Konuşma27 Nis 2022 10:48:02 IST
Elon Musk, gezegenin bir numaralı milyarderidir. 44 milyar ABD doları (35 milyar sterlin) aracılığıyla siber uzayı ifade özgürlüğü “mutlakçılığı”nın cennetine veya cehennemine dönüştürebilirse. Twitter devralma, o zaman kesinlikle o adam. Doğru?
Musk veya Jeff Bezos gibi serbest piyasa filleri (ki Washington Post’u satın aldı 2013’te) büyük kitle iletişim araçlarının sorumluluğunu üstlendiğinde, demokratik katılımın temel bileşeni olmaya devam eden ifade özgürlüğünün yönü hakkında endişeler dile getiriliyor.
Bu, kamusal alanların giderek artan özelleştirilmesiyle ilgili daha geniş endişeleri besliyor. Çevrimiçi çağda, zamanımızın çoğunu milyarderler için reklam geliri elde etmek için özel alanlarda harcamamız, birçok kişi tarafından insan onuruna hakaret olarak görülüyor. Twitter anlaşması, mülkiyeti yalnızca bir grup özel elden diğerine taşıyabilir, ancak dünyanın en zengin (ve tartışmalı) milyarderinin işin içinde olması durumu daha da kötüleştiriyor gibi görünüyor.
Ayrıca okuyun: ELON MUSK’IN TWITTER İÇİN PLANLAR YANLIŞ BİLGİ SORUNLARINI DAHA KÖTÜ YAPABİLİR
Ama gerçek daha karmaşık. İfade özgürlüğünün nostaljik deyimi, bir zamanlar vatandaşların günün meselelerini tartışmak için eşit olarak bir araya geldiği bir “belediye binası” ya da “kamu meydanı” varmış. Aydınlanmış bir yurttaşlık gerçeği yanlıştan, iyiyi kötüden ayıracağı için her fikir özgürce yayınlanabilirdi.
Halkın seçilmiş temsilcileri daha sonra “halkın iradesine” sadık sonuçlara varmaya devam edecek ve buna göre akıllıca yasalar oluşturacaktı. Bir belediye binasının veya meydanın bu resimlerinin tam anlamıyla kamuya açık olduğu varsayılır – bunlar herkese özgürce açıktır ve hiçbir özel vatandaş bunlara sahip değildir.
Aslında, en azından modern demokrasilerde böyle bir arena hiç var olmamıştır. Geçmiş yıllarda, birçok batı ülkesindeki küfür yasaları, insanların o zamanlar kilisenin kamu politikası üzerinde çok daha büyük etkisi olan şeyler hakkında açık yüreklilikle konuşma yeteneklerine kısıtlamalar getirdi. Daha da önemlisi, kadınlar, etnik azınlıklar, sömürgeleştirilmiş insanlar ve diğerleri, bırakın eşit yurttaşlar bir yana, kamusal forumda korkusuzca seslerini duyurmak gibi ayrıcalıklardan hiçbir zaman zevk almıyorlardı.
Yine de mitler genellikle bir miktar gerçek içerir. Eskiden kamusal alanlarda gerçekleşen protesto ve muhalefetin artık büyük ölçüde özel şirketlerin sahibi olduğu ve işlettiği çevrimiçi medya platformlarına kaydığına şüphe yok. (Hala sokak gösterileri yapıyoruz, ancak onlar bile sayılarını artırmak için çevrimiçi tanıtıma güveniyorlar.)
Kamu gücü
Yine de özel medyanın çıkarlarının gücünü küçümsemesek de abartmamalıyız. Musk’ın Twitter anlaşmasının bozulduğu gün neredeyse aynı gün, Avrupa Birliği duyurdu bir Dijital Hizmetler Yasasını kabul edecekti.
Bu, bloğun terörizmi, çocuk cinsel istismarını, nefret söylemini (AB’nin geniş terimlerle tanımlama eğiliminde olduğu), dezenformasyonu, ticari sahtekarlığı ve bireysel güvenlik veya demokratik toplum için sorun teşkil eden diğer söylemleri teşvik eden içeriği kısıtlama yetkisini büyük ölçüde artıracaktır. .
sahip olduğum gibi söylemeliyim başka yerde yazılmış, AB hukukunun çeşitli unsurlarına ve benzer Birleşik Krallık kurallarına katılmıyorum, ancak buradaki mesele bu değil. Mesele şu ki, Musk’ın milyarlarcası bile onu koruyamayacak.
İsterse Twitter’ın tüm konuşma monitörlerini ateşleyebilir, ancak onları yeniden işe alması çok uzun sürmeyecektir. AB hukukunda kapsanan içerik kategorilerinin her biri için, ihlaller için ağır para cezaları uygulanabilir, bu nedenle para cezalarından kaçınmanın tek yolu izleme yapmaya devam etmek olacaktır.
Aslında, bu monitörler neden işe alındı? Bunun nedeni Facebook, YouTube, Twitter ve diğer çevrimiçi platformların derin bir toplumsal vicdanla yola çıkması değildi.
Tam tersine: Musk’ın şimdi kendini hayal ettiği sözde ifade özgürlüğü mutlakıyetçileri olarak yola çıktılar. Amerikan şirketleri olarak, Sözleşme’de belirtilen ifade özgürlüğü yasasını izleyeceklerini varsaydılar. ilk değişiklik ABD anayasasına.
1960’lardan bu yana, ABD yüksek mahkemesi ilk değişikliği diğer ulusların izin verdiğinden daha kışkırtıcı konuşmaya izin verecek şekilde yorumladı. Bununla birlikte ve yaygın inanışın aksine, ABD hukuku bile ifade özgürlüğü konusunda hiçbir şekilde mutlakiyetçi değildir ve hiçbir zaman da olmamıştır. Sınırlı askeri veriler, profesyonel gizlilik anlaşmaları ve jüri işlemlerinin ayrıntıları gibi birçok örnekten sadece birkaçını alıntılamak için birçok konuşma düzenlenmiştir.
2016 kitabımda açıkladığım gibi, Nefret Söylemi ve Demokratik Vatandaşlık, hiçbir toplum mutlak ifade özgürlüğüne asla izin vermedi ve bu, herhangi bir yasal sistemin sürdürme araçlarına sahip olacağı bir şey de değil. Düzenleme hakkındaki argümanlarımız her zaman derece ile ilgilidir ve asla ya hep ya hiçtir.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, büyük ABD çevrimiçi medya platformlarının ilk değişiklik balonu hızla patladı. Küresel erişimleri göz önüne alındığında, faaliyet gösterdikleri tüm ulusların yasalarına tabidirler.
AB bir kez çökmeye başladığında, bu şirketler aniden çok sayıda çevrimiçi monitör kiralamaya başladı. Ve Musk’ın devralınmasından önce tamamlanan yeni AB yasaları, önemli pazarlara ev sahipliği yapan ülkelerin daha da fazla dayanabileceğini gösteriyor.
Dolayısıyla yaklaşan hesaplaşmalar, bir köşede diktatörlük sansürü ile diğer köşede ifade özgürlüğü mutlakiyetçiliği arasında olmayacak. İş dünyası ve hükümetler arasında olacaklar. Ve Elon Musk’ın yakında farkına varmayacağı gibi, pek çok hükümet savaşa hazır görünüyor.
Eric HeinzeHukuk Profesörü, Londra Kraliçe Mary Üniversitesi. Bu makale şuradan yeniden yayınlandı: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.
