Uydular, radarlar ve dronlar meteorları nasıl takip ediyor ve Dünya’nın asteroit savunmasına nasıl yardımcı oluyor?

31 Temmuz 2013 tarihinde bir ABD savunma uydularının takımyıldızı uzaydan gelen bir kayanın aşağıdaki toprağa çarpma yolunda Dünya atmosferini yararak yanmasıyla Güney Avustralya üzerinde bir ışık çizgisi gördü.

Etki, yaklaşık 220 ton TNT’ye eşdeğer bir patlama yarattı. 1.500 km’den daha uzaktaki Tazmanya’da patlama, normalde çevreyi dinlemek için kullanılan dedektörler tarafından duyuldu. son derece düşük frekanslı sesler yasadışı nükleer silah testlerinden.

Bunlar, Port Augusta’nın kuzeyinde bir yerde meteorlarla kaplı bir yer parçası olması gerektiğinin iki mükemmel göstergesiydi. Ama onları nasıl takip edebiliriz?

üzerinde çalışan meslektaşlarım ve ben Çöl Ateş Topu Ağı (DFN)gelen asteroitleri izleyen ve ortaya çıkan meteorlarbirkaç fikri vardı: hava durumu radarı ve dronlar.

uzayda gözler

Meteorları bulmak kolay bir iş değildir. adı verilen yüksek kaliteli yer tabanlı sensörlerden oluşan bir ağ vardır. Küresel Ateş Topu Gözlemeviancak gezegenin yalnızca yaklaşık% 1’ini kapsıyor.

bu ABD uydu verileri NASA tarafından yayınlanan, yer tabanlı dedektörlerden çok daha geniş bir alanı kapsıyor, ancak yalnızca en büyük ateş toplarını alıyor. Dahası, onlar meteorun yörüngesi hakkında her zaman doğru bir fikir vermez.

Yani, bu verilerden bir göktaşı bulma şansına sahip olmak için biraz dışarıdan yardıma ihtiyacınız var.

Hava durumu radarları

2019’da Avustralya Meteoroloji Bürosu, hava durumu radarı verilerini oluşturmaya başladı. açık olarak mevcut araştırmacılara ve halka Bunu bulmacayı tamamlamak için bir fırsat olarak gördüm.

Çöl Ateş Topu Ağı ve NASA’dan gelen olayların kayıtlarını taradım ve bunları yakındaki hava durumu radarlarıyla çapraz eşleştirdim. Sonra düşen göktaşlarının varlığına işaret edebilecek olağandışı radar işaretleri aradım.

Bingo, 2013 etkinliği Woomera radar istasyonundan çok uzakta değildi. Hava açıktı ve radar kaydı, doğru yer ve zamanda bazı küçük yansımalar gösterdi.

Ardından, rüzgarın göktaşlarını Dünya’ya doğru yol alırken nasıl ittiğini anlamak için hava durumu verilerini kullanmam gerekti.

Hesaplamaları doğru yapsaydım, zengin bir göktaşı yığınının yerini gösteren bir hazine haritam olurdu. Eğer onları yanlış anladıysam, sonunda ekibimi iki hafta boyunca çölde dolaşmaya gönderirim.

Araştırma

Doğru bir hazine haritası olduğunu umduğum şeyi Monash Üniversitesi’nden meslektaşım Andy Tomkins’e verdim. Bu yılın eylül ayında, Nullarbor’daki bir keşif gezisinden dönerken tesadüfen sitenin önünden geçiyordu.

Neyse ki Andy ilk göktaşını baktıktan 10 dakika sonra buldu. Sonraki iki saat içinde ekibi dokuz tane daha buldu.

Meteoroloji radarları ile meteor bulma tekniği öncülük edildi ABD’deki meslektaşım Marc Fries tarafından. Ancak bu, ABD NEXRAD radar ağı dışında ilk kez yapılıyor. (Hava sahasını izlemeye gelince, ABD herkesten daha güçlü ve daha yoğun teknolojiye sahip.)

Bu ilk arama, yerde çok sayıda göktaşı olduğunu doğruladı. Ama hepsini nasıl bulacaktık?

İşte burada dronlar devreye giriyor. Meslektaşım Seamus Anderson tarafından geliştirilen bir yöntemi kullandık. drone görüntülerinden meteorları otomatik olarak algılar.

Sonunda, toplamda 4 kg’dan biraz fazla olan 44 göktaşı topladık. Birlikte “dağılmış alan” dediğimiz şeyi oluştururlar.

tarlalar bize çok şey anlat bir asteroitin atmosferimizde nasıl parçalandığı hakkında.

Bunu bilmek oldukça önemli, çünkü bu şeylerin enerjisi nükleer silahlarınkiyle kıyaslanabilir. Örneğin 2013 yılında Rusya’da Çelyabinsk üzerinde patlayan 17 metrelik asteroit, 1945’te Hiroşima’ya atılan bombanın 30 katı büyüklüğünde bir patlama meydana getirdi.

Bu nedenle, bir sonraki büyük olan çarpmak üzereyken, enerjisini atmosferimize nasıl bırakacağını tahmin etmek faydalı olabilir.

Yeni teleskoplar ve daha iyi teknoloji ile bazı asteroitleri görmeye başlıyoruz. Dünya’ya çarpmadan önce. gibi projelerde daha fazlasını göreceğiz. Vera Rubin Gözlemevi ve Asteroit Karasal Etki Son Uyarı Sistemi (ATLAS) çalışır durumda.

Bu sistemler bize bir asteroitin Dünya’ya doğru ilerlediğini birkaç gün önceden haber verebilir. Bu, onu saptırmak için herhangi bir çaba sarf etmek için çok geç olacaktır – ancak hazırlık ve zeminde hasar kontrolü için bolca zaman olacaktır.

Açık verinin değeri

Bu keşif, yalnızca önemli verilerin ücretsiz olarak bulunması ve bunları sağlayan kişiler sayesinde mümkün oldu.

Ateş topunu tespit eden ABD uyduları muhtemelen füze ve roket fırlatmalarını tespit etmek için oradalar. Bununla birlikte, biri (kim olduğunu bilmiyorum) yetenekleri hakkında çok fazla bilgi vermeden bazı uydu verilerini nasıl yayınlayacağını çözmüş ve ardından verileri yayınlamak için çok lobi yapmış olmalı.

Aynı şekilde, düşük seviyeli hava radarı verilerini diğer kullanımlar için açık bir şekilde erişilebilir hale getirmek için çalışan Avustralya Meteoroloji Bürosu’ndan Joshua Soderholm’un çalışması olmasaydı keşif gerçekleşemezdi. Soderholm, radar verilerini yapmak için zahmete girdi hazır ve kullanımı kolayBu, bilimsel makalelerin altında okuyabileceğiniz “veriler makul istek üzerine sağlanır” gibi belirsiz formüllerin çok ötesine geçer.

İzlenecek ateş topu sıkıntısı yok. Şu anda, geçen hafta sonu uzayda tespit edilen bir göktaşının peşindeyiz. Kanada, Ontario üzerinde gökyüzünde parıldayan.

Bu makale şu adresten yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.