Uydu verilerine gelince, bazen daha fazlası daha fazladır

Dünyanın etrafında dönen, gezegenimizin yüzeyini tarayan ve her gün yüzlerce terabayt veri üreten yaklaşık 7.000 uydu var. Bu uydular birçok farklı hükümet ve ticari kuruluş tarafından işletilmektedir ve ürettikleri veriler farklı gündemlere sahip farklı paydaşlara dağılmıştır, bu da herhangi bir araştırma ekibinin dünyanın yörünge sensörlerinin tüm potansiyelinden yararlanmasını imkansız hale getirir.

Stevens Institute of Technology’deki araştırmacılar şimdi düzinelerce kuruluşun, orman yangınlarını tespit etmek gibi karmaşık Dünya bilimi sorunlarını yönetmek için yörünge cihazları filoları ve kara tabanlı antenler arasındaki bilgi alışverişini modellemesine olanak tanıyan bir dijital platform oluşturdu. Platform, Yeni Gözlem Stratejileri Test Yatağı veya kısaca NOS-T olarak adlandırılır.

Projeye liderlik eden Stevens’ta sistem mühendisliği doçenti Paul Grogan, “NOS-T, araştırmacılara işbirlikçi uzay araştırma projelerini hızlı bir şekilde prototiplemeleri için bir yol sunuyor. Aksi takdirde bu dağıtılmış görevlerin geliştirilmesini engelleyebilecek birçok zorluğu ortadan kaldırıyor.” .”

Çalışmalarında, bildirilen Sistem Mühendisi, Grogan ve Stevens’taki meslektaşları, ağa bağlı uyduların Dünya yüzeyinde neler olup bittiğine dair çok daha iyi bir resim vererek çok daha ayrıntılı görüntüler oluşturmak için nasıl kullanılabileceğini anlatıyor. Birden fazla uydu kullanmak, belirli konumları sürekli olarak izlemeyi de kolaylaştırır; bu, toprak kaymalarını tahmin etmek için orman yangınlarını veya suya doymuş toprağı izlemeye çalışırken önemlidir. Buna karşılık, bireysel uydular yalnızca üzerinden geçtikleri alanları tarayabilir.

NOS-T, kuruluşların kendi uydularını ve verilerini bağımsız olarak modellemelerine ve ardından sınırlı miktarda onaylanmış veri içeren mesaj alışverişinde bulunmalarına olanak tanıyarak çalışır. Etkili bir şekilde NOS-T, bir bağ dokusu görevi görerek kuruluşların cihazları birbirine bağlamasına ve birbirlerine veriler, kontrol algoritmaları ve kullandıkları diğer teknolojiler hakkında hassas bilgilere doğrudan erişim sağlamadan veri paylaşmasına olanak tanır.

Grogan, bu tür güvencelerin, özel kuruluşları veri paylaşmanın güvenli olduğuna ikna etmenin veya hükümetleri ulusal rekabeti bir kenara bırakıp ortak araştırma projelerinde işbirliği yapmaya ikna etmenin tek yolu olduğunu açıkladı. “Bu tür ortaklıklar kolay değil, ancak dijital bir simülasyon kullanarak birlikte nasıl çalışacağınızı anlayamazsanız, gerçek dünya uzay görevlerinde asla işbirliği yapamazsınız” dedi.

NASA’nın Yer Bilim ve Teknoloji Ofisi gelecek yıl görev tekliflerini değerlendirmek için NOS-T’yi kullanmaya başlayacak ve bazı görev tasarımcıları yeni araştırma çerçevelerini doğrulamak için zaten NOS-T’yi kullanıyor. federal fon için başvurmadan önce. Grogan, “NOS-T’yi kullanarak, bir uzay projesinin dağıtılmış yönlerinin, bina ekipmanına ve uyduları fırlatmaya milyonlarca dolar akıtmaya başlamadan önce uygulanabilir olup olmadığını kontrol edebilirsiniz.” Dedi.

Gelecekte, NOS-T gibi işbirlikçi dijital platformlar, sensörleri paylaşılan araştırma hedefleri etrafında otomatik olarak koordine etmek için yerleşik AI algoritmaları tarafından işlenen mesajlarla uyduların birbirleriyle doğrudan iletişim kurmasına yardımcı olabilir. Şimdilik amaç, dağıtılmış görevleri geliştirme ve doğrulama sürecini düzene sokarak dünyanın dört bir yanındaki araştırmacıların dünyanın yörünge sensörlerinden yağan verileri daha iyi kullanmasına yardımcı olmaktır.

Grogan, “Uzay fırlatma maliyetlerinin düşmesiyle birlikte, her türden organizasyonun sensörleri yörüngeye yerleştirmeye başladığını görüyoruz” dedi. “Bu, uzay araştırmasının geleceğinin işbirliğine dayalı olması gerektiği anlamına geliyor – ancak önce, işbirliğine dayalı ilişkileri, kullandığımız donanımı test ettiğimiz kadar kapsamlı bir şekilde modelleyebilmeli ve test edebilmeliyiz.”