Tuz buzulları, ilkel atmosfer ve astrobiyolojinin yeni sınırları

Gezegen Bilimi Enstitüsü’nden bilim insanları, Merkür’deki potansiyel tuz buzullarına dair kanıtları ortaya çıkardı ve Dünya’nın en uç bölgelerinde bulunan yaşanabilirlik koşullarını yansıtabilecek değişken bir ortamı ortaya çıkararak astrobiyolojide yeni bir sınır açtı.

“Bulgumuz, Plüton’un nitrojen buzullarına sahip olduğunu gösteren diğer yeni araştırmaları tamamlıyor; bu da buzullaşma olgusunun güneş sistemimizdeki en sıcak sınırlardan en soğuk sınırlara kadar uzandığını ima ediyor. Bu konumlar çok büyük önem taşıyor çünkü çok sayıda geniş alan boyunca uçucu madde bakımından zengin maruziyetleri tanımlıyorlar. gezegen manzaraları” dedi makalenin baş yazarı Alexis Rodriguez “Merkür’ün Gizli Geçmişi: Buzul Benzeri Özellikler ve Kaotik Araziler Aracılığıyla Uçucu Baskın Bir Katmanı Ortaya Çıkarmak” içinde görünen Gezegen Bilimi Dergisi.

PSI bilim insanları Deborah Domingue, Bryan Travis, Jeffrey S. Kargel, Oleg Abramov, John Weirich, Nicholas Castle ve Frank Chuang makalenin ortak yazarlarıdır.

“Dünya’nınkinden farklı olan bu Merkür buzulları, asteroit çarpmalarına maruz kalan, derinlere gömülü Uçucu Zengin Katmanlardan (VRL’ler) kaynaklanmaktadır. Modellerimiz, bu buzulları muhtemelen tuz akışının ürettiğini ve bunların yerleştikten sonra uçucu maddeleri 1 milyar yıldan fazla bir süre boyunca koruduğunu güçlü bir şekilde doğruluyor.” dedi ortak yazar Travis.

“Dünya üzerindeki belirli tuz bileşikleri, Şili’deki kurak Atacama Çölü gibi, meydana geldikleri en zorlu ortamlarda bile yaşanabilir nişler yaratıyor. Bu düşünce tarzı, bizi Merkür’de Dünya’dan daha misafirperver olabilecek yeraltı bölgelerinin olasılığını düşünmeye yöneltiyor. sert yüzeyi.”

“Bu alanlar potansiyel olarak derinliğe bağlı ‘Goldilocks bölgeleri’ olarak hareket edebilir; bu, bir gezegende sıvı suyun varlığının bildiğimiz şekliyle yaşamı mümkün kılabileceği bir yıldızın etrafındaki bölgeye benzer, ancak bu durumda odak sağ taraftadır Rodriguez, “Bir yıldıza doğru mesafeden ziyade gezegenin yüzeyinin altındaki derinlik” dedi.

“Merkür buzullarının bu çığır açıcı keşfi, yaşamı sürdürebilecek çevresel parametrelere ilişkin anlayışımızı genişletiyor ve aynı zamanda Merkür benzeri ötegezegenlerin potansiyel yaşanabilirliğiyle de ilgili olan astrobiyoloji araştırmalarımıza hayati bir boyut katıyor.”

Bu keşif, Merkür’ün esas olarak uçucu maddelerden yoksun olduğu yönündeki uzun zamandır kabul edilen görüşe meydan okuyor ve potansiyel olarak gezegen yüzeyinin derinliklerinde gizlenmiş olan VRL’lerin anlaşılmasını güçlendiriyor.

“Merkür’deki buzullar, yaygın (ve çok genç) süblimasyon çukurları oluşturan karmaşık bir oyuk konfigürasyonuyla işaretlenmiştir. Bu oyuklar, genel buzul kalınlığının önemli bir bölümünü oluşturan derinlikler sergiler, bu da uçucu maddeler açısından zengin bir bileşimin toplu olarak tutulduğunu gösterir. ”

“Bu oyuklar, çevredeki krater zeminlerinde ve duvarlarında bariz bir şekilde yok. Bu gözlem, daha önce açıklanamayan bir olguya tutarlı bir çözüm sağlıyor: oyuklar ve krater içleri arasındaki korelasyon. Önerilen çözüm, çarpma kraterleri içindeki oyuk kümelerinin VRL bölgelerinden kaynaklanabileceğini varsayıyor. Çarpmalardan kaynaklanan maruz kalmalar, böylece gezegen bilim adamlarını uzun süredir şaşırtan bir bağlantıyı aydınlatıyor” dedi ortak yazar Domingue.

“Merkür’le ilgili temel gizem, buzullarının ve kaotik alanlarının oluşumu etrafında dönüyor. VRL’lerin oluşumundan hangi mekanizma sorumluydu? Araştırmamızda, bu soruyu yanıtlamak için son gözlemsel verileri birleştiren bir model sunuyoruz. Özellikle, Borealis Kaos, Merkür’ün kuzey kutup bölgesinde yer almaktadır.”

“Bu alan, bazıları yaklaşık 4 milyar yıl öncesine dayanan krater popülasyonlarının tamamını yok edecek kadar önemli olan karmaşık parçalanma modelleri ile karakterize ediliyor. Bu çökmüş katmanın altında, daha önce yerçekimi çalışmaları ile tanımlanan çok daha eski, kraterli bir paleo-yüzey yatıyor. Rodriguez, “Yerçekiminin ortaya çıkardığı bu antik yüzey üzerinde artık kaotik bir arazi oluşturan parçalanmış üst kabuğun yan yana gelmesi, VRL’lerin zaten katılaşmış bir arazinin üzerine yerleştirildiğini gösteriyor.” Dedi.

“Bu bulgular, geleneksel olarak minerallerin gezegenin iç kısmında farklı katmanlara ayrıldığı manto farklılaşma süreçlerine odaklanan VRL oluşumuna ilişkin mevcut teorilere meydan okuyor. Bunun yerine, kanıtlar, muhtemelen geçici, sıcak bir ilkel varlığın çöküşünden kaynaklanan büyük ölçekli bir yapıyı öne sürüyor. Bu atmosferik çöküş, çoğunlukla gezegen yüzeyinin güneşin yoğun ısısına maruz kalmadığı uzun gece dönemlerinde meydana gelmiş olabilir.”

“Sualtı birikimi, tuz ağırlıklı Mercurian VRL’nin yerleşmesine önemli ölçüde katkıda bulunmuş olabilir; bu, gezegenin erken jeolojik geçmişine ilişkin önceki teorilerden önemli bir ayrılığa işaret ediyor olabilir. Bu senaryoda, volkanik gaz giderme yoluyla salınan su, geçici olarak göletler veya sığ denizler yaratmış olabilir. sıvı veya süperkritik su (yoğun, oldukça tuzlu buhar gibi), tuz birikintilerinin çökelmesine izin verir.”

Ortak yazar Kargel, “Daha sonra uzaya hızlı su kaybı ve suyun kabuktaki hidratlı minerallerde hapsolması, geride tuz ve kil minerallerinin hakim olduğu bir katman bırakmış ve bu katman giderek kalın birikintilere dönüşmüş olabilir” dedi.