Uranüs’ün 27 uydusundan biri veya ikisi — ariel ve/veya miranda – NASA tarafından yapılan bir araştırmaya göre, muhtemelen buzlu yüzeylerinin altında okyanuslar var ve aktif olarak uzay ortamına malzeme püskürtüyorlar.
Önceden, JüpiterSatürn ve Neptün gezegen sistemine parçacıklar pompalayan en az bir buzlu uyduya ev sahipliği yaptığı bulundu.
ABD, Maryland’deki Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuvarı (APL) tarafından yürütülen çalışmada araştırmacılar, şimdiye kadar uzaya giden tek uzay aracı olan NASA’nın Voyager 2 uzay aracı tarafından alınan yaklaşık 40 yıllık enerjik parçacık ve manyetik alan verilerini yeniden analiz ettiler. Uranüs.
Uzay aracının, güneş sisteminin turkuaz, eğik garip topu olan Uranüs’ten ayrılırken gözlemlediği, hapsolmuş bir enerjik parçacık popülasyonu buldular.
Baş yazar, “İlginç olan, bu parçacıkların Uranüs’ün manyetik ekvatorunun yakınında son derece sınırlı olmasıydı” dedi. Ian CohenAPL’de bir uzay bilimcisi.
Sistemdeki manyetik dalgaların normalde enlemde yayılmalarına neden olacağını açıkladı, ancak bu parçacıkların tümü ekvatora yakın, Ariel ve Miranda uyduları arasında sıkışıktı.
Bilim adamları başlangıçta bu özellikleri, Voyager 2’nin muhtemelen gezegenin manyetosferinin uzak kuyruğundan “enjekte edilen” bir plazma akışından geçmesine bağladılar. Ama bu açıklama tutmuyor, Cohen söz konusu. “Bir enjeksiyon normalde gözlemlenenden çok daha geniş bir parçacık yayılımına sahip olacaktır.”
Ekip, parçacıkların Ariel ve/veya Miranda’dan ya Enceladus’ta görülene benzer bir buhar bulutu aracılığıyla ya da yüksek enerjili parçacıkların bir yüzeye çarparak diğer parçacıkları uzaya fırlattığı bir süreç olan püskürtme yoluyla kaynaklandığından şüpheleniyor.
Yine de bilim adamları, Uranüs’ün en büyük beş uydusunun – Ariel ve Miranda dahil – yer altı okyanuslarına sahip olabileceğinden şimdiden şüpheleniyorlar. Her iki ayın Voyager 2 görüntüleri, yüzeyde donan olası su püskürmeleri de dahil olmak üzere, jeolojik yeniden yüzeye çıkmanın fiziksel belirtilerini gösteriyor.
Cohen, “Veriler, orada aktif bir okyanus ayı olmasının çok heyecan verici potansiyeli ile tutarlı.” Dedi. “Her zaman daha kapsamlı modelleme yapabiliriz, ancak yeni verilere sahip olana kadar sonuç her zaman sınırlı olacaktır.”
Yakın zamanda dergide yayınlanması kabul edilen bulgular Jeofizik Araştırma MektuplarıABD’de yıllık Ay ve Gezegen Bilimi Konferansı’nda da sunuldu.
FacebooktwitterLinkedin
