Uzay Fırlatma Sistemi Titan balon görevini başlatabilir

Güneş sistemindeki çok az yer bir balon için Titan kadar uygundur. Düşük yerçekimi ve yüksek atmosferik yoğunluğun birleşimi, Satürn’ün en büyük uydusunu “havadan” daha hafif bir araç için ideal kılıyor ve oraya bir tane yerleştirme fikri en az yirmi yıldır ortalıkta dolaşıyor.

Peki neden henüz yapmadık? Bunun basit cevabı, gerekli balonun boyutunun mevcut fırlatma platformları için çok büyük olmasıdır. Ancak Uzay Fırlatma Sisteminin (SLS) ana yüklenicisi olan Boeing’den bir ekip, yeni fırlatma platformlarının büyük bir balonu gerekli bilimsel yük ile birlikte yörüngeye sokabileceğine ve bu ilgi çekici ayın gizemlerini çözmeye başlayabileceğine inanıyor. .

Titan’a bazıları “yürüyen” olanlar da dahil olmak üzere çeşitli balon misyonları bildirdik, ancak Boeing’in tasarımı geleneksel bir keşif balonuna daha çok benziyor. Helyumla dolu bir balona ve haç biçiminde bir kuyrukla birleştirilmiş iki balast tankına sahip olacak ve balonun dönüşünü, eğimini ve yalpalamayı kontrol etmesine olanak sağlayacaktı.

Balon, yerel atmosferik gazları alçaltmak için alacak veya yüksekliğini kontrol etmek için yükselmek üzere dışarı atacaktır. Boeing mühendisleri iki farklı irtifa konfigürasyonu sundu: 150 m³ 5 km yükseklikte veya 400 m yükseklikte balon³ balon 20km yükseklikte bir yörüngeye çıkıyor. Sıkıştırıldığında her iki balon boyutu da bir SLS yük kaplamasına sığabilir.

Gondol, gerçek sihrin gerçekleştiği yerdir ve yazarların yayınladığı makale, bu bilimin tam olarak ne olabileceğine dair ayrıntılar konusunda yetersizdi. Titan yüzeyini taramak ve özellikle jeolojik aktiviteden kaynaklanan değişiklikleri takip etmek için RADAR ve LIDAR sistemleri de dahil olmak üzere çeşitli araçlardan bahsediyorlar. Ayrıca bölgede ne tür bir sıvı metan döngüsünün var olduğuna dair bir gösterge verecek herhangi bir organik molekülün olup olmadığını tespit edebilecek atmosferik sensörler de olabilir.

Görev tasarımıyla ilgili bir diğer önemli nokta da uzun süre dayanacak olması; ekip böyle bir balonun Titan atmosferinde yıllarca dayanmasını bekliyor. Bu süre zarfında, mevsimsel değişkenlik gibi uzun vadeli eğilimleri ve muhtemelen Titan’ın gece tarafının gündüz tarafına göre neden daha sıcak göründüğünü fark edebilecektir.

Görev, 2034-2036 zaman diliminde bir fırlatma için tasarlandı ve bu yıllarda Satürn sistemine ulaşmak için daha düşük delta-v gereksiniminden yararlanacak birkaç farklı fırsat penceresi vardı. Ancak SLS’nin bu zaman çizelgesini geciktirebilecek kendi zorlukları vardı.

2022’de bir kez lansmanı yapılmış olsa da, ikinci lansmanının 2026’ya kadar, yani neredeyse dört yıl sonra yapılması planlanmıyor. Aynı zamanda yeniden kullanılamaz ve NASA’nın Artemis’in aya fırlatılmasına yönelik talebini karşılaması gereken gereksinimler göz önüne alındığında, bu zaman diliminde herhangi bir ilave SLS fırlatmasının yapılması pek olası değildir.

Bu yazının yazıldığı sırada lansman başına 2,5 milyar dolar olarak tahmin edilen maliyetten bahsetmiyorum bile. Bunun fiyatı zamanla düşse de, daha yüksek fırlatma kapasitesine sahip olan ve SLS’nin iki yıl önce gökyüzüne ilk yolculuğundan bu yana dört kez uçmuş olan Starship ile rekabet etmesi gerekiyor.

NASA’nın Titan’a yapacağı helikopter görevi Dragonfly, 2028’de fırlatılmak üzere halihazırda bir Falcon Heavy kullanıyor. Falcon Heavy, SLS kadar fazla yük taşıma kapasitesine sahip olmasa da yine de Titan’a yapılacak aynı görevin daha küçük bir versiyonunu alma potansiyeline sahip. Sonuçta, uzaya erişim ucuzladıkça ve bu eşsiz dünyaya balon gönderebilecek kapasitede fırlatma platformlarının sayısı arttıkça, bir gün bir görev muhtemelen onaylanacak; oraya nasıl varacağı henüz bilinmiyor.