Apple, Mac’lerini dünyanın en iyi, en yenilikçi bilgisayarları olarak göstermeyi seviyor, bu nedenle şirketin yıllar içinde bazı gerçek pislikler çıkardığını unutmak kolay olabilir. Her Apple bilgisayarı bir hit olmadı – bazıları düpedüz berbattı.
Bu makalede, unutulması daha iyi olan bilgi işlem hatalarını ortaya çıkarmak için Apple tarihine dalıyoruz. Apple’ın şimdiye kadar yaptığı en kötü bilgisayarları merak ettiyseniz (veya Apple’ın şimdiye kadarki en iyi Mac’lerinin diğer yüzünü görmek istiyorsanız), doğru yerdesiniz.
Elma III (1980)
1980’de tanıtılan Apple III, popüler Apple II’nin güçlü itibarını geliştirmeye çalıştı. Ne yazık ki, o kadar kötüydü ki, satılan toplam sayının yaklaşık %20’si, kritik kararlılık sorunları nedeniyle geri çağrılmak zorunda kaldı.
Apple’ın kurucusu Steve Jobs, Apple III’ün sessiz çalışması için fanları veya havalandırma delikleri olmaması gerektiğinde ısrar etti, bu da soğutucu görevi gören bir alüminyum tabana dayanması gerektiği anlamına geliyordu. Sonuç? Cidden aşırı ısınan bir bilgisayar. Başka yerlerde, bilgisayarın tüm bileşenlerini sığdırmak için neredeyse çok küçük olan mantık kartıyla ilgili büyük sorunlar vardı. Şirketin kurucu ortağı Steve Wozniak, sorunların mühendislik ekibi yerine pazarlama ekibinin bilgisayarı tasarlamasına izin verilmesinden kaynaklandığını söyledi.
Apple, bilgisayarın başarısızlığının deneyimsizlikten mi yoksa kibirden mi kaynaklandığı sorusunu gündeme getiren Apple III’ü piyasaya sürdüğünde yalnızca dört yaşındaydı. Durum ne olursa olsun, Apple III, bir daha asla görülmemek üzere hızla bellek deliğine fırlatıldı.
Macintosh IIvx (1992)
Macintosh IIvx’in Apple için ileriye doğru atılmış büyük bir adımı temsil etmesi amaçlanmıştı. Macintosh IIvi kardeşinin yanı sıra, CD-ROM sürücüsü ile gelen ilk Mac oldu. Yine de üretimi aceleye getirildi ve ortaya çıkan kısayollar onu daha en başından engelledi.
Her şeyden önce, 16 mHz’lik bir veri yolu tarafından sakatlanan 32 mHz’lik bir işlemciye sahipti, bu da eski Macintosh IIci’den daha yavaş olduğu anlamına geliyordu. Bu arada seri bağlantı noktası 57.6Kbps ile sınırlıydı ve bu da donanım bağlantılarında sorunlara neden oluyordu.
Macintosh IIvx’in piyasaya sürülmesinden dört ay sonra Apple, daha güçlü Centris 650’yi IIvx’ten 250 $ daha ucuza çıkardı ve onu hemen demode hale getirdi. Apple 1990’larda neredeyse iflas ediyordu ve IIvx gibi ürünlerle nedenini anlamak zor değil.
Macintosh TV (1993)
Lansmanından yaklaşık 30 yıl sonra Macintosh TV, Apple cihazlarının tarihinde garip bir merak konusu olmaya devam ediyor. Adından da anlaşılacağı gibi, bilgisayar ve TV’yi tek bir üründe birleştirdi, ancak bütünün kesinlikle parçalarının toplamından daha büyük olmadığı bir durumdu.
Hem bilgisayar hem de TV çıkışlarını görüntüleyebilse de, ikisini aynı anda yapamadı (örneğin, TV içeriğini bilgisayarın masaüstündeki bir pencerede gösterme). Birini veya diğerini seçmek ve fikrinizi her değiştirdiğinizde değiştirmek zorundaydınız.
Daha da kötüsü, bilgisayarın kendisi en iyi ihtimalle vasattı – tıpkı Macintosh IIvx gibi, 32 mHz işlemci, 16 mHz’lik bir anakart veri yolu tarafından geride tutuluyordu. Çoğu insanın yaptığı gibi, ayrı ürünler satın almaktan daha iyi olurdunuz. Sadece 10.000 adet satıldı ve sadece 99 gün sonra öldü.
Yirminci Yıldönümü Macintosh (1997)
Twentieth Anniversary Macintosh (TAM), aşırı hevesli bir pazarlama departmanının başka türlü kabul edilebilir bir ürünü nasıl yoldan çıkarabileceğine dair uyarıcı bir hikayedir. Apple’ın kuruluşunun 20. yıl dönümü yaklaşırken, şirket yöneticileri bir kutlama bilgisayarı başlatmaya karar verdiler ve böylece TAM doğdu.
Bu, en son bilgi işlem teknolojisinin bir vitrini anlamına geliyordu ve hatta bir konsiyerj teslimat hizmetiyle birlikte geliyordu, ancak iddiaya göre Apple’ın pazarlama ekibi, onu ana akım bir cihazdan kitleler için çok yüksek fiyatlı pahalı bir koleksiyona dönüştürdü.
7.499 $ (bugün yaklaşık 14.000 $) olan lansman fiyatı birkaç ay sonra 3.500 $’a düşürüldü. Tanıtılmasından sadece bir yıl sonra, kısa süre önce geri dönen Steve Jobs onu tamamen iptal etti ve kalan birimlerin fiyatını 1.995 dolara düşürdü. Jobs’un bundan nefret ettiği bildirildi, ancak muhtemelen ilk talep fiyatı olan 7.499 doları çatallayan herkes kadar değil.
Eksikliklerine rağmen, TAM bir tür öncüydü. Jony Ive tarafından tasarlanan ilk Mac’ti ve iMac’ten bağımsız izleme dörtgenine kadar günümüzün Apple temel özelliklerinin birçoğunun habercisiydi. Yine de, aşırı fiyatlandırması, her zaman başarısızlığa mahkum olduğu anlamına geliyordu.
Mac Profesyonel (2013)
1990’lar genellikle Apple’ın “vahşi yılları” olarak kabul edilirken, 2000’lerin ortaları, bu dönemde piyasaya sürülen çok sayıdaki kalitesiz Mac nedeniyle çok geride olmayabilir. Bu ikinci rüya dönemi, uygun bir şekilde “çöp kutusu Mac Pro” lakaplı 2013 Mac Pro tarafından başlatıldı.
Apple, tasarımıyla ünlüdür, ancak 2013 Mac Pro, yaratıcı ekiplerin biraz fazla hevesli olduğu bir zaman gibi görünüyor. Cihaz, ısıyı dağıtan merkezi bir sütun etrafında düzenlenmiş bileşenlerle silindirik bir şekle dönüştürüldü.
Sorun, yeterince ısı yaymamasıydı, bu da Apple’ın makineyi daha yeni, daha güçlü bileşenlerle yükseltemeyeceği anlamına geliyordu. Endüstri ilerledikçe, Mac Pro zamanda takılıp kaldı. Yalnızca bellek ve depolamanın kullanıcı tarafından yükseltilebilir olması, profesyonel kullanıcılar tarafından çok sık ihtiyaç duyulan modülerliği boşa çıkarmasına yardımcı olmadı.
Sonuç, Apple’ın tasarımcılarını mutlu eden ama tüketicilerini rahatsız eden bir bilgisayar oldu. En son Mac Pro’nun, ilk olarak 2006’da ortaya çıkan orijinal Mac Pro’nun hem standart kule tasarımına hem de çok daha fazla modülerliğine geri döndüğü anlaşılıyor. Bazen klasikleri yenemezsiniz.
12 inç Macbook (2015)
Bazen şirketler, milyonlarca birim satması beklenen bir şeyden çok bir teknoloji demosu gibi hissettiren bir ürün çıkarırlar (sadece birinci nesil Samsung Galaxy Fold’a bakın). 12 inç MacBook, düzgün bir şekilde bu kategoriye giriyormuş gibi geliyor.
Cihaz, Apple mühendislerine verilen bir meydan okumanın sonucu gibi geldi: Bir dizüstü bilgisayarı ne kadar ince ve hafif yapabilirler? Bir açıdan bakıldığında, tasarımcılar başarılı oldu çünkü 12 inç MacBook gerçekten bir güzellikti. Açık ara Apple’ın en hafif dizüstü bilgisayarı, neredeyse inanılmaz derecede ince hissettiriyordu.
Sorunlar, neredeyse her yerde yatıyordu. Çok küçük olması, bir mobil CPU’dan daha güçlü herhangi bir şeyin çok fazla ısı yaratması anlamına geliyordu, bu nedenle dizüstü bilgisayar ne yazık ki yetersiz kalıyordu. Apple, kasaya yalnızca bir bağlantı noktası sığdırabildi ve onu (o sırada) zar zor kullanılan USB-C yapmaya karar verdi. Ve fiyat? Diyelim ki performans için hiç rekabetçi değildi.
Günümüzde, dizüstü bilgisayarlardaki USB-C bağlantı noktalarını hafife alıyoruz, ancak 12 inç MacBook yolu açtı (aslında, yakında bir geri dönüş bile yapabilir). Bu kadar pahalı ve güçsüz olması sadece bir utanç.
Macbook Pro (2016)
Apple’ın 2021’de yeniden tasarlanan MacBook Pro’yu piyasaya sürmesinin, önceki sürümü tanımlayan neredeyse her şeyi çürüttüğünü söylüyor. Bu, MacBook Pro’nun önceki yıllarda ne kadar yanlış olduğunu gösteriyor ve her şey 2016 modeliyle başladı.
En bariz anlaşmazlık noktası, kelimenin tam anlamıyla kelebek klavyeydi. Önceki MacBook klavyelerinden daha ince olmasına rağmen tuşları, altlarına kir girdiğinde yapışmaya meyilliydi. Ayrıca, hatalara ve yazım hatalarına neden olan sığ tuş hareketiyle kullanımları tatmin edici değildi.
Başka yerlerde, dizüstü bilgisayarda yalnızca USB-C bağlantı noktaları vardı, bu da kullanıcıların çevre birimlerini bağlamak için çok sayıda dongle ve adaptör satın almaları gerektiği anlamına geliyordu. Intel CPU’ları yetersiz ve aşırı sıcakken Touch Bar, amacını asla bulamayan zarif bir fikirdi.
Neyse ki, Apple o zamandan beri mantıklı gördü ve en son MacBook Pro’da daha standart ücrete geri döndü, daha fazla bağlantı noktası çeşitliliğini geri getirdi ve Touch Bar’ı bıraktı. Daha da iyisi, güçlü Apple silikon yongaları, MacBook Pro’nun performansını olması gereken yere geri getirdi.
