Tekrar izlemekten korkuyordum Uzaylı Dirilişin. İlk olarak 1997’de sinemalara girdiğinde izledim ve sadece hayal kırıklığını hatırlıyorum. Sonra, o zamandan beri, her sıralamada sürekli en alttaydı Yabancı filmler. En azından benim aklımda hakim olan düşünce, kötü olduğuydu. Ama bir hedef koymuştum. Ona sadık kalıyordum. ve filmin sonunda, kulaktan kulağa gülümsüyordum, tamamen yanılmış olmaktan mutluydum. Eh, neredeyse.
Yeni bir Yabancı film, Uzaylı: Romulusgelecek hafta açılıyor ve öncesinde orijinal filmleri tekrar izleme kararı aldım. Her şey Ridley Scott’ın Yabancıki bu açıkça bir şaheser, ama sonra biraz tembelleştim. James Cameron’ın Uzaylılar sadece en sevdiğim değil, aynı zamanda en sevdiğim filmlerden biri, bu yüzden bunu bu sitede daha önce ele almıştım ve atlayabileceğimi düşündüm. Sonra David Fincher’ın Uzaylı 3, ki ben de bir süredir tam olarak görmemiştim ve tamamen hayal kırıklığına uğradım. Ayrıca, meslektaşım Cheryl Eddy çoktan harika bir geriye bakış yaptı. Başka bir atlama. Oradan ve özellikle bilerek Romulus ilk iki film arasında geçiyordu, izlemek için herhangi bir sebep var mıydı? Diriliş? Özellikle kötü olacağı beklentisiyle mi?
Yoktu ama yaptığım için mutluyum. Kabul ediyorum, bar Yabancı ilk iki filmi geçtiğinizde franchise biraz düşük. Franchise’ın en büyük hayranları bile bunu kabul edebilir. Ama sonra Uzaylı 3, orijinaliyle çok fazla ortak noktası olan, Diriliş büyük bir temiz hava soluğu gibi hissettiriyor. İçindeki her şey işe yaramıyor ve aslında, belki de çoğu şey işe yaramıyor. Ama sürekli olarak fikirleri nasıl zorlamaya çalıştığına şaşırdım ve memnun oldum Yabancı franchise’ı yeni ve ilginç yönlere doğru yönlendirdi. Her yerde alay konusu olan basketbol sahnesinden çok daha fazlasıydı.
Olaylardan yaklaşık 200 yıl sonrasını konu alıyor Uzaylı 3 (Sigourney Weaver’ın canlandırdığı Ellen Ripley’in öldüğü ve kendisiyle birlikte bir uzaylı kraliçeyi de öldürdüğü bölüm), Diriliş tam olarak bununla başlıyor: Ellen Ripley’nin dirilişi. Elbette bu Ripley değil. Bir klon ve klonlandı çünkü 200 yıl önceki DNA’da bir uzaylı kraliçenin DNA’sı vardı ve bu da kötü bilim insanlarının aslında istediği şey.
İşte tam orada çok harika bir fikriniz var. Weaver Ripley rolünde, ama aslında değil ve şimdi bir uzaylı kraliçenin annesi… bir nevi. Bu fikir Weaver’ın en akılda kalıcı karakterinin tamamen yeni bir versiyonunu yaratmasını sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda çapraz tozlaşmanın da kapısını açıyor. Bu Ripley’in uzaylı yavrularıyla bazı özellikleri paylaşması gibi ve filmin sonunda bu benzerliklerin diğer yönde de olduğunu öğreniyoruz.
Bu çerçevede, seçilmeye hazır, standart bir grup başıboş karakter elde ediyoruz. Ve yönetmen Jean-Pierre Jeunet sayesinde, Ron Perlman, Dan Hedaya, Brad Dourif, Raymond Cruz, Gary Dourdan ve Michael Wincott gibi harika karakter oyuncularından oluşan bir kim kimdir. Sonra Winona Ryder’ın mükemmel eklemesi var – ilk başta sadece ekibin bir üyesi olduğunu düşünüyoruz ama daha sonra Bishop/Ash android karakteri olduğu ortaya çıkıyor. Çok fazla şey eklemeyen ama Ripley, uzaylılar, tarihleri vb. hakkında çok şey bildiğini daha inandırıcı kılan bir vahiy. Ayrıca Ryder çok eğleniyor gibi görünüyor.
Gerçekten sevdiğim bir diğer şey ise Diriliş seride ilk kez (ama umarım son olmaz) askeriyenin/bilim adamlarının/kötü adamların uzaylılara el atmaları durumunda ne yapmayı planladıklarını görüyoruz. Kafeslerini görüyoruz. Bazı deneyler görüyoruz. Ve tabii ki her şey boka sarıyor. Ancak Ripley’in bu yaratıkların onları incelemek ve silahlandırmak isteyen insanların eline geçmesi fikrine karşı verdiği üç filmden sonra, bunu pratikte görmek ferahlatıcı.
Pek de iyi olmayan bazı şeyler Uzaylı Dirilişi Ancak fikirler uygulamadan daha heyecan verici. (Dikkat çekici olan, senaryonun Joss Whedon’a, süper ünlü olmadan ve bu taciz iddialarından çok önce atfedilmesi.) Uzaylılar çıktıktan sonra, film önceki filmlerde bulunan gerilim ve dehşetin çoğundan yoksun. Bunun bir kısmı eski bilgisayar grafikleri ve bir kısmı da filmin karakterleri öldürmek için çok fazla zaman harcamaması. Bir istisna, kahramanlarımızın suda bazı uzaylılarla savaştığı komik ama fantastik bir sahne. Tamamen saçma ama eğlenceli ve harika.
Sonra filmin şu ana kadarki en büyük vuruşunu yapan ve bağdaşıp bağdaşmadığı gerçekten tartışmaya açık olan son var. Ripley’nin doğurduğu uzaylı kraliçenin insan üreme sistemini paylaştığını ve bu nedenle bir insan/uzaylı melezi doğurduğunu öğreniyoruz. Melez daha sonra kraliçeyi öldürüyor ve Ripley ile bağ kurmaya çalışıyor. Bu fikrin bir yarısı işe yarıyor çünkü çok iğrenç ve yaratıcı; diğer yarısı işe yaramıyor çünkü çok az keşfedilmiş ve işe yaramayan bir tasarıma sahip. Tüm bu çılgınlığın doruk noktası. Uzaylı Dirilişi Kurulan ve iğrenç ve değerli bir sonuca sahip olmasına rağmen, asla istediği kadar sert bir sonuca ulaşamıyor.
Ve henüz, Uzaylı Dirilişi karşılaştırıldığında çok vahşi, eğlenceli ve iddialı Uzaylı 3ve sonraki devam filmlerini alkışlamalıyım. İyi bir film olduğundan emin değilim ve kesinlikle bununla hiçbir ilgisi yok Romulusancak çoğu insanın serinin en kötü filmi olarak gördüğü filmi kişisel olarak yeniden değerlendirdiğim için mutluyum.
Uzaylı Dirilişive serinin geri kalanı, şu anda Hulu’da yayınlanıyor.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son Marvel, Star Wars ve Star Trek yapımlarını ne zaman bekleyeceğinizi, DC Evreni’nin film ve TV’deki sonraki adımlarını ve Doctor Who’nun geleceği hakkında bilmeniz gereken her şeyi öğrenin.
