NASA’nın DART uzay aracı, geçen Kasım ayında bir Hollywood film planından çıkan bir görevle fırlatıldı: Dünya’ya doğru giden bir asteroidi durdurmak ve rotasını bozmaya çalışmak. Neyse ki, asteroid Dimorphos gezegenimizle gerçekten bir çarpışma rotasında değil, ancak Dünya’ya yakın bir nesne olarak sınıflandırılacak kadar yaklaşacak, ancak fikir, bir asteroit tehdidi bulmamız durumunda sistemi test etmek. Dünya ile çarpışma.
DART, asteroidi çarparak mevcut yörüngesinden uzaklaştırmaya çalışacak. Hiç kimse uzay aracı asteroide çarptığında tam olarak ne olacağından tam olarak emin değil, bu nedenle İsviçre’deki Bern Üniversitesi’nden araştırmacılar yakın zamanda bilgisayar modellemesini kullanarak etkiyi simüle ettiler.
Araştırmacılar, uzay aracının asteroitte küçük bir çarpma krateri bırakacağına dair birçok varsayımın aksine, asteroitte önemli hasara neden olabileceğini buldular. Parçalanma şekli, asteroitin neyden yapıldığına bağlıdır ve önceki varsayımlar, asteroitlerin oldukça sağlam bir iç mekana sahip olduğu yönündeydi. Ancak son asteroit örnekleme misyonları, bazı asteroitlerin içeride daha kırılgan olabileceğini öne sürdü.
“Bir asteroidi hayal ederken hayal edebileceğinin aksine, Japon uzay ajansının (JAXA) Hayabusa2 sondası gibi uzay görevlerinden elde edilen doğrudan kanıtlar, asteroitlerin çok gevşek bir iç yapıya sahip olabileceğini gösteriyor – bir moloz yığınına benzer – ve bir moloz yığınına benzer – baş araştırmacı Sabina Raducan, yerçekimi etkileşimleri ve küçük birleşik kuvvetler” dedi.
Bu, 160 metre genişliğinde bir çarpma krateri yerine, DART uzay aracının etkisinin asteroidi tamamen deforme edebileceği ve onu neredeyse tanınmaz hale getirebileceği anlamına geliyor. Etkiyi modellemek için araştırmacılar, şok dalgalarının asteroit boyunca nasıl hareket edeceği ve asteroit içindeki malzemenin, tümü asteroitin iç yapısından etkilenen çarpma kuvveti tarafından nasıl sıkıştırılacağı gibi faktörleri göz önünde bulundurdu.
Raducan, “Gevşek bir iç yapı senaryosunun şimdiye kadar tam olarak çalışılmamasının nedenlerinden biri, gerekli yöntemlerin mevcut olmamasıdır.” Dedi. “Bu tür darbe koşulları laboratuvar deneylerinde yeniden oluşturulamaz ve böyle bir etkiyi takiben nispeten uzun ve karmaşık krater oluşumu süreci – DART durumunda birkaç saat meselesi – bu etki süreçlerini şimdiye kadar gerçekçi bir şekilde simüle etmeyi imkansız hale getirdi.”
Araştırma şurada yayınlandı: Gezegen Bilimi Dergisi†
