George Miller, hayalindeki hayal projeleriyle dolu kariyerini hangi sihirli lambaya, maymunun pençesine ya da iyi dilek dilemesine borçludur? Bu Avustralyalı yazar-yönetmen ve yıkım derbicisi, onlarca yıldır aralıksız olarak sıra dışı bir zafer peşinde bol miktarda kaynak karıştırdı ve şüpheli “aile dostu” bir stüdyo dolarını harcadı. hayvanat bahçeleri ve giderek daha ayrıntılı distopyalar. Çok katlı bir yatırımı bir delinin kum havuzuna dönüştürme yeteneğinin zirvesi, elbette, son filmi, şaşırtıcı. Mad Max: Öfke YoluBu, esasen, kendi çılgın cihazlarına bırakılan gerçek sanatçılar tarafından yapıldığında yaz filmlerinin ne olabileceğine dair bir vizyondu. Ne kadar imkansız bir filmdi – ve takip etmesi de zor bir eylem.
nasıl sahip olmak Miller heyecan verici kir, toz, ateş, hız ve kargaşa destanını izledi mi? Görünüşe göre, bir hız değişikliği ile. onun yeni filmi, Üç Bin Yıllık Özlem, bir otel odası için uçsuz bucaksız bir çölü takas ederek bir öncekinden daha geniş ve daha kompakt; kelimenin tam anlamıyla bin yıllara yayılan bir hikaye için birkaç günlük aksiyon; ve çay ve nohut ikramları üzerinden arzunun gerçek doğasını kibarca tartışan bornozlu iki karakterin uzun sahneleri için kesintisiz bir araç katliamı barajı. Ve yine burada da imkansız bir film var – yetişkinler için tuhaf ve büyüleyici bir peri masalı, beyinsel kaprisleri ve orta bütçeli sihirbazlığıyla modası geçmiş. başarısı olduğunu söyleyebiliriz. Öfke Yolu bu daha kendine özgü fantezi için para ödedi, ancak bu, Miller’ın bir cin satın almak için bir tek boynuzlu at sattığını savunmaya benzer.
Sözü edilen otel, “anlatıbilimci” Alithea’nın (Tilda Swinton), insanlığın varoluşu anlamlandırmak için her zaman hikayeleri kullanma biçimlerini araştırmaya adanmış bir kitap fanatiği toplantısı için uçtuğu İstanbul’dadır. Bu rasyonel, makul akademisyen, gözlemciyi oynamaya, kendini başkalarının yazılı başarılarına gömmeye o kadar alışmış ki, kendi fantastik bir ipliğine rastladığını kabul etmesi biraz zaman alıyor. Tetikleyici olayı, başlangıçta 1940’ların dev cinleri gibi hantallaşan hapsedilmiş bir ruhu farkında olmadan serbest bıraktığı andır. Bağdat Hırsızı ve otel odasının neredeyse her santimini şişirilmiş balon fiziğiyle dolduruyordu. Neyse ki, yakında Idris Elba’nın normal, daha yönetilebilir oranlarına küçülecek.
Efsanevi şekil değiştirici bir cindir ve yüksek sesle ağlarken, yüzyıllardır bir şişeye hapsolmuş, yalnızlık, öfke ve pişmanlıkla işkence görmüştür. Sadece üç dileği yerine getirerek özgürlüğünü kazanabilir. Ancak Alithea bu fikir üzerinde kolay bir satış değil. Birincisi, dilek gerçekleştirenlerin hilelerine karşı temkinli olacak ve dileklerin dilek sahibi üzerinde ironik bir şekilde geri tepme yolu olduğunu bilecek kadar okumuş. Daha da önemlisi, Alithea araştırma hayatından o kadar pasif bir şekilde tatmin olmuştur ki, cinlerin ona verebileceği derin arzuları düşünemez. (Yine İdris Elba’ya benzediği göz önüne alındığında, buna hayal gücü eksikliği denilebilir.)
Miller, bu baş döndürücü fanteziyi AS Byatt’ın romanı “Bülbülün Gözündeki Cin”den uyarladı. İngiliz yazar, insan ve ölümsüz arasındaki konuşmayı ara sıra bir arka plan grafiğiyle böldü, cin, Alithea’yı – orijinal metinde Gillian olarak adlandırdı – olaylı geçmişinin yüzyıllarından anekdotlarla süsledi. Miller için bu kenarlar, antolojist oynamak ve oyunun anahtarında kendi iç içe geçmiş masal bebeğini yaratmak için bir fırsattır. Binbir Gece. Diğer bir deyişle film, geçmişe dönüş olaylarının minyatür destanlarına sıçramaya devam ediyor, cinlerin Sebe Kraliçesi, Kanuni Sultan Süleyman ve aşktan çok bilgiye aç bir genç gelinle talihsiz karşılaşmalarını anlatıyor.
Alithea’nın da not edebileceği gibi, hikayedeki bu hikayelerin hiçbiri anlatı karmaşıklığının harikaları değildir ve Üç Bin Yıllık Özlem momentumuna yakın bir şey almaktan Öfke Yolu. Ancak, lezzetli bir arketipsel konu dışına çıkma, nesiller boyu efsaneler yaratan, geçmişi bugüne ve bir kültürü diğerine bağlayan evrensel duygunun omurgasıyla ilgilenen bir filmin cazibesinin bir parçasıdır. Çoğunlukla, vinyet yapısı Miller ve görüntü yönetmeni John Seale’nin Mad Max filmlerinin kıyamet sonrası çöl tonlarından kaçmasına ve kırmızı ve yeşilin ressam zenginliğinin tadını çıkarmasına olanak tanır. Dinamik görsel hikaye anlatımları, Elba’nın araf hapishanesine çekilirken maddeden uzaklaşması gibi, ara sıra akıldan çıkmayan görüntüde oyalanarak, bizi seks partisi odalarından ateşli savaş alanlarına çekiyor.
Ancak film, o otel odasında, garip bir çıkmazdan yemek yapan iki büyük oyuncu ve yavaş yavaş felsefi ve romantik boyutlar kazanan bir tartışma ile alışılmadık derecede büyüleyici. Miller, Elba’nın atılgan başrol oyuncusu niteliklerini, için için için yanan ve yoğunluğunu çok iyi kullanıyor; Jack Nicholson’ı nasıl görevlendirdiğinin iyi niyetli diğer yüzü. Eastwick’in Cadıları – film yıldızı karizmasıyla doğaüstü bir varlığın tekinsizliğinin karşılaştırılabilir bir birleşimi.
Bu arada Swinton, mükemmel bir şekilde mantıklı bir kitap kurdu olarak rol alıyor, beklenmedik koşullarından eğlenceli bir şekilde etkilenmeyen, ancak aynı zamanda memnuniyet ve tatminin aynı şey olmadığını yavaş yavaş anlamaya başlıyor. Bu drama biliminde biraz Miller var mı? Karakter, Byatt’ın orijinal hikayesinin sonuna doğru “Geometrik desenli çiçekleri seviyorum” diyor. “Gerçekçiliği, gerçek görünmeyi hedefleyenlerden daha fazlası.” Bu, yönetmenin nasıl olduğuna dair bir misyon ifadesi olabilir. Yol Savaşçısı ve Bebek: Şehirdeki Domuz dünyamızı inanılmaz derecede abarttı – ve “ikna edici” son teknoloji yanılsamaya karşı bir sihir hilesinin hayali hayranlığını ayrıcalıklı kılan özel efektleri tercih etmesi için.
Üç Bin Yıllık Özlem sonunda beklenmedik bir yöne, bir melankoliye ve belirli bir seksiliğe ve teknolojik şimdimizin durumu hakkında bir kararsızlığa doğru sapar. Filmin hikaye anlatımıyla ilgili soruları aslında insanlığın doğasına dair sorular; Bu, Miller’ın, sonsuz gözlemleri ile türümüze, çelişkiyle tanımlanan “toz yaratıklarına” karşı biraz sevgi besleyen bir karakterin nazik bilgeliğiyle ele aldığı bir konu. Cinlerin şaşkın bakış açısında, bu kusurlu ama sevimli tuhaflığın ruhu yatar. Ve onun lambasında, bunun gibi daha imkansız filmler için yalvarırdık.
Üç Bin Yıllık Özlem şimdi seçkin sinemalarda oynuyor. AA Dowd’un yazılarının devamı için lütfen ziyaret edin. Yazar sayfası.
