hakem değerlendirmesinden geçmedi ancak gönderildi Doğa.
Bu görüntü, NASA/ESA/CSA James Webb Uzay Teleskobu üzerindeki NIRCam cihazı kullanılarak iç Orion Bulutsusu ve Trapez Kümesi’nin tam taramasını göstermektedir. Bu, termal kızılötesinde benzeri görülmemiş bir hassasiyetle bölgedeki gaz, toz ve moleküllere odaklanan uzun dalga boylu renkli kompozittir. Katkıda bulunanlar: NASA, ESA, CSA / Bilim liderleri ve görüntü işleme: M. McCaughrean, S. Pearson
Araştırmacılar, JWST’nin yakın kızılötesi araştırmasının, 540 gezegen kütlesi adayının bu büyük örneğini keşfetmelerine ve karakterize etmelerine olanak sağladığını söylüyor. Ekip, bu gezegen kütleli nesnelerin (PMO’lar) yıldız olamayacak kadar küçük olduğunu, çünkü kütlelerinin döteryum yakan bir kahverengi cüce için geleneksel sınır değerinin çok altında, hatta 0,6’ya kadar olduğunu söylüyor. Jüpiter kütle – çok daha büyük değil Satürn.
Düzensiz gezegenlerden oluşan büyük grup içerisinde, yerçekimsel olarak birbirine bağlı 42 çift gezegen bulunuyor; bu, daha önce hiç gözlemlenmemiş bir şey. Gökbilimciler bunlara Jüpiter Kütleli İkili Nesneler veya JuMBO’lar adını verdi.
Bir galaksiden atılan başıboş bir yıldızın grafiği. Katkıda bulunanlar: NASA, ESA ve G. Bacon (STScI), O. Gnedin (Michigan Üniversitesi, Ann Arbor) ve W. Brown (Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi, Cambridge, Mass.)
Araştırmacılar makalelerinde şöyle yazdı: “Genç gezegen çiftlerinin nasıl aynı anda fırlatılıp, nispeten geniş mesafelerde zayıf da olsa bağlı kalabilecekleri oldukça belirsiz.”
ESA’da bilim ve keşif alanında kıdemli danışman olan McCaughrean, “Jüpiter Kütleli İkili Nesneleri veya JuMBO’ların gerçekten büyük bir keşif olduğuna inanıyoruz” dedi. Mastodon’da. Ön baskıda araştırmacılar, bu gezegen kütleli ikili nesnelerin “son derece beklenmedik ve hem yıldız hem de gezegen oluşumuna ilişkin mevcut teorilere meydan okuyan bir sonuç” olduğunu söyledi.
Bir gezegenin geleneksel tanımı, bir yıldızın etrafında yörüngede olmasıdır. Ek olarak, mevcut gezegen oluşumu teorileri, Jüpiter boyutundaki nesnelerin yalnızca bir bulutsuda bulunan toz ve gaz bulutlarının içinde yıldızların oluşmasına neden olan süreç yoluyla oluşturulabileceğini öne sürüyor.
“Aşağıda önemli bir nesne popülasyonunun nasıl oluşabileceğini anlamak için daha fazla simülasyon ve modellemeye ihtiyaç duyulacağı açıktır. [5 Jupiter masses] ve bunların önemli bir kısmının nasıl birden fazla sisteme girebildiğini,” diye tamamladı ekip.
Gezegenlerin nasıl “haydut” hale geldiğine dair kesin mekanizmalar bilinmiyor, ancak çeşitli teoriler mevcut. Teoriler, gezegenlerin diğer yıldızlarla olan çekimsel etkileşimler nedeniyle bir yıldızdan uzaklaştıklarını, süpernovaların onları dışarı attığını veya güneşleri öldükten sonra uzaya serbestçe süzüldüklerini içerir.
Alternatif olarak, JuMBO’lar için araştırmacılar, gezegensel püskürmelerin, gezegen diskinde dağılan gezegenlerden veya yıldızlar arasındaki dinamik etkileşimlerden kaynaklanabileceğini öne sürüyorlar.
Bu görüntü, NASA/ESA/CSA James Webb Uzay Teleskobu üzerindeki NIRCam cihazı kullanılarak iç Orion Bulutsusu ve Trapez Kümesi’nin tam taramasını göstermektedir. Bu, nebulayı, yıldızlarını ve diğer birçok nesneyi kızılötesinde benzeri görülmemiş ayrıntılarla ortaya çıkaran kısa dalga boylu renkli kompozittir. Katkıda bulunanlar: NASA, ESA, CSA / Bilim liderleri ve görüntü işleme: M. McCaughrean, S. Pearson
Ekip, “İkincisi Trapez Kümesi gibi yoğun yıldız oluşum bölgelerinde nispeten yaygındır” diye yazdı. Trapez Kümesi’nde gördüğümüz gezegensel kütleli nesneler ve JuMBO’lar topluluğu, her ikisinin de önemli uyarıları olsa bile bu “klasik” senaryoların bir karışımından veya belki de yeni, oldukça ayrı bir oluşum mekanizmasından kaynaklanabilir. Yıldızsız bir diskin parçalanması gerekiyor.”
Serseri gezegenlerin görünür ışıkta görüntülenmesi genellikle imkansızdır, bu da JWST’nin hassas kızılötesi görüşünü onları aramak için mükemmel bir araç haline getirir.
Orion Bulutsusu, yıldızların ve diğer gök cisimlerinin oluşumunu ve erken evrimini gözlemlemek için onlarca yıldır inceleniyor. Dünya’dan 1.350 ışıkyılı uzaklıkta yer alır ve takımyıldızına adını veren efsanevi Yunan avcısının ‘kılıcının’ bir parçası olan Orion takımyıldızının dibinde sisli bir leke olarak çıplak gözle görülebilmektedir.
Görselleri ayrıntılı olarak görmek için bkz. ESA’nın ESASky uygulaması, astronomik verileri görselleştirmek ve indirmek için kullanıcı dostu bir arayüze sahiptir. Bunlar bugüne kadar gözlemlenen en büyük JWST mozaikleri arasındadır.
ESASky’deki NIRCam kısa dalga boyu kanalındaki Orion Bulutsusu
ESASky’deki NIRCam uzun dalga boyu kanalındaki Orion Bulutsusu
Orijinal olarak yayınlanan bir makaleden uyarlanmıştır. Bugün Evren.
